Ο Ozzy Osbourne υπήρξε μία από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές στην ιστορία του heavy metal, τόσο με τους Black Sabbath όσο και στην προσωπική του καριέρα. Το πόσο μεγάλη ήταν όμως η συμμετοχή του στη σύνθεση των τραγουδιών που ερμήνευσε αποτελεί ένα θέμα που έχει προκαλέσει αρκετές συζητήσεις όλα αυτά τα χρόνια, ιδιαίτερα ανάμεσα σε πρώην συνεργάτες του.
Ο γιος του, Jack Osbourne, θέλησε να ξεκαθαρίσει ορισμένα πράγματα, τονίζοντας ότι ο πατέρας του δεν ισχυρίστηκε ποτέ πως ήταν ο αποκλειστικός δημιουργός της μουσικής και των στίχων στους δίσκους του.
Μιλώντας στο podcast The HoneyDew With Ryan Sickler, ο Jack ρωτήθηκε ευθέως αν ο Ozzy έγραφε όλους τους στίχους των τραγουδιών που ηχογραφούσε, τόσο στους Black Sabbath όσο και στη solo πορεία του.
Η απάντησή του ήταν ξεκάθαρη.
«Όχι, δεν τους έγραφε όλους. Ο πατέρας μου δεν είχε μουσική εκπαίδευση. Δεν είχε σπουδάσει μουσική και το μόνο όργανο που μπορούσε πραγματικά να παίξει ήταν η φυσαρμόνικα. Εκεί που ήταν πραγματικά καλός ήταν στις φωνητικές μελωδίες».
Ο Jack εξήγησε ότι ο Ozzy είχε ιδιαίτερη ικανότητα να δημιουργεί μελωδικές γραμμές και να μετατρέπει μουσικές ιδέες σε τραγούδια μέσα από τη φωνή του. Παράλληλα, επισήμανε ότι στην προσωπική του καριέρα έγραψε αρκετούς δικούς του στίχους, ενώ στην περίοδο των Black Sabbath το μεγαλύτερο μέρος της στιχουργικής δουλειάς ανήκε στον μπασίστα Geezer Butler.
«Δεν ήταν ποτέ από εκείνους τους καλλιτέχνες που προσποιούνταν ότι τα έγραφαν όλα μόνοι τους. Ήξερε σε τι ήταν καλός, σε τι δεν ήταν και πότε χρειαζόταν βοήθεια. Και δεν είχε πρόβλημα να το παραδεχτεί», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Οι συνεργάτες που διαμόρφωσαν τη μουσική του Ozzy
Η συζήτηση γύρω από τη συνθετική συμβολή του Ozzy δεν είναι καινούργια. Από τα πρώτα χρόνια των Black Sabbath, η δημιουργία των τραγουδιών ήταν αποτέλεσμα συνεργασίας ανάμεσα στα μέλη του συγκροτήματος.
Ο Tony Iommi είχε καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία των riffs που διαμόρφωσαν τον ήχο της μπάντας, ο Geezer Butler έγραφε μεγάλο μέρος των στίχων, ενώ ο Ozzy έδινε στα τραγούδια τις χαρακτηριστικές φωνητικές μελωδίες και την ερμηνεία που τα έκανε αναγνωρίσιμα.
Η συμμετοχή του δεν περιοριζόταν απλώς στο να τραγουδά έτοιμο υλικό. Οι μελωδίες, ο τρόπος που τοποθετούσε τις λέξεις και η προσωπικότητα της φωνής του αποτελούσαν μέρος της δημιουργικής διαδικασίας.
Αυτή η προσέγγιση συνεχίστηκε και μετά την αποχώρησή του από τους Black Sabbath, όταν ξεκίνησε την προσωπική του καριέρα το 1980.
Στα Blizzard Of Ozz και Diary Of A Madman, ο Ozzy συνεργάστηκε με μουσικούς όπως ο Randy Rhoads και ο Bob Daisley, οι οποίοι είχαν σημαντική συνεισφορά στη σύνθεση της μουσικής και των στίχων.
Ο Daisley έχει μάλιστα μιλήσει επανειλημμένα για τον ρόλο του στη δημιουργία αυτών των albums, υποστηρίζοντας ότι έγραψε το μεγαλύτερο μέρος των στίχων σε αρκετά από τα πιο γνωστά τραγούδια του Ozzy, ανάμεσά τους τα «Crazy Train», «Mr. Crowley» και «Flying High Again».
Οι δηλώσεις του Jack αποκτούν μεγαλύτερο ενδιαφέρον επειδή έρχονται λίγους μήνες μετά τη δημόσια αντιπαράθεση ανάμεσα στον Dee Snider των Twisted Sister και την Kelly Osbourne.
Η διαφωνία ξεκίνησε όταν ο Snider σχολίασε τη συνθετική συμμετοχή του Ozzy, αναφέροντας τον ρόλο του Geezer Butler στους Black Sabbath, του Bob Daisley στους πρώτους προσωπικούς δίσκους και του Lemmy Kilmister στο No More Tears του 1991.
Ο Lemmy είχε πράγματι συμμετάσχει στη συγγραφή τραγουδιών όπως τα «Mama, I’m Coming Home», «I Don’t Want To Change The World» και «Hellraiser», γεγονός που αποτελεί ένα ακόμη παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο ο Ozzy συνεργαζόταν με διαφορετικούς δημιουργούς.
Η Kelly Osbourne αντέδρασε έντονα στις δηλώσεις του Snider, θεωρώντας ότι επιχειρούσε να υποβαθμίσει την προσφορά και την καλλιτεχνική αξία του πατέρα της, ιδιαίτερα από τη στιγμή που εκείνος δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή για να απαντήσει.
Ο Snider στη συνέχεια διευκρίνισε ότι έτρεφε μεγάλη αγάπη για τον Ozzy και ότι η ένστασή του αφορούσε κυρίως την αναγνώριση των συνθετών και τα δικαιώματά τους.
Στη νέα συνέντευξη, ο Jack Osbourne δεν αμφισβήτησε τη σημασία αυτών των συνεργασιών. Αντίθετα, παρουσίασε την ικανότητα του πατέρα του να αναγνωρίζει τα δυνατά σημεία των άλλων μουσικών ως βασικό στοιχείο της επιτυχίας του.
Προχώρησε μάλιστα σε μια σύγκριση με τη σύγχρονη pop μουσική, αναφέροντας την Taylor Swift και υποστηρίζοντας ότι ακόμη και οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες δεν δημιουργούν απαραίτητα τα πάντα μόνοι τους. Αναγνώρισε το ταλέντο της, αλλά αμφισβήτησε τον βαθμό της αποκλειστικής συνθετικής της συμμετοχής. Πρόκειται πάντως για προσωπικό ισχυρισμό του Jack και όχι για κάτι που τεκμηριώνεται από τη συγκεκριμένη συνέντευξη.
Το ουσιαστικότερο σημείο της συζήτησης βρίσκεται αλλού.
Στην περίπτωση του Ozzy Osbourne, η επιτυχία δεν προέκυψε από έναν άνθρωπο που έγραφε μόνος του μουσική και στίχους. Προέκυψε από συνεργασίες με εξαιρετικούς μουσικούς, από τον Tony Iommi και τον Geezer Butler μέχρι τον Randy Rhoads, τον Jake E. Lee, τον Zakk Wylde και πολλούς ακόμη.
Κάθε ένας από αυτούς πρόσθεσε κάτι διαφορετικό στη μουσική του, ενώ ο Ozzy κατάφερνε να διατηρεί μια αναγνωρίσιμη ταυτότητα, ανεξάρτητα από το ποιος βρισκόταν δίπλα του στο studio.
Και αυτό είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του.
Η αναγνώριση της δουλειάς των συνθετών και των στιχουργών είναι απαραίτητη, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν διαφωνίες για τα δικαιώματα και την πραγματική συμμετοχή τους. Δεν χρειάζεται όμως να αντιμετωπίζεται ως κάτι που αφαιρεί αυτομάτως από την αξία του ερμηνευτή.
Ο Ozzy μπορεί να μην έγραψε μόνος του τα τραγούδια που τον καθιέρωσαν, αλλά είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τα «War Pigs», «Crazy Train» ή «Mama, I’m Coming Home» χωρίς τη φωνή και τον τρόπο ερμηνείας του.
Η ιστορία του Ozzy Osbourne είναι και η ιστορία των ανθρώπων που συνεργάστηκαν μαζί του. Και η αναγνώριση της δικής τους προσφοράς δεν χρειάζεται να γίνεται εις βάρος της δικής του.