PINK RADIO
Επιστροφή του Marilyn Manson στον γνώριμο σκοτεινό του κόσμo με το One Assassination Under God – Chapter 2
Ο Marilyn Manson επιστρέφει με το δεύτερο κεφάλαιο του One Assassination Under God και έναν δίσκο που πατάει ξανά γερά στον γνώριμο σκοτεινό, industrial ήχο του. Δεν είναι μια επανάληψη του παρελθόντος, απλώς κοιτάζει πίσω, πέρνει στοιχεία από το παρελθόν του και τα φέρνει σε μια πιο ώριμη, gothic εκδοχή.
Έχουν περάσει αισίος δυο χρόνια απο την προηγούμενη κυκλοφορία του Marilyn Manson και του πρώτου κεφαλαίου του One Assassination Under God και τερματίζει αυτή την αναμονή με το δεύτερο κεφάλαιο αυτής της ενότητας. Είναι σίγουρο οτι με αυτό το album δεν προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία του, αφου μπορεί κανείς να διακρίνει ξεκάθαρα ένα δίσκο που έχει αρκετές πινελιές απο τις πιο industrial εποχές του, αλλά ταυτόχρονα διατειρεί εκείνο το πιο σκοτεινό και αργό, σχεδόν gothic ύφος που έχει τα τελευταία χρόνια.
Δεν το κρύβω οτι προσωπικά μου αρέσει πολύ αυτός ο ήχος και το ρετουσάρισμα ενος καλιτέχνη που μας έχει απασχολήσει πολύ στο παρελθόν. Δεν είναι αυτο το άλμπουμ που θα το βάλω δίπλα στα αγαπημένα Amtichrist Superstar, Mechanical Animal η και ακόμα το Holly Wood. Οταν ένα συγκρότημα ή ένας καλιτέχνης έχει μια πορεία 30 ετών θα ήταν κουραστικό αν όχι ανόητο να μπαίνεις σε τέτοιου είδους συγκρίσεις. Οι καλιτέχνες εξελίσονται, προχωράνε και αλλάζουν μεσα στην πορεία τους και απο τις εμπειρίες και ακούσματά τους. Αυτός ο δίσκος όμως μας δείχνει την σύγχρονη πλευρά του Manson, που φαινετε να ξέρει ακριβώς τι θέλει.
Η ιστορία πίσω από το Chapter 2
Παρόλο που η κυκλοφορία του One Assasination Under God, έχει δύο κεφάλαια, φαινετε ξεκάθαρα να αποτελούν ξεχωριστά κομμάτια και ίσως θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως δυο διαφορετικοί δίσκοι. Οι ηχογραφίσεις ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 2023 στο Λος Άντζελες και διήρκησαν 12 μήνες. Ο βασικός συνεργάτης κατα την διάρκεια των ηχογραφήσεων ήταν ο Tyler Bates, καθώς έγραψε την μουσική και μαζί με τον Manson, υπογράφουν και την παραγωγή του album.
Αν υπολογίσουμε και την συμμετοχή του Gil Sharone στα τύμπανα αλλά και το γεγονός οτι ο Bates ουσιαστικά ανέλαβε όλες τις εκτελέσεις σε κιθάρες, πλήκτρα και μπάσσο, μπορεί κάποιος να εξηγήσει υπάρχει τόσο μεγάλη συνοχή μεταξύ των ηχογραφήσεων και εκτελέσεων των τραγουδιών στα δυο chapters.
Είναι ξεκάθαρο οτι ο Manson δεν δουλεψε δυο ξεχωριστά άλμπουμ με δυο χρόνια απόσταση μεταξύ τους και αποφάσισε να τα παρουσιάσει σαν sequel. Πρόκειτε για μια δουλειά που έγινε την ίδια δημιουργική περίοδο και αποφασίστικε να παρουσιαστεί σε δύο κυκλοφορίες, με το Chapter 2 να κυκλοφορεί στις 14 Αυγούστου 2026 απο την Nuclear Blast, με εννια τραγούδια και διάρκεια περίπου 45 λεπτών.
Chapter 1 και Chapter 2
Η πρώτη κυκλοφορία του One Assassination Under God, έχει κάτι το πιο εσωστρεφές σε σχέση με το δεύτερο κεφάλαιο. Το δευτερο κεφάλαιο είναι διαφορετικό απο την άποψη οτι ο Manson σταματάει ναι κοιτάζει προς τον εσωτερικό του εαυτό. Είναι ξεκάθαρα πιο επιθετικός, όχι απαραίτητα γιατι ο δίσκος είναι ηχητικά βαρύτερος, που δεν είναι, αλλά για την διαφορετική του στάση που χαρακτηρίζετε απο περισσότερη πικρία και μεγαλύτερη ένταση που μας θυμίζει πολύ περισσότερο τον χαρακτήρα Marilyn Manson απο τα παλιά.
Ισως το πια προφανες τραγούδι αυτης της αλλαγής είναι το Front Toward Enemy με καθαρό industrial ρυθμό και βρώμικες κιθάρες, χωρίς να λείπουν τα ηλεκτρονικά στοιχεία και η μηχανική αίσθηση, σήμα κατατεθέν του άλλοτε βασικού συστατικού της μουσικής του Manson. Να ξεκαθαρίσω οτι δεν υπονοώ οτι υπάρχει μια αντιγραφή της συνταγής του Antichrist Superstart, αλλά σαφώς κάποιος μπορεί να διακρίνει την στροφή προς το DNA εκείνης της εποχής.
Θα μπορούσε να πει κάποιος οτι παρατηρεί την ίδια αισθητική και στο Exit Wound σε διαφορετικό βαθμο φυσικά. Αυτά είναι και τα πρώτα single που κυκλοφόρησαν απο το album και σε αυτά τα κομμάτια ο Manson ακούγετε σαν να έρχεται απο τα παλιά. Έχει τον παλιό καλό του ρόλο χωρις όμως να προσπαθεί να μας γυρίσει 30 χρόνια πίσω και φυσικά δεν ακούγετε σαν τον τύπο που προσπαθεί απελπισμένα να γίνει 30 χρονών πάλι και αυτό δεν μπορείς παρα να μην το καταγράψεις στα θετικά του δίσκου.
Ο ήχος του άλμπουμ
Το δεύτερο κεφάλαιο της κυκλοφορίας του One Assassination Under God, εξηγήσαμε ήδη οτι περιέχει, εκτός απο τον industrial ήχο που χαρακτηρίζει τον Manson, περισσότερο goth και darkwave στοιχεία. Για όποιον περίμενε οτι θα ακούσει εννιά παραλλαγές των επιθετικών πρώτων singles και κυρίως του Front Towards Enemy, ξεκαθαρίζω απο τώρα οτι θα απογοητευθεί.
Ο δίσκος σε αρκετές στιγμες κρατάει τις κιθάρες πίσω για να αναδείξει τα synth και να ξεδιπλώσει την dark αισθητική του, με τις κιθάρες να ξαναβγαίνουν μπροστά ξαφνικά για να αποκτήσει ο δίσκος αυτη την 80s αισθητική.
Το Don’t Answer The Door είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της τακτικής. Απο την άλλη το None of the Suns παρόλο που είναι εξίσου “κλειστοφοβικό” και ψυχρό, πηγαίνει περισσότερο σε post-punk μονοπάτια, κατι που δεν είναι εντελώς ξένο για τον Marilyn Manson, αλλά λίγες φορες είναι τόσο ξεκάθαρο όπως εδώ.
Ακριβώς αυτό το post-punk/darkwave υπόβαθρο ξεχωρίζει και στα Unalive, Don’t Answer The Door, None of the Suns και Lucifer’s Teardrop. Μην νομίζει φυσικά κανείς οτι ο Manson έγινε ένας άλλος Robert Smith ή Ian Curtis, η αισθητική και η ένταση που τον χαρακτηρίζει, είναι εκεί.
Φυσικά στο Front Toward Enemy και στο Exit Wound, είναι ο Manson που θέλω να ακούσω. Αυτός είναι ο ήχος που τελικά όλοι εμεις που αγαπήσαμε τον Marilyn Manson σαν καλιτέχνη περιμένουμε να ακούσουμε. Ένα βαρύ, σκοτεινό και επιθετικό Manson.
Ο Tyler Bates είναι εγγύηση
Δεν είναι δα και κανα μυστικό οτι πίσω απο τις καλύτερες κυκλοφορίες της δεύτερης περιόδου της καριέρας του Manson, οφείλετε στη συμβολή του Tyler Bates. Σίγουρα δεν αποκαλείς τυχαίο το γεγονός οτι απο το The Pale Emperor και μετα ο Bates δείχνει να έχει βρει τη μέθοδο να κάνει τα album να ακούγονται σκοτεινά. Εχει καταλάβει καλύτερα απο τους περισσότερους οτι ένα τραγούδι δεν χρειάζεται να είναι γεμάτο layers, distortion και θόρυβο, για να πετυχει την αισθητική.
Δεν υπάρχει αμφιβολία οτι οι κιθάρες έχουν βάρος οταν το τραγούδι το χρειάζεται ενώ και τα ηλεκτρονικά στοιχεία δεν λείπουν και ούτε υπάρχουν απλώς για να χαρακτηρίσουν το industrial ύφος, έχουν θέση για την κλιμάκωση της έντασης και τα απότομα ξεσπάσματα.
Τα φωνητικά του Manson σε πολύ καλό επίπεδο παραμένουν μπροστά στα τραγούδια αλλά δένουν απόλυτα με την μουσική και δεν ακούγονται αποκομμένα απο το σύνολο κατι το οποίο δεν είναι πάντα δεδομένο. Αυτο σίγουρα λειτουργεί καθώς οι μελωδίες συνδιάζονται άψογα με την δραματική φωνλη του Manson.
Τα κομμάτια
Έχουμε ήδη κάνει μια αναφορά στα τραγούδια αλλα ίσως είναι καλύτερα να τα δούμε ξεχωριστά.
Το Unalive ανοίγει το δίσκο και είναι η κατάλληλη επιλογή καθώς δεν προσπαθεί να κάνει επίδειξη δυναμης αλλα να αποτελέσει την εισαγωγή για το τί ακολουθεί. Το ρεφρεν είναι σίγουρα σου μένει και σε βάζει στο κλίμα. Το Don’t Answer The Door παρουσιάζει γλαφυρά την gothic πλευρά του Manson ενώ μετά έρχεται το Front Toward Enemy που αλλάζει τα πάντα. Το έχω ξεκαθαρίσει απο την αρχή οτι προσωπικά θεωρώ το τραγούδι ορόσημο του δίσκου γιατί ξεδιπλώνει ξεκάθαρα το γνώριμο industrial ύφος του Manson.
Το All The Vilest Things είναι ακόμα ένα επιθετικό τραγούδι και διατηρεί την ένταση. Απο την άλλη το None of the Suns είναι απο τα τραγούδια που θέλουν το χρόνο τους για να το καταλάβεις και με την πρώτη ακρόαση περνά απαρατήρητο. Μετά αρχίζεις να ακούς τις κιθάρες, την ατμόσφαιρα και εκείνο το σχεδόν post-punk υπόβαθρο και καταλαβαίνεις ότι είναι ένα από τα πιο καλοφτιαγμένα κομμάτια του album.
Η συνέχεια ανήκει στο You Can’t Die Young αλλά δεν έχω κατι να σχολιάσω εδω. Απο την άλλη το Lucifer’s Teardrop είναι ακόμα πιο αργό απο τα δυο προηγούμενα.
Το The Arsonist είναι το δεύτερο τραγούδι για το οποίο δεν έχω να πώ πολλά. Ίσως να μην είναι κακό τραγούδι αλλά χάνεται ανάμεσα στα υπόλοιπα και δεν μου αφήνει καμία ιδιαίτερη γεύση. Το Exit Wound όμως επαναφέρει λίγη απο την ένταση του δίσκου πριν το τέλος. Από τα καλύτερα riffs του δίσκου και σίγουρα αποτελεί ένα κομμάτι θα ακουστεί πολύ στα live.
Το Enantiomorph έρχεται να κλείσει το album και με την dark αισθητική του πιο κινηματογραφικά απο ότι θα περίμενε κανείς με βάση τα προηγούμενα κομμάτια. Δεν είναι το καλύτερο exit κομμάτι και δεν δηιουργεί αυτο το τεράστιο φινάλε που ίσως περίμενα μετά από δύο Chapters, αλλά ταιριάζει με το ύφος του δίσκου.
Στίχοι
Στιχουργικά ο Manson παραμένει Manson και η θεματολογία του μεταξύ καταστροφής, προδοσίας, θανάτου και αυτοτιμωρίας. Δεν λείπουν αναφορές στη θρησκεία αλλα και στην δημόσια εικόνα του και την επιστροφή του. Αυτό που αλλάζει λίγο είναι η οπτική.
Στο πρώτο κεφάλαιο υπήρχε η αίσθηση κάποιου που προσπαθεί να καταλάβει πώς έφτασε εκεί που βρίσκεται, ενώ στο δεύτερο κεφάλαιο η ιστορία αλλάζει. Εδώ αυτός ο κάποιος λέει μα αυτοπεποίθηση «τώρα είμαι εδώ και δεν πρόκειται να φύγω». Εδω είναι που συνειδοποιείς να επιστρέφει και η θεατρικότητα που πάντα έκανε τον Manson ενδιαφέρον στιχουργικά.
Στιχουργικά όπως και μουσικά άλλωστε δεν έχεις την αίσθηση οτι ακούς άσχετα τραγούδια που έτυχε να βρίσκονται στον ίδιο δίσκο. Πάντως είναι και εδώ ξεκάθαρο οτι ο Manson γράφει καλύτερα όταν έχει κάτι συγκεκριμένο για το οποίο θέλει να γράψει και εδώ το έχει.
Artwork
Πάμε να εξετάσουμε και την παράξενη πτυχή του δίσκου. Το artwork εδώ δεν είναι μια φωτογραφία απλώς που έχει επεξεργαστεί στο photoshop η ακόμα μια AI generated εικόνα. Το εξώφυλλο βασίζεται σε δικό του πίνακα με τίτλο Necromancer. Ναι ο Manson το κάνει και αυτό…ζωγραφίζει. Για όποιον δεν το ήξερε ο , Manson ασχολείτε με την ζωγραφική απο τα 20 του και έχει κάνει και κάμποσες εκθεσεις. Εδώ η υδατογραφία δένει απόλυτα με την αισθητική του δίσκου. Ενώ και το εσωτερικό artwork, Cotard’s Syndrome, είναι δική του δουλειά.
Νομίζω οτι το εξώφυλλο δουλεύει απόλυτα γιατί κυρίως δεν προσπαθεί να είναι «cool», ούτε ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Έχει κάτι άβολο, παραμορφωμένο και σχεδόν νεκρό το πρόσωπο του. Όσο το κοιτάς τόσο περισσότερο μοιάζει με κάποιο πορτρέτο που δεν θα ήθελες ιδιαίτερα να έχεις απέναντι από το κρεβάτι σου.
Highlights
το industrial κομμάτι που ήθελα να ακούσω από τον Manson
εξαιρετικό άνοιγμα και από τα τραγούδια που κολλάνε πιο εύκολα
κάνει πάλι τη διαφορά και συνθετικά αλλα καί στην παραγωγή
μια αποκρουστική εικόνα που για Manson cover, αυτό μάλλον είναι κομπλιμέντο.
Συμπέρασμα
Το δεύτερο κεφάλαιο απο το One Assassination Under God δεν είναι ένας δίσκος που προσπαθεί να αποδείξει ότι μπορεί ακόμη να σοκάρει τον κόσμο. Άλλωστε αυτό το σημείο ο ίδιος ο Manson το έχει ξεπεράσει αλλα για να είμαστε και πιο ακριβής και αυτή η εποχή το έχει ξεπεράσει.
Αυτο που δείχνει αυτός ο δισκος είναι οτι ο Manson μπορεί να αποδόσει industrial ήχο που είναι παράλληλα εσωστρεφείς και σκοτεινός.
Ο δίσκος δεν έχει μόνο κορυφές όμως υπάρχουν και δύο-τρία σημεία όπου ο δίσκος κανει λίγο κοιλιά και πιθανότατα θα μπορούσε να είναι ακόμη πιο επιθετικός μουσικά, ειδικά από τη στιγμή που το Front Toward Enemy δείχνει πόσο καλά του ταιριάζει ακόμη αυτός ο ήχος.
Η αλήθεια όμως είναι οτι ο δίσκος σου δημιουργεί την όρεξη να τον ακούσεις και πάλι και ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία είναι οτι με το νέο άκουσμα βρίσκεις κάτι καινούριο που σου αρέσει και θές να το ξανακούσεις. Και αυτό για μένα μετράει περισσότερο από το αν ο Marilyn Manson του 2026 μπορεί να ανταγωνιστεί τον Marilyn Manson του 1996 γιατι η αλήθεια είναι οτι δεν μπορεί, αλλά δεν το χρειάζεται κιόλας.
Το Chapter 2 είναι ένας αρκετά καλός δίσκος, έχει προσωπικότητα και έχει τραγούδια που θα μείνουν στις playlists μου μετά το τέλος του review.
