Black Veil Brides
Οι Black Veil Brides επιστρέφουν μετά από πέντε χρόνια με το βαρύτερο άλμπουμ της καριέρας τους — symphonic εξάρσεις, nu metal riffs και theatrics σε πλήρη ανάπτυξη. Το VINDICATE έχει την παραγωγή, έχει την ενέργεια, αλλά λείπει αυτό που κάνει έναν δίσκο αξέχαστο: στίχοι που λένε κάτι καινούριο.
Είκοσι χρόνια μετά την ίδρυσή τους και πέντε χρόνια μετά το The Phantom Tomorrow, οι Black Veil Brides επιστρέφουν με το έβδομο στούντιο άλμπουμ τους. Το VINDICATE κυκλοφόρησε στις 8 Μαΐου μέσω Spinefarm Records, παρήχθη από τους ίδιους τους Andy Biersack και Jake Pitts, και το mixing ανέλαβε ο Zakk Cervini — γνωστός από τη δουλειά του με Bring Me The Horizon και Bad Omens. Ακούγεται καθαρό, δυνατό και προσεγμένο. Σε επίπεδο παραγωγής, δύσκολα έχουν ακουστεί καλύτερα.
Ένας δίσκος που ψάχνει τον εαυτό του
Το VINDICATE ξεκινά δυνατά. Το “Invocation To The Muse” στήνει ατμόσφαιρα με strings και χορωδία, και μόλις μπαίνει το title track η μπάντα δείχνει τις πιο heavy της προθέσεις με metalcore riffs και breakdowns που δεν είχαμε ακούσει από τα πρώτα τους χρόνια. Το “Bleeders” — κυκλοφορημένο ήδη από το 2024 — εξακολουθεί να είναι από τα πιο δυνατά κομμάτια, και το “Revenger” με τον Robb Flynn των Machine Head είναι η πιο brutish στιγμή που έχουν ηχογραφήσει ποτέ.
Ο ήχος θυμίζει στοιχεία από το ντεμπούτο We Stitch These Wounds (2010) — τότε με πιο raw ήχο, screams και metalcore στοιχεία. Δεκαέξι χρόνια αργότερα, το αποτέλεσμα είναι πιο ώριμο με καθαρότερη παραγωγή. Το Phantom Tomorrow ήταν gothic και melodic hard rock· το VINDICATE είναι αισθητά βαρύτερο και πιο επιθετικό.
Όμως καθώς ο δίσκος εξελίσσεται, αρχίζει να φαίνεται το πρόβλημα της ταυτότητας. Κάποια τραγούδια θυμίζουν symphonic metal με ορχηστρικές φιγούρες και dramatic turns. Άλλα έχουν nu metal αισθητική. Άλλα πάλι είναι arena rock με stadium choruses. Δεν είναι κακό να έχεις εύρος — αλλά εδώ το εύρος δεν νιώθεις ότι προκύπτει από καλλιτεχνική επιλογή, αλλά από αναζήτηση.
Το νέο υλικό συνδυάζει theatrical heavy metal, anthemic hard rock, metalcore riffs και breakdowns, glam metal-inspired guitar work και gothic metal φόντο — με τεχνικά πιο σύνθετο drumming σε σχέση με προηγούμενες κυκλοφορίες.
Παραγωγή & Τεχνικές Λεπτομέρειες
Το άλμπουμ έχει παραγωγή από τους ίδιους τους Andy Biersack και Jake Pitts, και το mixing ανέλαβε ο Zakk Cervini — ο οποίος έχει δουλέψει με Bring Me The Horizon, Evanescence και Bad Omens. Είναι η πρώτη φορά που η μπάντα αναλαμβάνει η ίδια την παραγωγή, κάτι που αντικατοπτρίζεται στο πιο heavy, πιο ελεγχόμενο αποτέλεσμα.
Το εξώφυλλο απεικονίζει μια σκοτεινή μορφή με φλεγόμενο σπαθί που στέκεται πάνω από ένα πρόσωπο σε βωμό, σε ένα αποπνικτικό, δυσοίωνο σκηνικό. Μια εικόνα που ταιριάζει απόλυτα με τα θέματα εκδίκησης και θρησκευτικού συμβολισμού του δίσκου — πολύ πιο dark και επιθετική από το σχετικά “ήπιο” artwork του Phantom Tomorrow
Το μεγάλο πρόβλημα: οι στίχοι
Εκεί όμως που το VINDICATE υποφέρει περισσότερο είναι στο γραπτό λόγο. Ο Biersack έχει χτίσει ολόκληρη την καριέρα του πάνω σε έναν συγκεκριμένο θεματικό κόσμο — outcast ηρωισμό, αντίσταση στους επικριτές, επιβίωση μέσα από τον πόνο. Θέματα που στα καλά τους βρίσκουν ήχο σε χιλιάδες νέους που αισθάνονται διαφορετικοί.
Αυτός ο δίσκος είναι ριζωμένος στα συναισθήματα της εκδίκησης και της δικαίωσης. Μπορούν να μας ωθήσουν μπροστά ή να μας καταστρέψουν. Κάθε τραγούδι εξερευνά μια διαφορετική πλευρά αυτής της πάλης — μερικές φορές πρόκειται για αντιπαράθεση με τον εαυτό μας, τον πόνο μας, ή αυτά που μας έγιναν.
BiersackΕδώ όμως η εμμονή με εκδίκηση και δικαίωση σε 14 τραγούδια αλλεπάλληλα γίνεται μονοθεματική και κουραστική. Φράσεις που ακούγονται γενικές, επαναλαμβανόμενες, χωρίς την ειδοποιό διαφορά που κάνει έναν στίχο να κολλάει. Σε αρκετά σημεία η γλώσσα είναι τόσο πρόβλεπτη που αναρωτιέσαι αν πρόκειται για αληθινή έκφραση ή autopilot.
Τα highlights
Δεν είναι άδικο να αναγνωρίσουμε τα καλά. Το “Ave Maria” είναι η πιο ευχάριστη έκπληξη του δίσκου — μια στιγμή που η μπάντα χαλαρώνει και αφήνει τη μελωδία να μιλήσει. Το “Certainty” έχει μια ενδιαφέρουσα θεματική αφετηρία γύρω από την τυφλή πίστη, εμπνευσμένο φερόμενα από την ταινία Conclave και προσωπικό αγαπημένο απο τον δίσκο αφου σου αφήνει αυτό το κάτι με το πρώτο άκουσμα. Και το “Cut” με τη Lilith Czar προσθέτει μια διαφορετική ενεργειακή χροιά που ξεχωρίζει.
Συμπέρασμα
Το VINDICATE είναι ένας δίσκος που οι fans της πρώτης ώρας θα αγαπήσουν — και δικαίως. Η μπάντα ακούγεται αναζωογονημένη, πιο βαριά και πιο αποφασισμένη από ό,τι στο Phantom Tomorrow. Αλλά για όποιον κοιτάει λίγο πιο κριτικά, το VINDICATE είναι ένα άλμπουμ που έχει όλα τα σωστά εργαλεία και δεν ξέρει πάντα τι να χτίσει μαζί τους.
