PINK RADIO
Mastodon – Marrow Deep
Οι Mastodon επιστρέφουν με έναν δίσκο που μοιάζει να κοιτάζει προς δύο διαφορετικές κατευθύνσεις. Από τη μία βαριά riffs, sludge και η γνώριμη δύναμη της μπάντας· από την άλλη περισσότερη ατμόσφαιρα, progressive διάθεση και συνθέσεις που ανοίγουν περισσότερο. Το Marrow Deep είναι αρκετά καλό, αλλά αυτή η διπλή του φύση είναι ταυτόχρονα το πιο ενδιαφέρον και το πιο άνισο στοιχείο του.
Η τελευταια κυκλοφορία των Mastodon δεν χρειάζεται πολλές ακροασεις για να καταλάβεις οτι είναι μια καλή δουλειά, αφού για μια ακόμα φορά έχουν φτιάξει ενα καλό album. Αυτό το καταλαβαίνεις απο την πρώτη ακρόαση. Το πιο δύσκολο εδώ είναι να αποφασίσεις την ταυτότητα αυτού του δίσκου και αυτό γιατι το Marrow Deep ακούγεται σαν album ε δύο πρόσωπα. Να εξηγηθώ όμως τι εννοώ.
Απο τη μια έχει τραγούδια που όλοι γνωρίζουμε και μποιρούμε ευκολα να ξεχωρίσουμε την σφραγίδα των Mastodon σε αυτά. Βαρια riffs, sludge κοφτούς ρυθμούς, το τρομερό παίξιμο του Brann Dailor στα τύμπανα και τραγούδια που δεν χρειάζονται πολύ χρόνο για να μπούν στο θέμα.
Απο την άλλη έχουμε τραγούδια που είναι πιο ατμοσφαιρικά και έντονα progressive. Εδώ έχουμε keyboards να δημιουργούν την ατμόσφαιρα, πιο αργές μεταβιβάσεις, ψυχεδελικά σημεία και συνθέσεις που πολλές φορές φαίνετε να ενδιαφέρονται περισσότερο για την διαδρομή και λιγότερο για τον προορισμό.
Το καλύτερο φυσικά σε όλα τα παραπάνω είναι οτι αυτά τα δύο πρόσωπα του album φαίνετε να λειτουργούν και να δίνουν φρέσκα δυναμική στην ακρόαση γιατί εδώ μιλάμε για τον ένατο δίσκο των Mastodon, αλλά τον πρώτο χωρίς τον Brent Hinds, σηματοδοτόντας μια νέα περίοδο στην πορεία του συγκροτήματος με τους Nick Johnston στην κιθάρα και τον Joao Nugeira στα πλήκτρα.
Ο δίσκος αρχικά είχε έντονα μέσα του και το πένθος του Brann Dailor για τον θάνατο της μητέρας του, όμως μετά τον θάνατο του Hinds απέκτησε αναπόφευκτα ένα ακόμα βάρος. Παρόλο που οι Mastodon έχουν αποδείξει στο παρελθόν οτι μπορούν να μετατρέψουν το πένθος σε μουσική και το κάνουν πετυχημένα στο Crack the Skye, στο Emperor of Sand και στο Hushed and Grim, εδώ το κάνουν με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Εδώ η αισθηση που αποκτάς ακούγοντας τα τραγούδια δεν είναι μια ωδή για τον θάνατο, αλλά για το τι κάνεις μετα απο αυτόν
Η πρώτη πλευρά: οι Mastodon που χτυπάνε κατευθείαν
Το τραγούδι που επιλέγεται για να ανοίξει ενα album, όπως και μια συναυλία άλλωστε, παίζει καθοριστικό ρόλο στην δημιουργία της διάθεσης του ακροατή. Το Barbarians Blood ισως να είναι η καλύτερη εισαγωγή που θα μπορούσε να έχει αυτός ο δίσκος. Μπαίνει κατευθείαν στο ψητό και σε ελάχιστο χρόνο καταλαβαίνεις οτι αυτό εδώ το έχουν γράψει οι Mastodon. Το Poisonous Weapons εχει ακόμα πιο έντονη αυτή την αίσθηση αν και είναι πιο βαρύ και πιο βρώμικο, παρόλα αυτα αποδίδει απόλυτα το ύφος των Mastodon.
Το Your Ghost Again είναι ίσως το τραγούδι που σε κάνει να καταλάβεις αυτο το album λίγο καλύτερα. Σίγουρα έχει αυτο το γνώριμο ύφος των Mastodon, αλλαά παράλληλα έχει και όλα αυτά τα νέα στοιχεία απο την καινούρια εποχή τους. Καταρχήν έχει πλήκτρα, αλλα επίσης έχει καθαρό chorus και μια πιο σύγχρονη παραγωγή.
Θα μπορούσε κάποιος
... και μετά έρχεται η αλλαγή
Η άλλη πλευρά του Marrow Deep, χαρακτηρίζεται απο τραγούδια τα οποία οι κιθάρες αφήνουν περισσότερο χώρο στα πλήκτρα. Τα τραγο΄λυδια γίνονται πιο ανοιχτά με ψυχεδελικές και progressive αναφορές. Το πιό χαρακτηριστικό τραγούδι είναι το Into The Ruins (και προσωπικό αγαπημένο απο το πρώτο άκουσμα). Έχει ενα πιασάρικο riff, ωραία ατμόσφαιρα και πολλές ιδέες , απο την άλλη εξελίσεται αργά και αρχίζεις να έχεις την αίσθηση οτι αυτό που περιμένεις, αργεί λίγο παραπάνω για να έρθει. Το ίδιο μου συμβαίνει και με το Moth and Bone.
Ίσως εδώ να εντοπίζεται και απο τους παλιούς fun η μεγαλύτερη αδυναμία του album. Είναι η αργή εξέλιξη των τραγουδιών και αυτό δεν οφείλετε σίγουρα στην διάρκειά τους αφού τα περισσότερα είναι κάτω απο πέντε λεπτά. Είναι ότι κάποιες συνθέσεις μοιάζουν να χρησιμοποιούν το «ήρεμο μέρος – βαρύ μέρος – ατμοσφαιρικό μέρος» περισσότερο ως φόρμουλα απ’ όσο θα ήθελα. Εδώ φαίνετε περισσότερο η απουσία του Brend Hinds και της πιο απρόβλεπτης συνθετικής πλευράς των Mastodon. Το παράδοξο εδώ είναι οτι παρόλο που οι Mastodon ακούγονται (και είναι) πιο δεμένοι, μοιζουν λίγο πιο προβλέψιμοι και σίγουρα ακουγονται λιγότερο “επικίνδυνοι”.
Η απουσία του Brent Hinds
Δεν θα πέσω στην παγίδα να πώ οτι χωρίς τον Brent δεν υπάρχουν Mastodon. Αυτό είναι ενα εντελώς απλοϊκό και επικύνδινο συμπέρασμα. Φυσικά και είναι Mastodon, απλά λίγο διαφορετικοί. Ο Bill Kelliher, ο Troy Sanders και ο Brann Dailor είναι τεράστιο μέρος του DNA αυτής της μπάντας και αυτό ακούγεται από τα πρώτα δευτερόλεπτα του album. Ναι ο Hints είχε αυτό το περίεργο χαρακτηριστικό που μπορούσε να βάλει στο τρταγούδι κάτι άσχετο (country, psychedelia, southern rock), που δεν θα περίμενες να δουλέψει και κατέληγε να είναι το καλύτερο μέρος του τραγουδιού. Είχε εν πολίς αυτό το χάος στον ήχο των Mastodon.
Ευτυχώς ο Nick Johnston δεν μπήκε στο τριπάκι να προσπαθεί να πατήσει στα βήματα του Brent. Ειναι εξαιρετικός κιθαρίστας και το παίξιμό του είναι καθαρό και πολύ τεχνικά εντυπωσιακό και είμαι σίγουρος θα εξελιχθεί και μεσα στο χρόνο θα αφήσει το αποτύπωμά του. Το ίδιο σημαντική είναι και η παρουσία του João Nogueira, αφού βάζει τα πλήκτρα σε πραγματικό ρόλο στη μουσική των Mastodon. Σε αρκετά σημεία μάλιστα είναι αυτά που δημιουργούν τη δεύτερη, περισσότερο progressive προσωπικότητα του δίσκου.
Οι καλεσμένοι
Παμε να δούμε ακόμα ένα ξεχωριστό χαρακτηριστικό αυτού του album. Το Marrow Deep έχει μερικές φιλικές παρουσίες, που δύσκολα περνούν απαρατήρητες.
Αρχικά έχουμε τη συμμετοχή του Josh Homme, που για όσους δεν γνωρίζουν είναι ιδρυτικό μέλος των Kyuss και των Queens of the Stone Age. Αν αυτό δεν είναι έκπληξη καθώς έχουν ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν για το Colony of Birchmen, η συμμετοχή του Neil Fallon κιθαρίστα και τραγουδιστή των Clutch και του Geezer Buttler, μπασσίστα των Black Sabbath στα The Three Fates και στην εισαγωγή του The Vanishing αντίστοιχα σίγουρα είναι κάτι καινούριο.
Εδώ θα κάνω αναφορά και στον Brann Dailor που φυσικά και δεν είναι καλεσμένο. Αλλά η απόδοσή του στα drums είναι καλύτερη απο ότι θυμάμαι εδώ και καιρό. Δεν παίζει απλώς ένα ρυθμό αλλα σχεδόν “σχολιάζει” κάθε riff, γεμίζει όλα τα κενά και σπρώχνει όλα τα τραγούδια ένα βήμα παρακάτω. Είναι και αυτό ένα απο τα πράγματα που δουλεύουν πολύ καλά σε αυτό το album… στο βαρύ μισσό τουλάχιστον.
Οι στίχοι
Στιχουργικά το πένθος βρίσκεται σχεδόν σε όλα τα τραγούδια του Marrow Deep. Ο δίσκος μιλά για την απώλεια μεσα απο εικόνες, μεταφορές και σύμβολα. Δεν είναι δυσκολο να αποκρυπτογραφίσεις τους στίχους και να καταλάβεις που το πάνε, αλλα δεν σου το δίνουν και μασημένη τροφή κιόλας. Πρέπει να ψάξεις, να σκεφτείς και να αφήσεις τα τραγούδια να επιδράσουν πάνω σου. Ίσως το πιο άμεσο συναισθηματικά τραγούδι να είναι το Your Ghost Again αφού μέσα απο αυτό το τραγούδι μπορείς να εξηγήσεις και τι αισθάνεται η μπάντα.
Το εξώφυλλο
Εδώ έχουμε ξεκάθαρα τις επιρροές Mastodon και το λέω μόνο σαν κοπλιμέντο. Το εξώφυλλο είναι λιγο μπουκωμένο με πληροφορία, χρώμα και εικόνες γεμάτες συμβολισμούς. Σκελετοί, λουλούδια, πεταλούδες μας δίνουν αυτή την αντίθεση ανάμεσα στο θάνατο και στην αναγέννηση.
Αν δεν σε νοιάζει να ακούσεις τους στίχους αυτές οι εικόνες τα περιγράφουν όλα. Υπάρχει ο θάνατος, αλλα υπάρχει και χρώμαδεν βλέπεις απλά ένα μαυρο πένθιμο χρώμα, παίρνεις όλη την αντίθεση σε αυτή την εικόνα. Προσωπικά μου αρέσει πάρα πολυ αυτή η επιλογή.
Στιγμες
Πρωσωπικά μου αρέσουν όλα τα δυνατά τους κομμάτια Barbarians Blood, Poisonous Weapons, Your Ghost Again, Golden Spires και The Three Fates, αλλά περισσότερο το μυστηριώδες In The Ruins
Το Marrow Deep δεν είναι
Leviathan, δεν είναι Blood Mountain ούτε είναι Crack the Skye, αλλά είναι ενας αρκετά καλός δίσκος που φέρνει τους Mastodon στην νέα τους εποχή μετά τον Brent
Το πρώτο πρόσωπο του Marrow Deep, το βαρύ, επιθετικό και riff-driven, με κέρδισε εύκολα, το δεύτερο, το πιο progressive και ατμοσφαιρικό, έχω λίγο πιο περίπλοκη σχέση. Υπάρχουν εξαιρετικές ιδέες, αλλά υπάρχουν και στιγμές όπου αισθάνομαι ότι οι Mastodon τραβάνε μια σύνθεση λίγο περισσότερο απ' όσο χρειάζεται.
Τείνω να καταλήξω ότι το Marrow Deep είναι καλύτερος δίσκος απ' όσο είναι συνεπής δίσκος. Έχει πολύ καλές στιγμές και προσωπικότητα και δεν του λείπει και το συναίσθημα αλλα του λείπει το ρίσκο. Σίγουρα όμως δείχνει ότι οι Mastodon μπορούν να υπάρξουν και μετά τον Brent Hinds χωρίς να προσποιηθούν ότι δεν υπήρξε ποτέ.
