PINK RADIO
Moonspell · Far from God
Πέντε χρόνια αναμονής, πέντε χρόνια αμφιταλάντευσης — και ένας δίσκος που θυμίζει γιατί οι Moonspell έχτισαν αυτή τη φήμη εξαρχής. Χωρίς να είναι όμως αρκετό για να κλέψει την κορυφή του δικού τους καταλόγου.
Οι Moonspell δεν χρειάζονται πολλές συστάσεις. Από το Πόρτο της Πορτογαλίας, ενεργοί από το 1992, είναι από τις λίγες μπάντες που ουσιαστικά διαμόρφωσαν το gothic metal ως είδος — μαζί με τους Type O Negative και τους Paradise Lost. Το Wolfheart (1995) και το Irreligious (1996) παραμένουν δύο από τα πιο καθοριστικά albums του genre. Από εκεί και πέρα, η πορεία τους ήταν ό,τι πιο ανήσυχο μπορεί να παρουσιάσει μια μπάντα: industrial παρακάμψεις (Sin/Pecado), πορτογαλικούς στίχους (1755), progressive ατμόσφαιρες (Hermitage). Σχεδόν ποτέ δεν έκαναν το ίδιο πράγμα δύο φορές.
Το Far From God είναι ο 13ος δίσκος τους, και η σύνθεση παραμένει σταθερή εδώ και χρόνια: ο Fernando Ribeiro στα φωνητικά, ο Ricardo Amorim στις κιθάρες, ο Pedro Paixão στα keyboards, ο Aires Pereira στο μπάσο, και ο Hugo Ribeiro στα τύμπανα.
Πρόσωπο της μπάντας από την ίδρυσή της. Στίχοι, εικόνα, ταυτότητα — όλα περνάνε από αυτόν.
Ο αρχιτέκτονας του ήχου των Moonspell, από τα βαριά riffs ως τις μελωδικές γραμμές.
Ο άνθρωπος που δίνει στη μουσική των Moonspell την ατμοσφαιρική της διάσταση.
Η ραχοκοκαλιά του ήχου τους.
Αδερφός του Fernando. Στη ρυθμική ενότητα των Moonspell από το 2003.
Πέντε Χρόνια Αναμονής
Το Hermitage κυκλοφόρησε το 2021. Πέντε χρόνια μετά, ο Fernando Ribeiro έχει μιλήσει ανοιχτά για το δύσκολο διάστημα δημιουργίας αυτού του δίσκου: το αδιέξοδο, την αμφιβολία, την αίσθηση ότι ίσως δεν έχουν τίποτα να πουν πια. Η εικόνα που έχτισε ο ίδιος γύρω από αυτόν τον δίσκο είναι ότι ήρθε μετά από αναζήτηση — και αυτό φαίνεται στη μουσική. Η παρακολούθηση της ταινίας Nosferatu του Robert Eggers το 2024 ήταν η σπίθα που επανάφερε τον Ribeiro στη βαμπιρική αισθητική, έχοντας εγκαταλείψει τους βρικόλακες ως θέμα επί χρόνια — «έγιναν κλόουν του Hollywood», όπως είπε ο ίδιος. Έτσι γεννήθηκε το ομώνυμο single, γραμμένο μονορούφι, και στη συνέχεια ο υπόλοιπος δίσκος ακολούθησε.
Ήχος, Ύφος & Παίξιμο
Το Far From God είναι ο πιο direct δίσκος που έχουν κάνει οι Moonspell εδώ και πολύ καιρό. Οκτώ τραγούδια, 42 λεπτά, καμία περιττή κίνηση. Ο ήχος κοιτά προς τα πίσω — προς το Irreligious, προς τους Sisters of Mercy στο pacing, προς το gothic rock των ’80s — αλλά δεν είναι νοσταλγία αλλά περισσότερο μοιάζει ως επιλογή που γίνεται με επίγνωση.
Ο Amorim παίζει ξεκάθαρα κάτι δεν το έκανε πάντα στο πρόσφατο παρελθόν: οι κιθάρες είναι βαριές εκεί που πρέπει, μελωδικές εκεί που πρέπει, χωρίς να πατάνε το ένα πόδι σε κάθε κατεύθυνση ταυτόχρονα. Ο Paixão στα keyboards γεμίζει τον ήχο χωρίς να τον κατακλύζει και αυτό δεν είναι δεδομένο για τους Moonspell. Το “Our Freedom to Fall” έχει στοιχεία doom metal που θυμίζουν εκείνο που ο Ribeiro λέει «κάτι από τους Type O Negative» — και το λέει σωστά.
Φωνητικά & Στίχοι
Ο Ribeiro παραμένει μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φωνές του gothic metal. Στον συγκεκριμένο δίσκο, όπως αποδεικνύουν το “Biblical” και το “For the Love of Mortals”, κινείται με φυσικότητα ανάμεσα στον ψίθυρο, τη βαθιά baritone χροιά και τα πιο σκοτεινά, σχεδόν growled περάσματα. Δεν ακούγεται σαν να υποδύεται έναν ρόλο· ακούγεται σαν να πιστεύει κάθε λέξη που τραγουδά. Και αυτή είναι η ουσιαστική διαφορά.
Στιχουργικά, ο Ribeiro επιστρέφει σε γνώριμες θεματικές: βαμπιρικούς έρωτες, λύκους, ζωές που χάθηκαν στον δρόμο και μια διαρκή μεταφυσική μελαγχολία. Δεν επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει το gothic metal· αντίθετα, επιλέγει να υπηρετήσει την αισθητική του με ειλικρίνεια και μέτρο, αποφεύγοντας την υπερβολή. Το “The Great Wolf in the Sky”, αφιερωμένο σε έναν φίλο που έφυγε από τη ζωή πριν προλάβει να ακούσει τον δίσκο, αποκτά έτσι μια συγκινητική βαρύτητα. Ακόμη κι αν δεν γνωρίζει κανείς την ιστορία πίσω από το τραγούδι, το συναισθηματικό του βάρος περνάει αυτούσιο μέσα από τη μουσική.
Παραγωγή
Ο Jaime Gomez Arellano (Paradise Lost, Ghost, Sólstafir) αναλαμβάνει παραγωγή, μίξη και mastering στα Orgone Studios — και η δουλειά του είναι από τα πιο δυνατά χαρτιά αυτού του δίσκου. Ο ήχος είναι ζεστός, σκοτεινός, με βάθος. Τα keyboards δεν πνίγουν τις κιθάρες, η φωνή του Ribeiro βγαίνει μπροστά χωρίς να είναι ανεβασμένη τεχνητά. Το δίσκο ακούγεται σαν να παίχτηκε σε ένα δωμάτιο, όχι σαν να συναρμολογήθηκε. Για gothic metal, αυτό μετράει πολύ.
Artwork
Το εξώφυλλο υπογράφει ο Eliran Kantor, ο καλλιτέχνης πίσω από εμβληματικά έργα για συγκροτήματα όπως οι Testament, οι Helloween και οι Kreator. Με το χαρακτηριστικό ζωγραφικό του ύφος, δημιουργεί εδώ μια εικόνα σκοτεινή, ρομαντική και βαθιά gothic, που αποτυπώνει ιδανικά την ατμόσφαιρα του δίσκου.
Ο Fernando Ribeiro έχει δηλώσει ότι το artwork δεν είναι αυτό που θα περίμενε κανείς από τους Moonspell — και δύσκολα μπορεί να διαφωνήσει κάποιος. Σε αντίθεση με πιο επιθετικά ή συμβολικά εξώφυλλα του παρελθόντος, αυτό είναι πιο λυρικό, πιο εικαστικό και σχεδόν ονειρικό, ενισχύοντας τον χαρακτήρα του άλμπουμ αντί να λειτουργεί απλώς ως συνοδευτική εικόνα. Είναι ένα εξώφυλλο που δεν τραβά μόνο το βλέμμα, αλλά συμπληρώνει ουσιαστικά την αισθητική ταυτότητα του έργου, αποτελώντας μία από τις πιο προσεγμένες εικαστικές προτάσεις της χρονιάς στον χώρο του gothic metal.
Highlights
Ανοίγει τον δίσκο με ένα riff που μένει αμέσως. Post-punk ήχος, Moonspell ατμόσφαιρα, χορωδία που λειτουργεί σαν anthem. Το σωστό opening track.
Το ομώνυμο είναι η ψυχή του δίσκου. Βαμπιρικός έρωτας, σκοτεινό groove, η φωνή του Ribeiro στα καλύτερά της. Από τα καλύτερα κομμάτια που έχουν γράψει εδώ και χρόνια.
Αρχίζει με συγκράτηση και σπάει αργά. Τα πρώτα growls του δίσκου εμφανίζονται στο 3:30 και η αντίθεση δουλεύει.
Το πιο epic κομμάτι, με strings από την Alicia Nuhro. Αφιερωμένο σε έναν φίλο που δεν πρόλαβε να το ακούσει. Μεγαλοπρεπές χωρίς να είναι φορτωμένο.
Κλείνει τον δίσκο βαριά και σκοτεινά. Ο Amorim κάνει το solo της χρονιάς του για gothic metal.
Συμπέρασμα
Το Far From God δεν είναι το Irreligious του 2026, όσο κι αν αυτή ήταν η αφήγηση που συνόδευσε την κυκλοφορία του. Είναι, όμως, ένας ώριμος και ουσιαστικός δίσκος από μια μπάντα που γνωρίζει πλέον πολύ καλά την ταυτότητά της και, ύστερα από χρόνια δημιουργικών πειραματισμών, δείχνει να έχει επανασυνδεθεί με τον πυρήνα του ήχου της.
Μουσικά, το άλμπουμ διαθέτει αρκετές δυνατές στιγμές. Ξεκινά εντυπωσιακά, διατηρεί σταθερά υψηλό επίπεδο και δεν παρουσιάζει ουσιαστικές αδυναμίες. Εκεί που υπολείπεται είναι στην αίσθηση του απρόβλεπτου και της δημιουργικής τόλμης που χαρακτήριζε δίσκους όπως το Irreligious ή το Night Eternal. Επιλέγει να συνομιλήσει με το παρελθόν των Moonspell αντί να το ξεπεράσει, και αυτή η επιλογή, όσο ασφαλής κι αν είναι, το κρατά ένα βήμα πίσω από τις κορυφαίες στιγμές της δισκογραφίας τους.
Παρ’ όλα αυτά, το Far From God αποτελεί μια ισχυρή υπενθύμιση του γιατί οι Moonspell εξακολουθούν να συγκαταλέγονται στις σημαντικότερες μπάντες του ευρωπαϊκού gothic metal. Τριάντα πέντε χρόνια μετά την ίδρυσή τους, εξακολουθούν να γράφουν μουσική με ταυτότητα, συνέπεια και χαρακτήρα — στοιχεία που λίγες μπάντες του χώρου μπορούν ακόμη να διεκδικήσουν.
