The Strokes με το Reality Awaits – Έξι χρόνια για αυτό

Ο δίσκος ανοίγει με το Psycho Shit και για τα πρώτα δευτερόλεπτα υπάρχει ελπίδα. Ένα ατμοσφαιρικό, σχεδόν ominous εισαγωγικό που χτίζει ένταση αργά, σαν να ετοιμάζεσαι για κάτι. Κι έπειτα μπαίνει ο Julian όλα καλα λες κατι σκαρώνεις αυτος εδω πέρα και μετα… το autotune και η ένταση εμφανίζονται στον αέρα. Είναι σχεδόν επίτευγμα: να φτιάξεις μια ωραία εισαγωγή, μια ατμόσφαιρα και μετά να την κόψεις με τη δική σου φωνή.

Το Dine N’Dash είναι από τα κομμάτια που θυμίζουν γιατί αγάπησες αυτή τη μπάντα αφού έχει κίνηση, έχει ενέργεια, κι ακόμα και με το autotune ακούγεται σαν οι Strokes να θέλουν να πούν κάτι. Το Going to Babble On κινείται σε παρόμοιο μήκος κύματος,  πιο Strokes-esque από τα περισσότερα κομμάτια, με ένα groove που δουλεύει παρά τα εμπόδια που βάζει ο ίδιος ο Julian στον εαυτό του.

Το The Fruits of Conquest είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του δίσκου, disco-rock με tropical χρώμα που θυμίζει τις ηχογραφήσεις στην Κόστα Ρίκα, με μια looseness που αισθάνεσαι ότι η μπάντα πραγματικά παίζει μαζί. Σε προηγούμενο Strokes album θα περνούσε απαρατήρητο. Εδώ ξεχωρίζει. Αυτό από μόνο του είναι η καλύτερη κριτική για τον υπόλοιπο δίσκο.

Το Tyrants of the Mellow Moon κλείνει τον δίσκο με κάτι που θυμίζει Radiohead, ατμοσφαιρικό, πιο αργό, με ένα σύντομο guitar solo δεκαετίας ’80 που εμφανίζεται σαν αναλαμπή από άλλο δίσκο. Από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια της συλλογής και ένα από τα ελάχιστα που νιώθεις ότι πήγε κάπου.

Τα υπόλοιπα — Lonely in the Future, Falling out of Love, Going Shopping, Liar’s Remorse — κινούνται σε ένα γκρίζο ενδιάμεσο: όχι άσχημα, αλλά χωρίς τίποτα να τα κάνει να μείνουν. Το autotune τα κάνει να ακούγονται σαν να τραγουδάει κάποιος άλλος επάνω σε Strokes demos.