PINK RADIO
Villagers of Ioannina City – Venceremos
Μετά από επτά χρόνια απουσίας, οι Villagers of Ioannina City επιστρέφουν με έναν δίσκο αισθητά διαφορετικό από ό,τι έχουν κάνει μέχρι σήμερα. Πιο progressive, πιο heavy και σαφώς πιο «διεθνής» στον ήχο του, το Venceremos αφήνει τα folk στοιχεία σε δεύτερο πλάνο και επενδύει περισσότερο στην ατμόσφαιρα, τις μεγάλες διάρκειες και τις κινηματογραφικές κορυφώσεις.
Επτά χρόνια μετά το Age of Aquarius, οι Villagers of Ioannina City επιστρέφουν με έναν δίσκο που από τις πρώτες ακροάσεις δείχνει ότι κάτι έχει αλλάξει. Φυσικά και ο ήχος είναι αναγνωρίσιμος, δεν μιλάμε οτι αναρωτιέσαι ποια μπάντα ακούς, αφου οι VIC παραμένουν αναγνωρίσιμοι. Υπάρχει το βάρος στις κιθάρες τους, η ψυχεδέλεια, οι μεγάλες κορυφώσεις στα τραγούδια τους και φυσικά υπάρχει και η σύνδεση με την ηπειρώτικη παράδοση. Η έστω κάποια σύνδεση καθώς οι ισσοροπίες είναι πλεον διαφορετικές.
Το Venceremos μου φαίνετε σαφώς πιο progressive και περισσότερο heavy σε αρκετά σημεία, πολύ περισσότερο απο ότι έχουμε ακούσει μέχρι σήμερα απο τους VIC. Τα παραδοσιακά όργανα (πνευστά) εξακολουθούν να υπάρχουν στον ήχο τους αλλά αυτή τη φορά δεν είναι οι πρωταγωνιστές. Εδώ εντοπίζω εγώ τη μεγαλύτερη αλλαγή στε αυτό το δίσκο χωρίς φυσικά να είναι και η μοναδική.
Η πραγματικότα είναι οτι χρειάστηκα περισσότερες απο μια ακροάσεις για να καταλάβω τον ήχο τους και να αποφασίσω αν μου αρέσει τελικά. Πάμε όμως να τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά τους.
Επτά χρόνια μετά το Age of Aquarius
Το Venceremos είναι μόλις ο τρίτος full-length δίσκος των Villagers of Ioannina City και έρχεται επτά χρόνια μετά το Age of Aquarius του 2019. Φαίνετε ξεκάθαρα οτι μέσα σε αυτό το διάστημα άλλαξαν πολλά. Οι VIC απο μια μπάντα που είχε δημιουργήσει αίσθηση με εδώ στην Ελλάδα με τον ήχο τους, τον τότε συνδυασμό της stoner rock και της ηπειρώτικλης μουσικής, ξεκίνησαν να κάνουν όλο και περισσότερες εμφανίσεις έξω απο τα ελληνικά σύνορα. Έτσι κατέληξαν και στο δυναμικό της Napalm Records. Περισσότερες εμφανίσεις στο εξωτερικό, συμετοχές σε ευρωπαϊκά festivals και venues μπροστά σε κοινό που δεν τους γνώρισε μεσα απο το ελληνικό folk στοιχείο τους όπως τους γνωρίσαμε εμείς.
Προσωπικά περίμενα οτι ο επόμενος δίσκος τους θα είχε λίγο διαφορετική κατεύθυνση και θα ήταν διαφορετικός, όπως και είναι. Διαβάζοντας συνεντεύξεις του Αλέξη Καραμέτη, δεν υπήρξε κάποια αρχική απόφαση για τον ήχο τους αλλά ούτε και γράφτηκαν τα τραγούδια με γνώμονα κάποιο concept που θα τα ενώσει. Τα τραγούδια αναπτύχθηκαν παράλληλα και κάποια στιγμή το υλικό μαζεύτηκε με την μπάντα να συνειδητοποιεί οτι όλα αυτα ανήκουν στον ίδιο κόσμο άρα και στο ίδιο άλμπουμ.
Ένας διαφορετικός ήχος
Αν υπάρχει μία βασική διαφορά ανάμεσα στο Venceremos και στο παρελθόν των VIC, είναι το πού βρίσκεται πλέον το επίκεντρο στον ήχο του άλμπουμ. Στο Riza, τα παραδοσιακά όργανα οδηγούσαν όλη τη σύνθεση. Το κλαρίνο, η γκάιντα και οι ηπειρώτικες μελωδίες δεν λειτουργούσαν απλώς σαν χρώμα αλλα πολλές φορές ήταν το ίδιο το τραγούδι ακόμα και στα τραγούδια που δεν ήταν διασκευές απο παραδοσιακά τραγούδια.
Το Age of Aquarius είχε ήδη αρχίσει να αλλάζει αυτή την ισορροπία και να πηγαίνει τη μπάντα προς ένα πιο psychedelic και progressive heavy rock. Το Venceremos κάνει ακόμα ένα βήμα παραπέρα. Οι κιθάρες είναι σαφώς πιο μπροστά, τα riffs είναι μεγαλύτερα και η μουσική έχει ξεκάθαρη progressive λογική. Τα παραδοσιακά πνευστά δεν εξαφανίζονται απλά δεν υπάρχει η ανάγκη να πρωταγωνιστούν απλά και μόνο επειδή ακούς Villagers. Υπάρχουν εκεί που χρειάζονται και για χρωματισμούς.
Αυτό δέχει μια ωρίμανση του συγκροτήματος αλλά ταυτόχρονα σημαίνει οτι αυτός που ερωτεύτηκε τους VIC απλοκλειστικά για εκείνη την ιδιαίτερη ένωση του παραδοσιακού ηπειρώτικου ήχου με την stoner rock ίσως χρειαστεί λίγο χρόνο για να προσαρμοστεί στα καινούρια δεδομένα.
Δωρικό Progressive
Αυτό που μου αρέσει αρκετά στο Venceremos είναι ότι έχει πολλά progressive στοιχεία χωρίς να προσπαθεί συνεχώς να σου αποδείξει ότι είναι progressive. Φυσικά και τα τραγούδια είναι μεγάλα και χτίζουν αργά, με μερικά απο αυτά νε έχουν και μεγάλες εισαγωγές instrumental που απαιτούν ακόμα περισσότερο χρόνο για να φτάσουν εκεί που θέλουν.
Οι VIC έχουν πλέον αυτό το χαρακτηριστικό, περνουν ενα riff, μια μελωδία ή ένα ρυθμό και χτίζουν πάνω σε αυτό πολλά επίπεδα. Προσωπικά είναι κάτι που μου αρέσει περισσότερο απο το να αλλάζεις συνεχώς μέτρο κάθε 20 δευτερόλεπτα απλά για να δείξεις πόσο καλώς μουσικός είσαι. Αυτο φυσικά δεν ισχύει για όλα τα progressive rock/metal συγκροτήματα μην παρεξηγηθώ κιόλας, αλλά είναι πολύ συχνό φαινόμενο του είδους. Με τους VIC τα πράγμνατα είναι διαφορετικά. Η διάρκεια χρησιμοποιείτε κυρίως για να χτιστεί η ατμόσφαιρα γύρω απο τον ήχο τους το οποίο τεχνικά είναι απλοϊκό και επαναλαμβανόμενο.
Από την άλλη, αυτή είναι και μία μικρή ένστασή μου με τον δίσκο αφού πολλές φορές αυτή η μεγάλη διάρκεια είναι τόσο μεγάλη που φαντάζει πολύ μεγαλύτερη σε διάρκεια απο τη μουσική ιδέα που εξυπηρετεί. Κάποιες συνθέσεις χρειάζονται έξι, επτά ή και περισσότερα λεπτά για να φτάσουν στην κορύφωσή τους χωρίς απαραίτητα να υπάρχει πάντα μια αντίστοιχα δυνατή μελωδία από κάτω. Αν ο δίσκος παίζει στο παρασκήνιο δεν το καταλαβαίνεις και ιδιαίτερα αλλα είναι κάτι που παρατήρησα έντονα στις επόμενες ακροάσεις. Όταν το ορεκτικό είναι τόσο μεγάλο περιμένεις ένα επικό κυρίως πιάτο…
Ένας πιο «διεθνής» δίσκος
Το Venceremos είναι ξεκάθαρα η πιο international δουλειά που έχουν κάνει οι VIC. Δεν λέω οτι προσπαθούν να γίνουν περισσότερο εμπορικοί με την κλασσική έννοια – γιατί έχουμε και αυτά τα κολλήματα εμείς σαν νοοτροπία, πουλάς περισσότερο? άρα είσαι κακός – αλλά με την ένοια οτι προσπαθούν να γίνουν λίγο πιο universal. Δεν μιλάμε εμπορικότητα με γνώμονα τα τρίλεπτα singles για το ράδιο, πιο εύπεπτο ήχο και πιο stoner αφού έχουμε ελληνικό κοινό για αυτό, αλλα μιλάμε για τον τρόπο που είναι στημένος ο δίσκος.
Αυτό που κάνουν και τα ξένα συγκροτήματα, heavy rock περισσότερο μπροστά, τα choruses να ανοίγουν περισσότερο, μεγαλύτερη παραγωγή, τα παραδοσιακά όργανα που αγαπάμε εμεις έδω μέσα στα σύνορα λίγο πιο πίσω, να χρησιμοποιούνται πλέον περισσότερο ως μέρος της ταυτότητας των VIC και λιγότερο ως το χαρακτηριστικό πάνω στο οποίο πρέπει να στηριχτεί ολόκληρη η μουσική. Έτσι μπορείς να φανταστείς αυτό τον ήχο να δουλεύει πολύ καλύτερα σε ένα μεγάλο ευρωπαϊκό festival.
Όταν ο Καραμέτης ρωτήθηκε αν αυτή η αλλαγή έγινε με στόχο ένα μεγαλύτερο διεθνές κοινό, η απάντηση ήταν ουσιαστικά όχι. Η λογική τους παραμένει ότι γράφουν αυτό που τους εκφράζει και απευθύνονται σε όποιον θέλει να το ακούσει, είτε βρίσκεται στην Ελλάδα είτε οπουδήποτε αλλού. Το πιστεύω, αλλα ώς ακροατής εξακολουθώ να θεωρώ ότι το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος πολύ πιο εύκολο να ταξιδέψει εκτός Ελλάδας και μάλλον θα ταξιδέψει.
Η παραγωγή
Ένα από τα δυνατά σημεία του Venceremos είναι χωρίς αμφιβολία η παραγωγή. Ο δίσκος γράφτηκε και ηχογραφήθηκε από τον Αλέξανδρος Καραμέτη στο Magnanimous-X Studio στη Θεσσαλονίκη, αλλά το mixing και mastering ανέλαβε ο Jacob Hansen στα Hansen Studios της Δανίας.
Η διαφορά φαίνετε ξεκάθαρα με τις κιθάρες έχουν πολύ μεγάλο όγκο αλλα να σφήνουν χώρο και στο μπάσο και τα τύμπανα έχουν πραγματική παρουσία. Τα πνευστά έχουν και αυτά το χώρο τους όταν εμφανίζονται και υπάρχουν για να χρωματίζουν τον ήχο να τοιυ δίνουν άλλες διαστάσεις αλλα να μην τον χαρακτηρίζουν.
Το βασικότερο όμως είναι οτι υπάρχει “αέρας” ανάμεσα στα όργανα κάτι που είναι πολύ σημαντικό στο ενα άλμπουμ με τόσο μεγάλες συνθέσεις. Υπάρχουν αρκετές ήρεμες στιγμές όπου πρέπει να νιώσεις τον χώρο πριν έρθει η επόμενη έκρηξη και η παραγωγή το πετυχαίνει πολύ καλά. Αν έχω μία ένσταση είναι ότι σε ορισμένα σημεία το αποτέλεσμα είναι ίσως υπερβολικά καθαρό και λείπει αυτή η βρωμιά που χαρακτήριζε τους παλιότερους VIC. Το Riza είχε κάτι το πολύ άμεσο με τον ακροατή, σαν να άκουγες τη μπάντα να παίζει στο διπλανό δωμάτιο. Το Venceremos είναι περισσότερο κινηματογραφικό, πιο μεγάλο και προσεγμένο και αντικειμενικά μιλώντας ακούγεται καλύτερα αλλα δεν είμαι και σίγουρος οτι ακούγετε πάντα ζωντανό.
Οι στίχοι
Στιχουργικά αυτή τη φορά υπάρχει ένα αρκετά ξεκάθαρο concept. Το Venceremos διαδραματίζεται σε ένα δυστοπικό μέλλον όπου ο φόβος, ο έλεγχος και η αποξένωση έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητας. Η ιστορία κινείται γύρω από την εξουσία, την εξορία, την αντίσταση, την αφύπνιση και τελικά την προσπάθεια κάποιων ανθρώπων να διεκδικήσουν ξανά την ελευθερία τους.
Είναι θέματα που έχουμε πλούσια στη συνείδηση μας, στην ιστορία μας αλλα και στην δισκογραφία μας. Δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία για να βρεις τις συνδέσεις με το σήμερα αφού μεγάλο μέρος της έμπνευσης έρχεται απλώς από την πραγματικότητα γύρω μας.
Το Venceremos μεταφράζεται κυριολεκτικά ως «θα νικήσουμε» αλλα οι VIC βρίσκουν την νίκη και μέσα στην αντίσταση και όχι σε κάποιο θρίαμβο στο τέλος μιας μάχης. Η νίκη μέσα στους στίχους τους έρχετε απο την άρνηση να παραδοθείς στο φόβο αλλα και στην ίδια την παραίτηση.
Και υπάρχει μια πολύ ωραία λεπτομέρεια στη δημιουργία του album. Στο τέλος του “Home” ακούγεται η φωνή του Γιώργου Σεφέρη να απαγγέλλει από το ποίημά του «Ο δικός μας ήλιος», από το Ημερολόγιο Καταστρώματος Α΄.
Το artwork
Το artwork του Venceremos είναι δουλειά του Φώτη Βάρθη, ο οποίος υπογράφει την οπτική πλευρά της κυκλοφορίας. Είναι ένα εξώφυλλο που θα έλεγα οτι ταιριάζει με την εξέλιξη του συγκροτήματος. Δεν χρησιμοποιεί τα παραδοσιακά στοιχεία σαν εύκολο οπτικό αναγνωριστικό για να σου θυμίσει ποια μπάντα είναι αυτή. Καλά τα κουμπούροκλάρινα αλλα είπαμε πάμε παρακάτω να ανοιχτούμαι λίγο παραπάνω.
Το εξώφυλλο έχει την ίδια κινηματογραφική αίσθηση που έχει και μεγάλο μέρος της μουσικής και αφήνει χώρο στη φαντασία για ερμηνείες
Τελικά τι είναι το Venceremos;
Δεν νομίζω ότι το Venceremos θα αντικαταστήσει εύκολα το Riza στις καρδιές όσων γνώρισαν τους VIC από εκεί. ύτε είμαι σίγουρος ότι έχει τις άμεσες κορυφές του Age of Aquarius. Είναι όμως ένας δίσκος που θεωρώ σημαντικό για την πορεία τους γιατί κυρίως ξεκαθαρίζει κάτι. Οι Villagers of Ioannina City δεν πρόκειται να περάσουν την υπόλοιπη καριέρα τους προστατεύοντας τη συνταγή που τους έκανε γνωστούς.
Προσωπικά θεωρώ ότι το Venceremos είναι αρκετά καλός δίσκος αν και μου πήρε κάμποσα ακούσματα για να ποάρω μπροστά και να ξεπεράσω την πρώτη απογοήτευση.
Έχει πολύ καλή παραγωγή, έχει ατμόσφαιρα, έχει ορισμένες πραγματικά μεγάλες στιγμές και ακούγεται σαν έργο μιας μπάντας που ξέρει πλέον πολύ καλά τι μπορεί να κάνει. Μου λείπει επίσης λίγο εκείνη η στιγμή όπου ένα παραδοσιακό πνευστό θα πάρει ξαφνικά όλο το τραγούδι πάνω του και θα το μετατρέψει σε κάτι που θα μπορούσε να έχει γραφτεί μόνο από τους VIC. Αλλά αν το αντίτιμο γι’ αυτό είναι μια μπάντα που συνεχίζει να ψάχνει τον επόμενο ήχο της αντί να αντιγράφει τον προηγούμενο, μπορώ να το δεχτώ.
Αν έπρεπε πάντως να κρατήσω μόνο ένα τραγούδι, αυτό θα ήταν το Ghosts in the Sky. Για μένα είναι η πιο ολοκληρωμένη μουσική στιγμή του δίσκου και ίσως το σημείο όπου η νέα κατεύθυνση των VIC λειτουργεί καλύτερα απ’ οπουδήποτε αλλού.
Τα highlights
Το Home είναι μάλλον από τις καλύτερες στιγμές ολόκληρου του δίσκου. Έχει όλο αυτό το αργό χτίσιμο που χαρακτηρίζει τη νέα δουλειά, ενώ το σημείο με τον Σεφέρη του δίνει ακόμη μεγαλύτερο βάρος.
Tο “Venceremos” είναι ίσως το πιο άμεσο δείγμα της νέας τους κατεύθυνσης. Μεγάλο, βαρύ και αρκετά επικό χωρίς να γίνεται υπερβολικό.
Για μένα το καλύτερο κομμάτι του Venceremos καθαρά μουσικά. Έχει ίσως την πιο ολοκληρωμένη ισορροπία ανάμεσα στη νέα progressive κατεύθυνση, την ατμόσφαιρα και το βάρος των VIC, χωρίς να απλώνεται περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται.
Η πιο φιλόδοξη σύνθεση του δίσκου και ίσως η πιο καθαρή δήλωση ότι οι VIC θέλουν πλέον να κινηθούν πολύ πέρα από τη folk/stoner ταυτότητα με την οποία έγιναν γνωστοί.
