PINK RADIO
Nothing But Thieves – Stray Dogs
Οι Nothing But Thieves επιστρέφουν με έναν πολύ καλό δίσκο που ξαναφέρνει τη μπάντα πιο κοντά στον ζωντανό, κιθαριστικό της χαρακτήρα, χωρίς να χάνει τη ραδιοφωνική πλευρά που την έκανε τόσο μεγάλη. Το Stray Dogs ξεκινά εντυπωσιακά, κρατά υψηλό επίπεδο σχεδόν σε όλη τη διάρκειά του και δείχνει ένα συγκρότημα που συνεχίζει να εξελίσσεται χωρίς να ψάχνει απεγνωσμένα μια νέα ταυτότητα.
Πριν από λίγους μόνο μήνες, βρέθηκα στο Eject Festival για να δω τους Cure και, σαν bonus, είχα την ευκαιρία να απολαύσω και τους Nothing But Thieves από κοντά. Πρόκειται για ένα συγκρότημα γεμάτο ζωντάνια και με εξαιρετική σκηνική παρουσία - τίποτα λιγότερο, δηλαδή, από αυτό που μας έχουν συνηθίσει. Η πρόσφατη κυκλοφορία τους δεν αποτελεί εξαίρεση και επιβεβαιώνει τη φόρμα τους.
Το Stray Dogs ξεκινά ακριβώς όπως θα ήθελα να ξεκινά ένας δίσκος των Nothing But Thieves. Το ομώνυμο κομμάτι μπαίνει με ένταση και ατμόσφαιρα, το Testosterone συνεχίζει πιο άμεσα και «βρώμικα», ενώ το Evolution κλείνει ένα πρώτο τρίπτυχο που από μόνο του ανεβάζει πολύ τον πήχη για ό,τι ακολουθεί. Αυτή η αρχή είναι για μένα και το καλύτερο σημείο του δίσκου. Όχι επειδή μετά καταρρέει -κάθε άλλο- αλλά επειδή σε αυτά τα τρία κομμάτια οι Nothing But Thieves βρίσκουν ίσως την ιδανική ισορροπία ανάμεσα στο rock ένστικτό τους και στην πιο άμεση, ραδιοφωνική πλευρά τους.
Το Evolution, ειδικά, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Είναι εύκολο, έχει δυνατό chorus, μπορείς να το φανταστείς αμέσως να ξεσηκώνει μια arena και, παρ' όλα αυτά, δεν ακούγεται σαν ένα τραγούδι που γράφτηκε μόνο και μόνο για να γίνει single. Αυτό είναι κάτι που οι Nothing But Thieves έχουν μάθει να κάνουν εξαιρετικά καλά τα τελευταία χρόνια.
Η φωνή που μπορεί να γκρεμίσει μια αρένα και να σε κάνει να κλάψεις μέσα στο ίδιο δευτερόλεπτο
Ο αρχιτέκτονας των riff που αποδεικνύει ότι το Alternative Rock χρειάζεται ακόμα «βρώμικες» κιθάρες
Ο μάγος της παραγωγής που ενώνει το industrial σκοτάδι με τις κορυφαίες pop μελωδίες
Το αθόρυβο εργαλείο που κρατάει το ρυθμό τόσο στιβαρό, που το νιώθεις στο στήθος σου
Η καθαρή ενέργεια πίσω από τα τύμπανα που δίνει στα κομμάτια τον stadium-sized παλμό τους
Μετά το Dead Club City
Το προηγούμενό τους άλμπουμ Dead Club City ήταν χτισμένο περισσότερο γύρω απο τα πλήκτρα με ένα αρκετά στυλαρισμένο ήχο. Εδώ με το Stray Dogs τα πράγματα αλλάζουν και πέρνουν μια διαφορετική κατεύθυνση. Σιγουρα δεν υπονοώ κάποιο πισωγύρισμα της μπάντα 10 χρόνια πίσω η κάτι τετοιο, αλλά ξεκάθαρα γιατί σε αυτό το δίσκο προσπαθούν να ξαναβάλουν στο επίκεντρο την χημεία και τον ήχο που έχει μια δεμένη μπάντα όταν παίζουν όλοι μαζί. Δεν θέλω να σας το παίξω έξυπνος οτι μου έμεινε αυτή η εντύπωση μόνο απο την ακρόαση. Ο ίδιος ο Joe Langridge-Brown το έχει περιγράψει σαν μια βασική ιδέα του άλμπουμ, να προσπαθήσουν να ακουστούν πιο raw, πιο χαοτικοί κοντά σε αυτλό που παρουσιάζουν στα live τους.
Το πέτυχαν; Αυτό που μπορώ να σας πώ με σιγουριά αφου τους άκουσα και στο ΟΑΚΑ το καλοκαίρι είναι οτι ο δισκος τους ακούγεται τόσο Arena όσο και τη βραδιά της συναυλίας. Η επιστροφή πάντως στα Angelic Studios όπου ηχογράφησαν τον πρώτο τους δίσκους δείχνει να βοήθησε αρκετά.
Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει και το γεγονός οτι το αλμπουμ γράφτηκε μέσα σε πέντε μήνες με τη συμμετοχή όλων των μελών του συγκροτήματος. Αυτό φαίνετε ξεκάθαρα ακούγοντας το δίσκο που είναι πολύ δεμενος μουσικά με πολυ καλή συνοχή και δεν περιπλανιέται σε διαφορετικά μουσικά μονοπάτια, παρόλο που τα κομμάτια αλλάζουν αρκετα μεταξύ τους.
Πιο άμεσοι, χωρίς να επιστρέφουν πίσω
Έχω τονίσει ήδη οτι αισθητικά η μουσική στο Stray Dogs επιστρέφει στο παρελθόν χωρίς να μιλάμε για κάποια αντιγραφή της συνταγής των πρώτων δίσκων. Υπάρχουν στοιχεία απο εκείνη την εποχή αλλά οι Nothing But Thieves το 2026 έχουν προχωρήσει σε ένα πλέον πολύ πιο ανοιχτό ήχο.
Οι κιθάρες έχουν μεγαλύτερη παρουσία με τα ρυθμικά μέρη να ακούγονται πιο ζωντανά αφού τα πλήκτρα χρησιμοποιούνται σαν μέρος της ενορχήστρωσης και λιγότερο σαν την βάση των κομματιών. Καπως έτσι πετυχαίνουν να δώσουν και την αίσθηση μεγαλύτερης μπάντας. Παράλληλα διατηρούν και την εμπορική τους πλευρά, αφού υπάρχουν αρκετά τραγούδια που μπορούν να παρουσιαστούν εύκολα στο ραδιόφωνο και να δουλέψουν και καλά μαλιστα. Απο την άλλη, υπάρχουν και τραγούδια φτιαγμένα για playlists και μεγάλες σκηνές. Τα τραγούδια είναι αρκετά δουλεμένα στην παραγωγή αλλά ο ήχος δεν “σκεπάζει” την σύνθεση η οποία προηγείτε.
Η παραγωγή
Την παραγωγή του άλμπουμ την έκανε εξ ολοκλήρου ο Dominic Craik με το engineering να το αναλαμβάνει ο Mark Rankin, γνωστός απο τις δουλειές τους με τους Queens of the Stone Age.
Ο ήχος είναι καθαρός χωρίς να χάνουν όγκο οι κιθάρες με τα drums να είναι σωστά ζυγισμένα και με το ανάλογο βάρος έτσι ωστε να επιτρέπουν την φωνή το Conor Mason να παραμενει μπροστά. Η παραγωγή φαίνετε να σέβαιτε την επιθυμία του συγκροτήματος αυτό που κανουν μέσα στο στουντιο να ακούγεται στο ύφος που έχει η μπάντα όταν παίζει ζωντανά. Φυσικά και είναι το χαρακτηριστικό που κάνει το Stray Dogs να είναι πιό άμεσο στον ακροατή απο τον προηγούμενο δίσκο.
Η φωνή του Conor παραμένει το πιο αναγνωρίσιμο στοιχείο του συγκροτήματος αλλα εδώ λειτουργεί με μια ισσοροπία. Στα περισσότερα σημεία η φωνή δουλεύει απλώς μέσα στη σύνθεση χωρίς να χρειάζεται κάποια κορύφωση για να δουλέψει και αυτό κάνει τις μεγάλες στιγμές του αλμπουμ να λειτουργούν καλύτερα οταν αυτες τελικά φτάνουν.
Στίχοι και concept
Οι στίχοι δεν θα έλεγα οτι είναι το δυνατότερο σημείο του άλμπουμ αλλα έχουν συνοχή με το γενικότερο feeling. Αν μη τι άλλο, ταιριαζουν με το γεγονός οτι ο δίσκος σχεδιάστηκε να έχει την αίσθηση live set. Υπάρχουν φυσικά και συγκεκριμένα θέματα όπως το AI Jesus που καταπιάνετε με την τεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη αλλα τα περσισσότερα τραγούδια κινούνται περισσότερο γύρω απο τις σχέσεις την αβεβαιότητα και την προσωπική σύνδεση.
Artwork και αισθητική
Το artwork του Stray Dogs ταιριάζει πολύ με τη γενικότερη φιλοσοφία της κυκλοφορίας. Έχει μια DIY αισθητική με αυτό το ζωγραφισμένο logo να συνδέεται με αυτή την επιστροφή σε κάτι πιο ανθρώπινο και λίγο πιο ακατέργαστο. Δεν ειναι και το καλύτερο artwork που έχουν κάνει αλλα μπορούμε να πούμε οτι δένει με τον χαρακτήρα του δίσκου, ίσως περισσότερο απο ότι θα ταίριαζε ένα προσεγμένο σχέδιο.
Highlights
Για μένα το καλύτερο συνολικά κομμάτι του album. Μεγάλο χτίσιμο, πολύ καλή ατμόσφαιρα και από τις στιγμές όπου ο πιο raw χαρακτήρας της νέας δουλειάς ακούγεται καλύτερα.
Άμεσο, βρώμικο και χωρίς περιττά πράγματα. Από τα tracks που δίνουν στον δίσκο περισσότερο rock χαρακτήρα.
Το πιο καθαρό single του πρώτου μέρους και από εκείνα τα τραγούδια που ξέρεις ότι θα δουλέψουν παντού. Ραδιοφωνικό χωρίς να γίνεται φτηνό.
Πολύ σωστό κλείσιμο. Δεν προσπαθεί να τελειώσει τον δίσκο με υπερβολή, αλλά με περισσότερο συναίσθημα.
Τελικά
Το Stray Dogs μας άρεσε και μας άρεσε και πολύ μάλιστα. Αυτό το τρομερό ξεκίνημα με την τριάδα Stray Dogs, Testosterone, Evolution με κέρδισε αμέσως. Το δεύτερο μισό έχει επίσης αρκετά δυνατές στιγμές. Το δεύτερο μισό δεν έχει παντού την ίδια ένταση, αλλά έχει αρκετές πολύ καλές στιγμές ώστε ο δίσκος να μη χάνει ποτέ πραγματικά τον ρυθμό του.
Οι Nothing But Thieves έχουν πλέον αρκετή εμπειρία ώστε να ξέρουν ακριβώς τι λειτουργεί στον ήχο τους, αλλά δεν δείχνουν εγκλωβισμένοι σε αυτό. Υπάρχουν radio-friendly τραγούδια, αλλά δεν τα θεωρώ πρόβλημα. Οι Nothing But Thieves ξέρουν πλέον να γράφουν τέτοια κομμάτια χωρίς να ακούγονται κατασκευασμένα. Και όταν αποφασίζουν να γίνουν λίγο πιο βαριοί ή λίγο πιο άγριοι, θυμίζουν ότι κάτω από όλα τα μεγάλα choruses υπάρχει ακόμα μια πολύ καλή rock μπάντα.
Ο δίσκος αυτός είναι ξεκάθαρα μια επιβεβαίωση της ανοδικής τους πορέιας
