PINK RADIO
Kasabian – ACT III
Οι Kasabian μπαίνουν στην τρίτη πράξη της νέας τους εποχής με περισσότερο dance, synths, garage και psychedelia. Το ACT III έχει στιγμές που θυμίζουν γιατί αυτή η μπάντα μπορεί ακόμη να γράψει εξαιρετικό electro-rock, αλλά οι πραγματικά δυνατές ιδέες είναι λίγες και η παραγωγή συχνά είναι πιο ενδιαφέρουσα από τις ίδιες τις συνθέσεις.
Το ACT III είναι η ένατη κυκλοφορία των Kasabian. Ξέρουμε και απο προηγούμενες δουλειές τους οτι δεν φοβούνται να προσθέσουν ηλεκτρονικά στοιχεία στην rock μουσική τους, αλλα εδώ έχουμε μια κυκλοφορία με ένα alt dance ήχο που πραγματικά δεν νομίζω οτι έχει να προσθέσει και πολλά στην δισκογραφία του συγκροτήματος.
Το πρόβλημα με το ACT III δεν είναι οτι δεν είναι χορευτικό ή οτι δεν έχει διάθεση. Το πρόβλημα είναι οτι αρκετές φορές είναι απλώς... βαρετό. Δεν έχω πραγματικά αποφασίσει μέσα μου οτι είναι ενας κακός ή ενας ενοχλητικός δίσκος γιατί δεν είναι. Απλώς είναι ένας δίσκος που παίζει, έχει ενα ωραίο ήχο, περνάει η ώρα και το ακούς σχετικά εύκολα και όταν τελειώνει δεν είμαι και σίγουρος πόσα τραγούδια θέλω να ξανακούσω.
Εδώ είναι και το περίεργο γιατί ακόμα και στους πιο αδιάφορους δίσκους τους υπήρχε κάποιο τραγούδι που σε άρπαζε απο τα μούτρα. Είχε ρε παιδί μου κάποιο χιτακι που λέμε, ένα riff, ένα beat, ένα chorus, κάτι λίγο βρώμικο και υπερβολικό που ήξερες ότι live θα γίνει χαμός. Στο ACT III αυτά τα σημεία αν υπάρχουν είναι λίγα.
Οι Kasabian του σήμερα
Το ACT III είναι ο ένατος δίσκος τους και ο τρίτος με τον Serge Pizzorno πλέον να είναι μπροστά μετα την αποχώρηση του Tom Meighan. Σύμφωνα με τον ίδιο αυτό το album είναι το τελευταίο μια περιόδου έξι ετών και περιέχει όλα τα συστατικά που αποτελούν το DNA των Kassasbian.
Αν τώρα εννοεί οτι υπάρχουν κιθάρες, electronica, psychedelia, dance rock, garage… ναί όλα αυτά υπάρχουν αλλα αυτά είναι τα υλικά των Kasabian και όχι το DNA τους. Υπάρχουν κομμάτια που κοιτάζουν προς τα πρώτα χρόνια της μπάντας και άλλα που προσπαθούν να πάνε σε πιο pop, πιο μοντέρνα κατεύθυνση. Μόνο που όλα αυτα μαζί στα δικά μου αυτιά δημιουργούν το αντίθετο αποτέλεσμα απο την αίσθηση οτι ακούω μουσική με το DNA των Kassabian. Σίγουρα δεν ακούω ένα ήχου που συνοψίζει τον χαρακτήρα της μπάντας. Στην υπερβολή θα μπορούσα να πώ οτι ακούω μια μπάντα που φέρνει στον χαρακτήρα των Twenty One Pilots. Περισσότερο απ’ όλα όμως ακούω μια μπάντα που ψάχνετε να βρεί τη θέση της και τον ήχο της στη συγχρονη εποχή.
Πολλές επιρροές αλλά όχι πάντα αρκετή προσωπικότητα
Ακούγοντας τα τραγούδια απο την αρχή και με τη σειρά, για να μπορέσω να μπω στο κλίμα του δίσκου όπως έχει επιλέξει η μπάντα να μου τον παρουσιάσει, βλέπω αρκετές επιρροές αλλα λίγη προσωπικότητα. Η αρχή με τα Soulmate και Hippie Sunshine δείχνει οτι η μπάντα ρίχνει ματίες στον ήχο του παρελθόντος της, αλλα μέχρι εκεί. Το Great Pretender έχει το garage rock στοιχείο και ηχητικά σε φέρνει στα μονοπάτια των White Stripes ή των παλιών Strokes. Είναι αυχάριστο τραγούδι και έχει και ρυθμό αλλα και πάλι δεν είναι κάτι που σε ξεσηκώνει για να πείς οτι είναι ενα πραγματικά δυνατο Kasabian τραγούδι.
Το Nothing Better Than This όμως είναι το πρώτο τραγούδι που σου κάνει το κλικ. Έχει το μπάσσο του, τον ηλεκτρονικό παλμό και το γνώριμο groove της μπάντας. Με το Silver Apple Eyes όμως έχω διαφορετικό θέμα. Ένω είναι το τραγούδι που μου αρέσει περισσότερο στο album έχω απο την πρώτη στιγμή την αίσθηση οτι τη μελωδία αυτή την έχω ξανακούσει κα΄που. Δεν λέω οτι πρόκειτε για αντιγραφή αλλα είναι αυτή η ενοχλητική αίσθηση της οικειότητας με τον ήχο που ο εγκέφαλος ψάχνει να βρεί που την ξέρει. Η παραγωγή και τα synths με ταξιδεύουν κάπου ανάμεσα σε Μ83 kai MGMT στην εποχή του Kids, αλλα ηχητικά αν δεν ήξερα οτι ακούω Kasabian θα έλεγα οτι είναι κυκλοφορία των Daft Punk. Το θέμα μου ομως είναι οτι όταν ακούω το ACT III δεν θέλω να περνάω την ώρα ψάχνοντας να θυμηθώ ποιον άλλον μου θυμίζουν. Θέλω να μου θυμίζουν Kasabian.
Η παραγωγή είναι καλύτερη από τα τραγούδια
Ο δίσκος ακουγετε πολύ καλα και αυτο είναι ίσως το highlight. Τα πλήκτρα είναι καθαρά, το μπάσσο έχει βάρος και παραμόρφωση που σε σημεία παραπέμπει σε Kasabian του παρελθόντος. Οι κιθάρες είναι εκει και υπάρχει συνεχώς κίνηση μέσα στην παραγωγή. Όλα αυτά τα στοιχεία που αναφέραμε στην αρχή dance, psychedelia, garage και pop αλλάζουν συνεχώς θέση και το album σε καμία περίπτωση δεν ακούγετε τεχνικά πρόχειρο.
Το θέμα είναι όμως ότι μια καλή παραγωγή δεν μπορεί να κάνει μια απλή μελωδία πιο ενδιαφέρουσα. Φυσικά και υπάρχουν μελωδίες στο άλμπουμ και δεν είναι απλώς τρεις νότες στη σειρά που δένουν και δεν μπορείς να της βγάλεις απο το κεφάλι σου. Είναι απλές με την έννοια οτι περνάνε και φεύγουν χωρίς να σου αφήνουν κάτι.
Παρά τη γνώριμη dance πλευρά και έναν πολύ πιο παιχνιδιάρικο και groovy δίσκο σου φέρνει σαφώς ενα πιο απομακρυσμένο ήχο απο την ταυτότητα της μπάντας και λείπει εκείνο το κάτι που κάνει ένα Kasabian album να ξεχωρίζει πραγματικά.
Στίχοι
Οι στίχοι είναι περισσότερο προσωπικοί αυτή τη φορά. Ο Pizzorno έχει εξηγήσει ότι προέρχονται από μικρές στιγμές και πραγματικά περιστατικά της ζωής του, ενώ το Great Pretender συνδέεται άμεσα με το imposter syndrome που έχει αισθανθεί ο ίδιος ως δημιουργός και frontman. Υπάρχουν καλές στιγμές αλλα σε καμία περίπτωση δεν συνδέομαι και δεν θεωρώ ότι οι στίχοι είναι αυτό που θα με κάνει να επιστρέψω στον δίσκο. Παρόλα αυτά ταιριάζουν με τον δίσκο και την μουσική αλλα δεν ανεβάζουν το επίπεδο.
Artwork
Εδώ δεν έχω και πολλά να πώ και κυρίως γιατι ούτε και το εξώφυλλο του album έχει να πει και πολλα. Φωτογραφίες της μπάντας, απλό layout, τίτλος και τέλος. Για έναν δίσκο που ονομάζεται ACT III, που προσπαθεί να παρουσιάσει την ολοκλήρωση μιας ολόκληρης περιόδου για την μπάντα, θα περίμενα κάτι με λίγο μεγαλύτερη φαντασία.
Τι κρατάω
Συνήθως σε αυτό το σημείο γράφω για τα highlights του δίσκου αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι και πολλά
Το Nothing Better Than This είναι εύκολα μία από τις καλύτερες στιγμές
Το Silver Apple Eyes, παρόλο που ακούγεται υπερβολικά γνώριμο, έχει κάτι που μου αρέσει. Ίσως του δώσω άλλη μια ευκαιρία
Το Great Pretender λειτουργεί, κυρίως λόγω του garage χαρακτήρα του.
Το Hippie Sunshine είναι μάλλον αυτό που θα κρατούσα αν ήθελα να δείξω σε κάποιον ποιο κομμάτι του δίσκου διατηρεί περισσότερο τον γνώριμο Kasabian χαρακτήρα.
Το ACT III μπορεί να είναι διασκεδαστικό και έχει στιγμές που οι Kasabian αφήνουν το groove, τα πλήκτρα και τις κιθάρες να δουλέψουν μαζί χωρίς να προσπαθούν να στριμώξουν πράγματα μέσα σε τρια λεπτά. Συνολικά ‘ομως ο δίσκος μου φαίνεται ενας μάλλον αρκετά μέτριος δίσκος. Μπορείς να τον βάλεις, να περάσεις καλά για μισή ώρα και υπάρχουν δύο-τρία κομμάτια που πιθανότατα θα μείνουν στις playlists. Απλώς δεν αισθάνομαι ιδιαίτερη ανάγκη να επιστρέψω στο υπόλοιπο.
