Dogstar – All In Now
Ο Keanu Reeves παίζει μπάσο, το ξέρουμε. Αλλά ο Keanu Reeves στο μπάσο δεν σώζει έναν δίσκο που δεν έχει τίποτα επείγον να πει.
Η ιστορία των Dogstar ξεκινά με έναν τρόπο που δύσκολα θα επινοούσε κάποιος: ο Keanu Reeves και ο Robert Mailhouse γνωρίστηκαν το 1991 σε ένα σούπερ μάρκετ στο Los Angeles, όταν ο Reeves πρόσεξε το φανελάκι των Detroit Red Wings που φορούσε ο Mailhouse και τον ρώτησε αν χρειάζεται τερματοφύλακα για χόκεϊ. Από εκεί ξεκίνησε μια φιλία, και στη συνέχεια μια μπάντα. Ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Bret Domrose ήρθε το 1994, αντικαθιστώντας τον αρχικό frontman Gregg Miller, και από τότε αυτό είναι το lineup.
Στα ’90s οι Dogstar είχαν τη δική τους στιγμή — άνοιξαν για τους Bon Jovi στην Αυστραλία, παίξανε στο Glastonbury το 1999, μοιράστηκαν σκηνή με τον David Bowie. Ο Reeves μάλιστα έβαλε σε pause ορισμένες ταινίες για να μπορεί να ταξιδεύει με τη μπάντα — κάτι που σε μια εποχή που η καριέρα του απογειωνόταν με το Matrix ακούγεται αρκετά σοβαρή δέσμευση. Το 2002 η μπάντα σταμάτησε. Δεν επίσημα, απλώς σταμάτησε. Επέστρεψαν το 2023 με το Somewhere Between the Power Lines and Palm Trees, το πρώτο τους album μετά από δύο δεκαετίες, που λειτούργησε ως ανακάλυψη — τόσο για τους ίδιους όσο και για τους ακροατές — του τι είναι ακόμα οι Dogstar. Τώρα, δυόμιση χρόνια μετά, επιστρέφουν με το All In Now.
Ήχος, Ύφος & Παίξιμο
Ο νέος παραγωγός Nick Launay — γνωστός από τη δουλειά του με IDLES και Nick Cave — έχει αφαιρέσει αρκετή από την παλιά γυαλάδα της μπάντας και έχει ενσταλάξει ένα fuzzier, πιο ακατέργαστο texture. Σε μερικά σημεία δουλεύει: το ομώνυμο “All In Now” έχει μια νευρικότητα που θυμίζει Queens of the Stone Age σε πιο ήρεμη μέρα, και το “Punch the Sky” είναι ίσως η πιο ολοκληρωμένη πρόταση του δίσκου, ένα arena-sized alt-rock κομμάτι με wall of guitars και ένα από τα καλύτερα φωνητικά του Domrose. Ο Mailhouse στα τύμπανα είναι σταθερός και ενεργητικός, και βγαίνει καλά στο mix.
Το πρόβλημα δεν είναι η εκτέλεση αλλά είναι ότι η μουσική δεν έχει πάντα κάτι να πει. Κομμάτια όπως το “Exalted”, το “This Sphere” ή το “Siren” περνάνε χωρίς να αφήνουν ίχνος. Η grunge αισθητική που αναβιώνουν λειτουργεί μόνο όταν έχεις τη συνθεσιουργία να τη στηρίξει και εδώ είναι που ο δίσκος σκοντάφτει.
Ο Reeves στο μπάσο είναι αξιοπρεπής, άλλωστε ο ρόλος του δεν είναι να εντυπωσιάσει αλλά να κρατάει τα πράγματα μαζί, και το κάνει. Απλώς δεν αρκεί.
Στίχοι, Παραγωγή & Artwork
Με τους στίχους δεν υπάρχει ούτε αδυναμία ούτε κάτι που να ξεχωρίζει. Το “Shards of Rain” κινείται σε πιο brooding, ατμοσφαιρικό έδαφος και είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στιχουργικά από τα πιο αργά κομμάτια. Τα υπόλοιπα μένουν σε έναν ασφαλή, γενικό χώρο που δεν προκαλεί αλλά και δεν μείνει. Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι στίχοι είναι κακοί, είναι ότι δεν είναι τίποτα. Motivational, γενικοί, χωρίς συγκεκριμένη εικόνα ή γωνία που να σε σταματά. Το “get from lost to found” και το “do what’s right by your heart” είναι φράσεις που θα μπορούσαν να βγουν από οποιοδήποτε mid-2000s alt-rock album ή … από ένα fortune cookie.
Η παραγωγή ίσως είναι το πιο αξιο λόγου σημείο του album. Ο Launay έχει δώσει μια συνοχή που δεν είχε η μπάντα πάντα, και ο ήχος είναι σωστός για αυτό που θέλουν να είναι.
Το artwork είναι εντελώς basic απλά για να υπάρχει, χωρίς ιδιαίτερη φιλοδοξία. Ταιριάζει στη διάθεση του δίσκου, δεν προσπαθεί να γίνει κάτι που δεν είναι.
Συμπέρασμα
Οι Dogstar δεν είναι κακή μπάντα. Είναι μια αξιοπρεπής, καλοπαιγμένη power trio με έναν παραγωγό που τους έχει δώσει μια νέα ζωή στον ήχο. Αλλά ένας δίσκος χρειάζεται τραγούδια που να μένουν — και το All In Now δεν έχει αρκετά από αυτά. Το celebrity factor δεν βοηθά και δεν εμποδίζει. Απλώς, χωρίς αυτό, ο δίσκος αυτός θα περνούσε εντελώς απαρατήρητος.