Nothing But Thieves – Stray Dogs

Το προηγούμενό τους άλμπουμ Dead Club City ήταν χτισμένο περισσότερο γύρω απο τα πλήκτρα με ένα αρκετά στυλαρισμένο ήχο. Εδώ με το Stray Dogs τα πράγματα αλλάζουν και πέρνουν μια διαφορετική κατεύθυνση. Σιγουρα δεν υπονοώ  κάποιο πισωγύρισμα της μπάντα 10 χρόνια πίσω η κάτι τετοιο, αλλά ξεκάθαρα γιατί σε αυτό το δίσκο προσπαθούν να ξαναβάλουν στο επίκεντρο την χημεία και τον ήχο που έχει μια δεμένη μπάντα όταν παίζουν όλοι μαζί. Δεν θέλω να σας το παίξω έξυπνος οτι μου έμεινε αυτή η εντύπωση μόνο απο την ακρόαση. Ο ίδιος ο Joe Langridge-Brown το έχει περιγράψει σαν μια βασική ιδέα του άλμπουμ, να προσπαθήσουν να ακουστούν πιο raw, πιο χαοτικοί κοντά σε αυτλό που παρουσιάζουν στα live τους.

Το πέτυχαν; Αυτό που μπορώ να σας πώ με σιγουριά αφου τους άκουσα και στο ΟΑΚΑ το καλοκαίρι είναι οτι ο δισκος τους ακούγεται τόσο Arena όσο και τη βραδιά της συναυλίας. Η επιστροφή πάντως στα Angelic Studios όπου ηχογράφησαν τον πρώτο τους δίσκους δείχνει να βοήθησε αρκετά.

Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει και το γεγονός οτι το αλμπουμ γράφτηκε μέσα σε πέντε μήνες με τη συμμετοχή όλων των μελών του συγκροτήματος. Αυτό φαίνετε ξεκάθαρα ακούγοντας το δίσκο που είναι πολύ δεμενος μουσικά με πολυ καλή συνοχή και δεν περιπλανιέται σε διαφορετικά μουσικά μονοπάτια, παρόλο που τα κομμάτια αλλάζουν αρκετα μεταξύ τους.