PINK RADIO
Η Βραδιά που η Punk Ξύπνησε
Η punk είχε τη βραδιά της. Οι Offspring έδωσαν την καλύτερη εμφάνισή τους στην Ελλάδα — το είπαν οι ίδιοι, και το επιβεβαίωσε η Πλατεία Νερού. Αν δεν χάναμε τους High Vis στη διαδρομή και αν η διοργάνωση μάς άφηνε να πάρουμε νερό χωρίς να αλλάζουμε σκηνή, θα μιλούσαμε για 9άρι.
Το Release Athens αφιέρωσε ολόκληρη βραδιά στην punk rock — και το αντάμειψαν με γεμάτη Πλατεία Νερού. Τρεις μπάντες που αντιπροσωπεύουν τρεις διαφορετικές γενιές και τρεις διαφορετικές εκφορές του ίδιου DNA: οι High Vis από το Λονδίνο, οι θρύλοι των Bad Religion από το Los Angeles, και οι Offspring από το Huntington Beach. Μια βραδιά που είχε punk spirit και στο ελάχιστο λεπτό της.
Ειλικρινής παραδοχή: υποτιμήσαμε τη διαδρομή και τον χρόνο που χρειαζόμαστε να φτάσουμε — κλασικό αθηναϊκό λάθος για εκδηλώσεις στην Πλατεία Νερού. Αποτέλεσμα: χάσαμε το μεγαλύτερο μέρος του σετ των High Vis.
Post-Punk / Hardcore · Λονδίνο
Punk Rock · Los Angeles · Est. 1979
Punk Rock · Huntington Beach · Est. 1984
High Vis
Δεν είδα αρκετό από τους High Vis για να γράψω με ειλικρίνεια. Αυτό που πρόλαβα, ωστόσο, ήταν αρκετό για να καταλάβω γιατί το Λονδίνο μιλά για αυτούς τα τελευταία χρόνια. Ο Graham Sayle μπροστά στο μικρόφωνο είναι frontman παλιάς κοπής — αεικίνητος, ρομαντικά αλήτικος — και όσοι βρέθηκαν από νωρίς στην Πλατεία Νερού το επιβεβαιώνουν: οι High Vis κέρδισαν τον κόσμο τους παρά τη ζέστη, την ώρα, και δύο θρύλους που ακολουθούσαν.
Αυτό θα πει support act που έχει δουλέψει σκληρά. Άλλη ευκαιρία, σε κλειστό χώρο, δικό τους show. Την ξεχρεώνουμε.
Setlist — High Vis
Bad Religion
Οι Bad Religion ξεκίνησαν ακριβώς στις 20:00 χωρίς δευτερόλεπτο καθυστέρηση — γιατί ο Greg Graffin δεν κάνει αναμονή. Ένα συγκρότημα που εφηύρε τον ήχο που ακολούθησε, που έγραψε το εγχειρίδιο της melodic punk από το 1979, δεν χρειάζεται intro, δεν χρειάζεται θεατρικότητα. Χρειάζεται τρία ακόρντα και 200 bpm.
Ξεκίνησαν με «Recipe for Hate», «Them and Us» και «Los Angeles Is Burning» — και η Πλατεία Νερού απάντησε με τα pits που ήξερε ότι θα έρθουν. Ο Graffin στο μικρόφωνο είναι ακόμα ένα φαινόμενο: ο άνθρωπος που κρατά διδακτορικό στην βιολογία και γράφει punk κείμενα με τη διανοητική πυκνότητα δοκιμίου, αλλά τα παραδίδει με την ορμή αρχάριου.
Είναι πραγματικά δύσκολο να κρατάς την αδρεναλίνη ψηλά μόνο συνδυάζοντας τρία ακόρντα τη φορά — ιδίως όταν μετά ακολουθούν οι Offspring. Και όμως οι Bad Religion το κατάφεραν.
Το μικρόφωνο του μπασίστα Jay Bentley ήταν αισθητά χαμηλά και με τον αέρα δεν ακουγόταν σχεδόν καθόλου. Γενικότερα ο ήχος δεν ήταν το highlight της ημέρας, καθώς με τον αέρα δεν μπορούσες να ακούσεις καλά αν δεν ήσουν στο μπροστινό μέρος. Το «American Jesus» στο φινάλε, πάντως, δεν χρειαζόταν καμία τεχνική βοήθεια για να κάνει αυτό που κάνει πάντα.
Setlist — Bad Religion
The Offspring
Δεν υπήρχε «ζέσταμα» για τους Offspring. Από το πρώτο δευτερόλεπτο, οι πρώτες νότες του «Come Out and Play» χτύπησαν σαν διακόπτης — και η Πλατεία Νερού άναψε αμέσως. Ο Dexter Holland και ο Noodles πάνω στη σκηνή έδειχναν να παίρνουν ενέργεια από αυτό που έβγαζε το κοινό και να την επιστρέφουν αμέσως, πολλαπλασιασμένη.
Αυτό που έκανε τη διαφορά δεν ήταν μόνο το setlist — ήταν η ροή. Ενδιάμεσα στα χτυπήματα, η μπάντα σταματούσε για να θυμίσει στον κόσμο riff από Ozzy, Black Sabbath, White Stripes — μικρά ηχητικά διαλείμματα που λειτουργούσαν ως αναπνοή χωρίς να κόβουν τον ρυθμό. Το σετ δεν έκανε κοιλιά σε κανένα σημείο. Αυτό δεν είναι τυχαίο — είναι craft.
Η στιγμή που αποθεώθηκε από όλους: το «Love Story» της Taylor Swift σε punk διασκευή. Ο Holland το ανακοίνωσε ως απόπειρα να σπάσουν το άτυπο ρεκόρ μεγαλύτερου moshpit ever σε τραγούδι Swift. Αν το κατάφεραν ή όχι, θα το αφήσουμε αναπάντητο — η εικόνα, πάντως, ήταν αξέχαστη.
Έπαιξαν ακόμα «Burn It Up» από το 1992 «Ignition» — ο δεύτερος δίσκος τους, που οι περισσότεροι ξεχνάμε ότι υπάρχει. Αυτό είναι σεβασμός στη δισκογραφία τους, όχι απλώς ικανοποίηση του αναμενόμενου. Το encore ολοκλήρωσε τα πάντα: «You’re Gonna Go Far, Kid», «Seven Nation Army» medley, και φινάλε με «Self Esteem» — τραγούδι που δεν χρειάζεται καν σχόλιο.
Setlist — Offspring
Έφυγαν χορτασμένοι, ιδρωμένοι και διψασμένοι — και αυτό το «διψασμένοι» δεν αναφέρεται μόνο στο νερό. Η επόμενη επίσκεψη των Offspring στην Ελλάδα είναι σίγουρο ότι δεν θα αργήσει.
Στιγμές
Χωρίς ζέσταμα, χωρίς εισαγωγή. Οι Offspring ξεκίνησαν με αυτό που όλοι ήθελαν να ακούσουν — και η Πλατεία Νερού άναψε από το πρώτο δευτερόλεπτο.
Punk cover του «Love Story» με ρητή πρόθεση: να σπάσουν το ρεκόρ μεγαλύτερου moshpit ever σε τραγούδι Swift. Η εικόνα ήταν αξέχαστη, ανεξάρτητα από το αν ο τίτλος πέρασε στα χέρια τους.
Ανέβηκε κάποια με την ανάλογη αμφίεση και χόρεψε τον χαρακτηριστικό χορό του βιντεοκλίπ. Η μπάντα το αγκάλιασε. Αυτές οι στιγμές δεν σχεδιάζονται.
Το encore έκλεισε με το αναμενόμενο — αλλά κανείς δεν πάει σε συναυλία Offspring για να αποφύγει το αναμενόμενο. Ζητωκραυγές, ιδρώτας, και η υπόσχεση επιστροφής.
Κατά τη διάρκεια της συναυλίας — η οποία δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί — ζητήσαμε να αγοράσουμε μάρκα για να προμηθευτούμε νερό. Η απάντηση που λάβαμε ήταν ότι το ταμείο είχε ήδη κλείσει. Αυτό σήμαινε ότι ήταν αδύνατη η αγορά νερού, καθώς η μάρκα αποτελεί τον μοναδικό διαθέσιμο τρόπο πληρωμής στον χώρο.
Σε αυτό το σημείο δεν μιλάμε απλώς για μια κακή εμπειρία εξυπηρέτησης. Μιλάμε για ένα παιδί που βρισκόταν στον χώρο από τις 19:00, επί τέσσερις συνεχόμενες ώρες, μέσα στη ζέστη, έχοντας ήδη εξαντλήσει το νερό που διέθετε, και το οποίο τελικά αναγκάστηκε να ζητήσει νερό από άλλους θεατές για να μπορέσει να πιει.
Ο εργαζόμενος ασφαλώς ακολουθούσε τις οδηγίες που του είχαν δοθεί και ενεργούσε ως εκπρόσωπος της διοργάνωσης. Ωστόσο, η άρνηση πώλησης ενός βασικού αγαθού, όπως το πόσιμο νερό, σε ανήλικο ενώ η εκδήλωση βρισκόταν ακόμη σε εξέλιξη, αποτελεί για εμάς μία από τις πιο αδιανόητες πρακτικές που έχουμε συναντήσει σε διοργάνωση αυτού του μεγέθους. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία που να μπορεί να μετριάσει την εικόνα αυτή.
Οι Offspring έκαναν encore. Άτυπο, καλά δομημένο, χωρίς θεατρικότητα — αλλά υπήρχε. Σε μια εποχή που τα live events έχουν γίνει άκρως επαγγελματικά και τελειώνουν ακριβώς στο ορισμένο χρόνο χωρίς ίχνος αυθορμητισμού, αυτό αξίζει σημείωση. Το αυστηρό κόψιμο στις 23:15 — για να μην ενοχλούνται τα πουλιά και οι βάρκες στο Φάληρο — κλέβει από τη μουσική τη δυνατότητα να τελειώσει όπως πρέπει. Εξαιρέσεις όπως Nick Cave και Iron Maiden αποδεικνύουν ότι υπάρχει άλλος δρόμος.
