PINK RADIO
Gorillaz – Όλοι Περίμεναν τα Δύο Τραγούδια
Ιστορική πρώτη για τους Gorillaz στην Ελλάδα, με production που άξιζε την αναμονή των 25 χρόνων. Αλλά μια βραδιά που χρειάστηκε σχεδόν δύο ώρες και δύο τραγούδια για να «κλικάρει» με το κοινό, σε συνδυασμό με τα ίδια οργανωτικά προβλήματα που ταλανίζουν το φεστιβάλ, δεν φτάνει στο 9άρι που θα της άξιζε σε ιδανικές συνθήκες.
Οι Gorillaz δεν είχαν έρθει ποτέ στην Ελλάδα. Είκοσι πέντε χρόνια καριέρας, οκτώ άλμπουμ, Grammy, ένα Guinness World Record ως το πιο επιτυχημένο virtual συγκρότημα — και τίποτα από όλα αυτά δεν είχε φτάσει ποτέ στην Πλατεία Νερού. Μέχρι την Πέμπτη 25 Ιουνίου, τρίτη και τελευταία βραδιά του Release Athens x SNF Nostos, που έκλεισε sold out από τη στιγμή που ανακοινώθηκε. Το χρέος αυτών των 25 χρόνων δημιουργούσε προσδοκίες που λίγες συναυλίες θα μπορούσαν να αντέξουν.
Δεν πρόλαβα να δω ούτε τη Jehnny Beth ούτε τους The Flaming Lips — ήμουν στην ουρά για νερό και μπύρα, ένα πρόβλημα που το Release δεν έχει λύσει ακόμα, ανεξάρτητα από headliner ή βραδιά. Επέστρεψα ακριβώς όταν η σκηνή ετοιμαζόταν για τους Gorillaz.
Gorillaz
Η ατμόσφαιρα στην Πλατεία Νερού ήταν καλή — αλλά ξεκάθαρα, ο περισσότερος κόσμος περίμενε ουσιαστικά δύο τραγούδια στο τέλος για να καταλάβει ότι βρίσκεται σε συναυλία Gorillaz. Αυτό δεν είναι τόσο κριτική στο κοινό όσο περιγραφή της ίδιας της μπάντας: το project του Damon Albarn έχει είκοσι πέντε χρόνια καριέρας χωρισμένη σε φάσεις, ύφη και συνεργασίες που δεν μοιάζουν πάντα μεταξύ τους. Όταν δεν παίζεις «Feel Good Inc.» ή «Clint Eastwood», μέρος του κοινού απλώς περιμένει.
Ο Albarn, από την άλλη, ήταν εξαιρετικά επικοινωνιακός. Κατέβηκε από τη σκηνή και χαιρέτησε τον κόσμο από κοντά — μια κίνηση που σε μια Πλατεία Νερού sold out δεν είναι καθόλου αυτονόητη. Φαινόταν, ωστόσο, κουρασμένος. Όχι απρόσεκτος ή αδιάφορος — απλώς κάποιος που έχει ήδη παίξει δεκάδες φορές αυτό το σετ σε όλη την Ευρώπη αυτό το καλοκαίρι, λίγες μέρες μετά το ιστορικό πρώτο stadium show των Gorillaz στο Tottenham Hotspur Stadium στο Λονδίνο.
Αυτό που σήκωσε πραγματικά τη βραδιά ήταν η ροή. Πολλοί καλεσμένοι, καλά στημένη μετάβαση ανάμεσα στα κομμάτια, και οπτικά του Jamie Hewlett που έδεναν κάθε σκηνική μετάβαση. Δεν υπήρχε νεκρός χρόνος — η μπάντα δούλεψε σαν μηχανισμός που έχει βελτιστοποιηθεί μετά από μήνες περιοδείας.
Setlist — Gorillaz
Δεκαεννέα κομμάτια, με τους τελευταίους δύο τίτλους — Feel Good Inc. και Clint Eastwood — να λειτουργούν ξεκάθαρα ως το σημείο όπου επιτέλους όλοι θυμήθηκαν γιατί ήρθαν. Μέχρι εκεί, οι guests κρατούσαν το ενδιαφέρον σε υψηλό επίπεδο: ο Yasiin Bey εμφανίστηκε δύο φορές, στο «Stylo» και στο «Damascus» μαζί με τον Omar Souleyman, χτίζοντας μία από τις πιο πυκνές στιγμές της βραδιάς.
«Δεν ήταν μια νοσταλγική βραδιά για τους Gorillaz. Ήταν μια βραδιά όπου η νοσταλγία χρειάστηκε να περιμένει στην ουρά μαζί με όλους τους άλλους.»
Σύμφωνα με ξένα δημοσιεύματα, στο stadium show του Λονδίνου πριν λίγες μέρες ο Albarn είχε πει στο κοινό ότι «η λογιστική είναι παράλογη για αυτό το συγκρότημα» — αναφερόμενος στους δεκάδες καλεσμένους που χρειάζεται να συντονίσει σε κάθε εμφάνιση. Στην Αθήνα, με μικρότερη κλίμακα αλλά την ίδια φιλοσοφία, αυτή η πολυπλοκότητα ήταν ξανά εμφανής — απλά χωρίς τους Johnny Marr και Little Simz του Tottenham.
Χωρίς να το ζητήσει κανείς, ο Damon Albarn κατέβηκε από τη σκηνή και χαιρέτησε όσους βρίσκονταν στις πρώτες σειρές από κοντά. Μια κίνηση που σε ένα sold out venue δεν χρειάζεται καν λεκτική ανάλυση.
Οι δύο τελικοί τίτλοι ήταν η στιγμή που η Πλατεία Νερού κατάλαβε επιτέλους πού βρίσκεται. Το «ξέρω αυτό!» που διαδόθηκε στο πλήθος ήταν ακουστό.
Η πιο πυκνή και πολιτισμικά φορτωμένη στιγμή του σετ — δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι, hip-hop και Συριακή dabke μουσική, να συνυπάρχουν σε μία σκηνή.
Καλεσμένοι μπαίνουν και βγαίνουν με ρολόι, τα οπτικά του Hewlett γεμίζουν κάθε μετάβαση — το show δεν είχε ούτε ένα δευτερόλεπτο νεκρού χρόνου, παρά τους δεκαεννέα τίτλους.
Ίδιο πρόβλημα, διαφορετική βραδιά. Οι ουρές για νερό και μπύρα στο Release παραμένουν ένα πρόβλημα που δεν έχει βρεθεί λύση — ανεξάρτητα από headliner, μέγεθος κοινού, ή ποια βραδιά του φεστιβάλ μιλάμε. Χάθηκαν δύο ολόκληρα sets εξαιτίας του.
Οι μεγάλες περιοδείες έχουν γίνει άκρως επαγγελματικές — κάνουν ακριβώς ό,τι χρειάζεται και τίποτα παραπάνω. Χωρίς encore, με τα shows να τελειώνουν λίγο απότομα. Δεν είναι φαινόμενο αποκλειστικά του Release — το είδαμε και στο Λονδίνο. Εξαιρέσεις σε αυτή την τάση παραμένουν σπάνιες: ο Nick Cave και οι Iron Maiden στο ίδιο φεστιβάλ απέδειξαν ότι υπάρχει άλλος δρόμος. Ίσως αξίζει να ξανασκεφτούμε και το αυστηρό όριο λήξης στις 23:15 — που υπάρχει για τα πουλιά και τις βάρκες που κουνιούνται στο Φάληρο, αλλά κόβει κάθε δυνατότητα για κάτι παραπάνω στο τέλος μιας βραδιάς όπως αυτή.