PINK RADIO
Interpol – This Mirror Weighs a Ton
Οι Interpol δεν προσπαθούν να ξαναγράψουν το Turn on the Bright Lights. Και μάλλον αυτή είναι η καλύτερη απόφαση που μπορούσαν να πάρουν. Στο This Mirror Weighs a Ton ακούγονται σκοτεινοί, ώριμοι και πιο πρόθυμοι να πειράξουν τον ήχο τους, χωρίς στιγμή να ξεχνάς ποια μπάντα ακούς.
Οι Interpool δεν μας συστήνονται μεσα από το Thiw Mirror Weights A Ton, ούτε προσπαθούν απεγνωσμένα να αποδείξουν οτι παραμένουν σύγχρονμοι και σχετικοί. Απο την άλλη δεν είναι και απο τα συγκροτήγματα που βγάζουν καρμπόν μουσικές απο το παρελθόν τους. Βρίσκονται κάπου στη μέση. Εξηγούμαι.
Οι Interpol δεν κατάφεραν ποτέ να βγάλουν τη σφραγίδα που έχει αφήσει το Turn on the Bright Lights και το Antics πάνω τους. Φυσικά πρέπει να αντιληφθούμε οτι κατι τέτοιο είναι ακατόρθωτο σχεδόν για κάθε συγκροτημα που συστήνεται στο κοινό με αυτά τα άλμπουμ. Απο την άλλη συφικά ποτέ δεν προσπάθησαν να αποδείξουν κάτι και ποτέ δεν έγιναν καρικατούρα του εαυτού τους.
Το This Mirror Weighs a Ton δεν αλλάζει αυτά που ξέρουμε για το συγκρότημα αλλα δίνει ενα νέο αέρα, μια ανανέωση θα μπορούσαμε να πούμε.
Εδώ δεν έχουμε μόνο αυτό τον γνώριμο κοφτο post-punk ήχο των Interpol. Υπάρχει χώρος και για ηλεκτρονικά στοιχεία, διαφορετικές και περίεργες ηχητικές υφές.
Η φωνή που έκανε την αποστασιοποίηση συναίσθημα
Η κιθάρα που κάνει την ένταση να ακούγεται κομψή
Ο παλμός που κρατά το σκοτάδι σε κίνηση
Το βάρος πίσω από τη νέα πλευρά των Interpol
Παραγωγή
Η συνεργασία με τον Andrew Wyatt αποδεικνύεται πολύ καλή επιλογή. Η παρεμβατικότητα του δεν είναι επιθετική και δεν προσπαθεί να παρουσιάσει τους Interpol σαν κάτι που δεν είναι. Έχει όμως προσθέσει και εμπλουτίσει ενορχηστρωτικά τονήδη γνώριμό τους ήχο. Έχει βάλει περισσότερα synth και πιάνο στοιχεία, πνευστά και ακουστικές κιθάρες, backing vocals και ηλεκτρονικές λεπτομέριες που ίσως χρειάζονται μερικές ακροάσεις για να τις ανακαλύψεις.
Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Manhattan studio του Andrew Wyatt. Το studio έχει μεγάλα παράθυρα με θέ τη Νέα Υόρκη. Μέσα στην όποια υπερβολή ο Kessler έχει δηλώσει σε συνέντευξή του οτι κατα τις ηχογραφήσεις τα μικρόφωνα έπιαναν το κελαήδησμα των πουλιών το πρωί. Ελπίζω να ήταν απλώς μια υπερβολή γιατί η παραγωγή ακουγετε πολύ καλή για να έχει ηχογράφηση τέτοιου είδους.
Ήχος & Σύνθεση
Η σειρά που ακούει κάποιος το album δεν θα έλεγα οτι παίζει κάποιο ρόλο στη συγκεκριμένη περίπτωση, οπότε μην περιμένετε κάποιο σχόλιο για το άνοιγμα ή το κλείσιμο του album. Το See Out Loud που είναι το δευτερο κομμάτι κινείτε στο γνώριμο έδαφος των Interpol με τον Daniel Kessler στις κιθάρες να σου τραβάει την προσοχή αλλά… σαν κάτι να του λείπει. Απο την άλλη το Iron City είναι λίγο πιο Post-Punk και ψυχρό και σίγουρα έχει πολλά στοιχεία της νέας τεχνολογίας στον ήχο του. Απο δώ και πέρα και για κάμποσο είναι ξεκάθαρο οτι η διάθεση ανεβαίνει.
Και μετά έρχεται το Wounded Soldier που για μένα είναι απο τις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ. Δεν έχει ξεσπάσματα η φωνές και σαν αυθεντικό Post-Punk κομμάτι, το μπάσσο κουβαλάει όλο το κομμάτι. Η αφετηρία του τραγουδιού βρίσκεται στις εικόνες του πολέμου στην Ουκρανία και ειδικότερα σε αυτόν τον παράξενο, απάνθρωπο τρόπο με τον οποίο πλέον βλέπουμε τον πόλεμο μέσα από κάμερες και drones. Βία από απόσταση. Κάποιος πεθαίνει και κάποιος άλλος το παρακολουθεί από μια οθόνη. Έτσι είναι και η φωνη του Banks σε αυτό το κομμάτι, αποστασιοποιημένη και κουρασμένη.
Η ένταση ανεβαίνει ξανά φυσικά με το Wing on Fire και ακούγεται σαν ένα κομμάτι που θα είναι πολύ καλύτερο σε live εκτέλεση. Έχει αυτή τη νευρικότητα των Interpol που πάντα μου άρεσε.
Το So Rides the Reindeer έχει τις ακουστικές κιθάρες που δεν περιμένεις να ακούσεις απο Interpol. Το αποτέλεσμα είναι επυτηχημένο και δεν ακούγετε σαν ένα ακόμα πείραμα, ουτε σαν κάτι που προσπαθεί να πεί “κοιτάξτε κάνουμε κάτι διαφορετικό”. Τα Ever the Actor και Darling Thoughts κρατούν τον δίσκο σε κίνηση χωρίς να είναι απαραίτητα οι κορυφές του. Το δεύτερο ειδικά έχει περισσότερο groove απ’ όσο έχουμε συνηθίσει από τους Interpol.
Ένα ακόμα πολύ καλό κομμάτι έρχετε λίγο πριν το κλείσιμο του δίσκου με το Bird and the Serpent, ένα απο το πιο κινηματογραφικά τραγούδια με τον απόλυτο «ήχο Interpol».
Το εξώφυλλο
Το artwork της Addie Wagenknecht είναι απόλυτα ταιριαστό με τον δίσκο και νομίζω απόλυτα πετυχημένο. Το γιατί είναι στην ουσία πολύ απλό. Οταν ρίχνεις την πρώτη ματιά στο εξώφυλλο, νομίζεις οτι βλέπεις κάτι που θυμίζει πολυέλαιο. Οταν όμως το παρατηρήσεις καλύτερα όλο αυτό το κομψό και πολυτελές χάνετε, αφου συνειδητοποιείς ότι αποτελείται από κάμερες παρακολούθησης, κάτι που εξηπυρετεί την ιδέα του album. Ο καθρέφτης δεν είναι κάτι πλέον που χρησιμοποιείς μόνο για να κοιτάξεις την αντανάκλαση του εαυτού σου, αλλά είναι η εκθεσή σου στα μάτια άλλων μέσα απο την τεχνολογία, την παρακολούθηση, την εικόνα, την αντίληψη.
Αισθητικά το βρίσκω πολύ κοντα και απολύτως περιγραφικό ψυχρό, κομψό και κάπως… απειλιτικό. Νομίζω οτι αυτο τελικά προσπαθουν να πετύχουν με το εξώφυλλο.
Συμπέρασμα
Το This Mirror Weighs a Ton δεν είναι ένας δίσκος που αλλάζει τον χαρακτήρα και τον ήχο των Interpol, αλλα δεν είναι και ένας δίσκος του ενός single. Δεν είναι τέλειος αλλα στα 53 λεπτά που διαρκεί ο δίσκος περίπου, υπάρχουν σημεία που είναι τόσο σφιχτα και υπάρχουν στιγμές που γίνονται τόσο δυνατές που σε κάνουν να θές να ξανα ακούσεις τα κομμάτια. Αυτό κατα τη γνώμη μου είναι η συνταγή για ενα επιτυχημένο δίσκο, να τον ακους περισσότερο και να μην βαριέσαι, να σου τραβάει την προσοχή.
Highlights
Βαρύ χωρίς να γίνεται θορυβώδες. Το μπάσο οδηγεί και ο Banks αφήνει την ένταση να χτιστεί χωρίς εύκολες κορυφώσεις. Από τα τραγούδια που μένουν αφού τελειώσει ο δίσκος.
Οι Interpol ανοίγουν τον δίσκο χωρίς να καταφεύγουν αμέσως στα γνωστά τους κόλπα. Ηλεκτρονικές υφές, χώρος και μια ψυχρή ατμόσφαιρα που βάζει από νωρίς τους κανόνες του άλμπουμ.
Μεγάλο, γεμάτο και σκοτεινό. Εδώ η παραγωγή ανοίγει πραγματικά και οι Interpol ακούγονται σχεδόν κινηματογραφικοί χωρίς να χάνουν τη χαρακτηριστική ψυχρότητά τους.
Ένας πολυέλαιος που, κοιτάζοντάς τον καλύτερα, μετατρέπεται σε σύστημα παρακολούθησης. Όμορφο από απόσταση, ανησυχητικό από κοντά. Σχεδόν όλη η ιδέα του This Mirror Weighs a Ton σε μία εικόνα.
