Iron Maiden – Ξανάβαλαν Φωτιά Στην Αθήνα
Η Αθήνα ήταν η πρώτη στάση του 2026 Run For Your Life tour και συμπεριφέρθηκε σαν η καλύτερη, αφού αντιμετώπισε 50.000+ metαλάδες, έναν Dickinson σε κορυφαία φόρμα και έναν Eddie που έπαιξε σαν να 'χε κάτι να αποδείξει.
Ηταν Παρασκευή βράδυ και η Πλατεία Ηλιούπολης μύριζε τσέχικη μπύρα, τζιν μπουφάν και αναμνήσεις. Μαύρες μπλούζες παντού — παλιοί και νέοι μεταλάδες, οι πρώτοι με τις γρατσουνιές απο τα χρόνια του Powerslave, οι δεύτεροι με το στριμμένο βλέμμα αυτού που έχει ακούσει τα πάντα online αλλά τώρα ζει το πρώτο real thing. Το Eddie’s Dive Bar, το pop-up bar που έστησαν οι Iron Maiden την προηγούμενη της μεγάλης βραδιάς, είχε μετατρέψει μια αθηναϊκή πλατεία σε κάτι ανάμεσα σε backstage και σε ιερό. Official merch του συγκροτήματος, Trooper η τσέχικη craft μπύρα που έχει γίνει ο επίσημος ζυμός του Maiden κόσμου και ένα live gig show που έδωσε το πρώτο ζέσταμα πριν την καταιγίδα. Η Αθήνα είχε αρχίσει να αλλάζει ατμόσφαιρα μια μέρα νωρίτερα.
Σάββατο, 23 Μαΐου 2026, και η μέρα άρχισε με την ίδια αδιαφορία που επιφυλάσσει η ελληνική τηλεόραση για όσα δεν χωράνε στα δελτία ειδήσεων η εμφάνιση των Iron Maiden πέρασε στα ψιλά. Αυτό που δεν πέρασε στα ψιλά ήταν οι μετεωρολόγοι, που άρπαξαν τα πέντε λεπτά διασημότητάς τους με προβλέψεις για καταρρακτώδη βροχή, κατακλυσμό και ό,τι άλλο θυμίζει Νώε και Κιβωτό. Αποτέλεσμα: ξόδεμα μισού ευρώ σε αδιάβροχο μιας χρήσης και η βεβαιότητα ότι κάπου οι Maiden άκουσαν τις προβλέψεις, κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και ο Dickinson είπε αυτό που έπρεπε: «Pissing rain? Brilliant! We’re British, darling — we don’t melt.»
Η βροχή δεν ήρθε. Η διάθεση ήταν ήδη στο κόκκινο, βοηθούσε και το γεγονός ότι η προηγούμενη εβδομάδα είχε χαριστεί με μπάσκετ και μπύρα, Final Four Euroleague, η αθηναϊκή εκδοχή του sport-and-rock μαραθωνίου. Φτάσαμε με δικό μας όχημα — για τους μυημένους υπάρχουν πάντα οι κοντινές παρκαρίες που δεν εμφανίζονται σε κανένα app και το ΟΑΚΑ γέμισε με ταχύτητα που δεν είδαμε συχνά τα τελευταία χρόνια. Πάνω από πενήντα χιλιάδες άνθρωποι έγιναν κοινό και γνώριζαν ακριβώς τι τους περίμενε, ενώ συγχρόνως δεν ήξεραν πόσο θα τους χτυπούσε. Αυτή είναι η ουσία των Iron Maiden: ξέρεις κάθε νότα, κάθε γκριμάτσα, κάθε κουστούμι και όμως, όταν ο Dickinson ανοίξει το στόμα του από τριάντα μέτρα απόσταση, κάτι σε σταματά και σε κάνει να ξεχάσεις ότι ξέρεις.
Πλατεία Ηλιούπολης. Όπου άρχισε το βράδυ πριν αρχίσει το βράδυ.
New York City. 7 χρόνια απουσίας από Ελλάδα — και το ήξεραν.
Λονδίνο. Το καλύτερο άνοιγμα tour που μπορούσε να διαλέξει η Αθήνα.
Anthrax
Πριν μιλήσουμε για τους Maiden, οφείλουμε χρόνο στους Anthrax. Ακούστε — οι Anthrax δεν είναι support act με την κλασική έννοια. Είναι μπάντα που βγαίνει σε σκηνή με την ίδια αυτοπεποίθηση ανεξαρτήτως θέσης στο πρόγραμμα, και αυτό φάνηκε από τα πρώτα δευτερόλεπτα.
Ο Scott Ian βγήκε στη σκηνή και το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να στρέψει το βλέμμα στο κοινό με εκείνη την έκφραση που λέει «επιτέλους». Επτά χρόνια απουσίας από την Ελλάδα είναι πολύ — και το ήξερε. Οι ευχαριστίες που απηύθυνε στο ελληνικό κοινό ήταν εκ βαθέων, χωρίς το τυπικό «είστε το καλύτερο κοινό στον κόσμο» που λένε όλοι σε κάθε χώρα. Είχε ειδικότητα. Είχε ειλικρίνεια. Ο κόσμος το κατάλαβε.
Στο σετ τους, οι Anthrax κράτησαν τα κλασικά τους — ακριβώς αυτό που χρειαζόταν. Η μπάντα έπαιξε με την ενέργεια κάποιου που δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτα, και ακριβώς γι’ αυτό το λόγο αποδείκνυε τα πάντα. Σε αρκετά σημεία, ο κόσμος μέσα στην αρένα άρχισε να χορεύει — όχι mosh, κάτι διαφορετικό. Εκείνη η παράξενη, ελευθερωμένη κίνηση που συμβαίνει όταν μια μπάντα σε κάνει να ξεχάσεις ότι κρατάς μπύρα και απλώς κινείσαι. Η punk σχιζοφρένεια που είναι η υπογραφή των Anthrax — το thrash που αρνείται να σοβαρευτεί εντελώς, που θέλει να χορέψεις, να χτυπηθείς και να γελάσεις ταυτόχρονα — ταξίδεψε τέλεια σε ανοιχτό χώρο.
Αξιοσημείωτη η απουσία της τελευταίας κυκλοφορίας It's for the Kids στο setlist των Anthrax. Ίσως επιλεγμένη στρατηγική για το ελληνικό κοινό, ίσως απλή επιλογή. Σε κάθε περίπτωση, το κοινό δεν φάνηκε να το επισημαίνει ιδιαίτερα — τα κλασικά τους αρκούσαν παραπάνω.
Όταν αποχώρησαν από τη σκηνή, μετά απο 40-45 λεπτά περίπου, το κοινό είχε ήδη πληρωθεί μια απόλαυση. Αλλά το γνώριζε: αυτό ήταν το ζέσταμα.
Setlist — Anthrax
Iron Maiden
Υπάρχει μια συγκεκριμένη στιγμή πριν από κάθε σπουδαία συναυλία — το σκοτάδι που πέφτει και οι πρώτες νότες που ανεβαίνουν. Είναι μια στιγμή αναμονής που δεν μπορεί να καταγραφεί πλήρως. Το ΟΑΚΑ έζησε εκείνη τη στιγμή με ένταση για ακόμα μια φορά φέτος, μέτα τη βραδιά Metallica πριν 2 βδομάδες.
Τα φώτα έσβησαν. Ο ήχος του εισαγωγικού tape των UFO με το Doctor Doctor άρχισε να αναδύεται από τα monitors. Πενήντα χιλιάδες άνθρωποι έγιναν σιωπηλοί — το είδος της σιωπής που δεν είναι απουσία θορύβου αλλά εκκρεμοτητα αυτού που έρχεται. Και τότε μπήκαν.
Η αντίδραση του κόσμου ήταν αυτή που οι Βρετανοί αποκαλούν wall of sound — ένας τοίχος ήχου που βγήκε από πενήντα χιλιάδες λαρύγγια ταυτόχρονα. Αλλά αυτό που εντυπωσίασε ήταν η στιγμή αμέσως μετά, όταν ο Dickinson αναλάμβανε. Μια σχεδόν ορατή σαστιμάρα διέτρεξε το κοινό: η φωνή είναι ακόμα εκεί. Ολόκληρη, ανέπαφη, άγρια. Ο Bruce Dickinson, ο άνθρωπος που παλεύτηκε με καρκίνο του λάρυγγα πριν από μια δεκαετία, βγήκε στη σκηνή του ΟΑΚΑ σαν κανείς να μην του είπε ποτέ ότι υπήρχε λόγος ανησυχίας.
Δεν μπορούσαμε να σκεφτούμε καλύτερο άνοιγμα του tour για το 2026 από την Αθήνα. Αυτή η πόλη, αυτός ο κόσμος — εδώ αρχίζουμε.
Bruce Dickinson, από τη σκηνή του ΟΑΚΑ · 23 Μαΐου 2026Η μπάντα τόνισε εξαρχής τη σημασία που έδινε στην ελληνική παρουσία τους. Δεν ήταν απλό πέρασμα σε μια διαδρομή γεμάτη στάσεις — ήταν το εναρκτήριο σημείο του 2026 tour, και το ΟΑΚΑ επελέγη με αυτή την πρόθεση. Αυτό το ανακοίνωσαν επισήμως από τη σκηνή, και το ελληνικό κοινό απάντησε με τον τρόπο που ξέρει: δυνατά και χωρίς επιφυλάξεις σε κάθε παρότρυνση scream for me Athens του Dickinson.
Ο Dickinson: Θεατρικότητα, Ελληνική Σημαία και Ούζο χωρίς Ούζο
Μιλώντας για τον Dickinson ως frontman, είναι δύσκολο να αποφύγεις τα υπερθετικά και ακόμα πιο δύσκολο να τα δικαιολογήσεις χωρίς να ακουστείς σαν fan site. Θα το προσπαθήσουμε ψύχραιμα: ο Dickinson είναι ένας performer που κατανοεί τη σχέση μεταξύ θεάτρου και rock, και την εκτελεί με την ακρίβεια κάποιου που έχει κάνει αυτή τη δουλειά για τέσσερις δεκαετίες χωρίς να έχει κουραστεί.
Οι αλλαγές κουστουμιών ήταν μελετημένες και σκηνοθετημένες για να ακολουθούν τις αλλαγές στα σκηνικά και τα monitors. Κάθε κομμάτι είχε τη δική του οπτική γλώσσα, όχι με τον υπερπαραγόμενο τρόπο μιας pop συναυλίας, αλλά και με τη ζεστασιά της μπάντας που θέλει να κάνει κάθε τραγούδι να αισθάνεται διαφορετικό από το προηγούμενο. Ο κόσμος που έβλεπε το show σαν σύνολο και όχι ακουστικά μόνο, ανταμείφθηκε με κάτι που θύμιζε theatre rock περισσότερο από τυπική stadium performance.
Το Trooper Moment
Στο Trooper, ο Dickinson έτρεξε στη γέφυρα, έγυρε έπιασε την ελληνική σημαία και άρχισε να την κυματίζει όχι ζητώντας ανακωχή αλλά για να σημάνει επίθεση. Την κούναγε στη σκηνή με τον τρόπο που κάποιος κυματίζει κάτι που ξέρει τι αντιπροσωπεύει στους ανθρώπους απέναντί του. Το ΟΑΚΑ έκανε τον ήχο που κάνει το ΟΑΚΑ όταν το συναίσθημα χτυπά σωστά. Καπνογόνα άναψαν και κοκκίνισε η αρένα, το ελληνικό κοινό δεν αφήνει τέτοιες στιγμές να περάσουν αναίμακτα.
Το Interlude του Ούζου
Κάπου εκεί, σε ένα μικρό διάλειμμα πριν ξεσπάσει η καταιγίδα — εκείνα τα 2-3 λεπτά που η μπάντα ψάχνει την επαναρύθμιση και ο κόσμος φωνάζει να ακούσει τη συνέχεια — ο Dickinson γέμισε το κενό με τον τρόπο που μόνο αυτός ξέρει. Πήρε το παγούρι του, ήπιε, και απευθύνθηκε στο κοινό: η παραγωγή του είχε υποσχεθεί ότι μέσα θα βρει ούζο. Δεν βρήκε. Ούτε λίγο Metaxa. Σκέτο νερό.
Για κάποιον που δεν ήταν εκεί, ακούγεται σαν ανέκδοτο. Για τον Έλληνα που έδινε τον εαυτό του εκείνη τη βραδιά, ήταν κάτι παραπάνω. Γιατί το ούζο και η Metaxa δεν είναι απλώς ποτά — είναι κατεξοχήν ελληνικά, είναι τραπέζι, είναι παρέα, είναι ο τρόπος που αυτός ο λαός γιορτάζει. Και ο Dickinson το ήξερε αυτό όταν το είπε — ή έστω το ένιωσε. Η ελαφριά απογοήτευση, το αμυδρό χαμόγελο που την ακολούθησε, η διάθεση να μοιραστεί εκείνη τη στιγμή με πενήντα χιλιάδες ανθρώπους ανάμεσα σε δύο σκέλη ενός two-hour show — αυτό είναι που κάνει τον Dickinson να είναι Dickinson. Δεν χρειάζεται σενάριο. Χρειάζεται σκηνή και κόσμο, και τα κάνει αυτά δουλειά.
Κλασικά, Κλασικά και Λίγο Ακόμα Κλασικά
Το setlist ήταν μια χρονοκάψουλα — και αυτή τη φορά το λέμε κυριολεκτικά. Το υλικό αντλούσε αποκλειστικά από τη χρυσή εποχή 1980–1992 — από το ντεμπούτο του 1980 μέχρι το Fear of the Dark του 1992, το τελευταίο album του Dickinson πριν αποχωρήσει. Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου ήταν εκεί, αναμενόμενο και αγαπημένο. Αυτό που δεν ήταν αναμενόμενο — και έδωσε στη βραδιά την ξεχωριστή της υπογραφή — ήταν το Infinite Dreams.
Πριν αρχίσει το έκτο κομμάτι του set, ο Dickinson απευθύνθηκε στο κοινό για να ανακοινώσει αυτό που δεν περίμενε σχεδόν κανείς: το Infinite Dreams παιζόταν για πρώτη φορά σε συναυλία από το 1988 — τελευταία εμφάνισή του είχε γίνει στις 12 Δεκεμβρίου 1988 στο Hammersmith Odeon του Λονδίνου, κατά τη διάρκεια της περιοδείας 7th Tour of a 7th Tour. Τριάντα οκτώ χρόνια αργότερα, το ΟΑΚΑ ήταν αυτό που το άκουσε να ξαναρχεται. Εκείνη η στιγμή, για τον κόσμο που ήξερε τι ακούει, ήταν αρκετή για να αιτιολογήσει οτιδήποτε έλειπε.
Μαζί με την απουσία υλικού από την περίοδο Blaze Bailey και τους μεταγενέστερους δίσκους της επιστροφής Dickinson, δεν έλειψε και η απουσία του No Prayer for the Dying. Ο δίσκος του 1990 βρίσκεται χρονικά μέσα στο παράθυρο που παρουσιάζει το Run For Your Lives Tour — αλλά η παράλειψή του ήταν αναμενόμενη. Η μπάντα σπανίως περιλαμβάνει τραγούδια του album στις setlist της, καθώς δεν έχουν εκείνο το κλικ με το ζωντανό κοινό που έχουν τα κλασικά. Ένας δίσκος που μένει να εκτιμηθεί περισσότερο στο στούντιο παρά στη σκηνή. Η ελπίδα για μια ακόμα επίσκεψη στην Αθήνα — για να λυθούν οι πραγματικές εκκρεμότητες — παραμένει ανοιχτή.
Setlist — Iron Maiden
Murray, Smith, Harris
Ο Ήχος: Ισχυρός με Αστερίσκο
Ο ήχος ήταν δυνατός, επιβλητικός, και στην αρένα το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό. Η εικόνα στις κερκίδες όμως είχε σημεία που κάτι χανόταν — η ένταση είχε τα σκαμπανεβάσματά της με τον αέρα και δεν έφτανε παντού με την ίδια αρτιότητα. Δεν ήταν κάτι που χάλαγε το βράδυ, απλώς κάτι που σε έκανε να αναρωτιέσαι: οι δύο στήλες ηχείων στη μέση του γηπέδου — αρκετές για τόσο μεγάλο χώρο; Όταν οι Metallica, στο ίδιο γήπεδο, είχαν οκτώ, η ερώτηση δεν είναι άδικη.Eddie
εν μπορείς να γράψεις για Iron Maiden show και να μην αφιερώσεις χρόνο στον Eddie. Ο Eddie the Head είναι αναμφίβολα το πιο διάσημο mascot στην ιστορία του heavy metal — και η παρουσία του στη σκηνή ξεκινά νωρίτερα από ό,τι νομίζουν πολλοί. Πριν γίνει αθάνατος στο εξώφυλλο του debut δίσκου το 1980, ο Eddie ζούσε ως papier-mâché prop στη σκηνή, χύνοντας ψεύτικο αίμα κατά τις ζωντανές εκτελέσεις του κομματιού «Iron Maiden». Αρχικά ήταν ο ίδιος ο manager Rod Smallwood που φορούσε μάσκα Eddie και έτρεχε στη σκηνή για να ζεστάνει το κοινό. Από το 1982 και την περιοδεία The Beast on the Road, ο Eddie άρχισε να εισβάλλει στο show με φυσική παρουσία — performer σε stilts, ντυμένος ανάλογα με την εποχή.
Τέσσερις δεκαετίες αργότερα, το Run For Your Lives Tour επέφερε μια σημαντική αλλαγή στον τρόπο που ο Eddie εμφανίζεται. Τα φυσικά σκηνικά που χρησιμοποιούσε η μπάντα αντικαταστάθηκαν από ψηφιακές οθόνες — αλλά ο Eddie δεν εξαφανίστηκε από τη σκηνή. Κατά τη διάρκεια του Killers, ο δερμάτινος, μεγαλόσωμος Eddie εμφανίστηκε στη σκηνή, ενώ κατά τη διάρκεια του The Trooper, ο Dickinson αντιμετώπισε σε φυσικό μέγεθος τον iconic χαρακτήρα στη σκηνή. Μια αναθεωρημένη εκδοχή του παραδοσιακού Giant Eddie ίσως ξένισε μερικούς παλαιότερους θαυμαστές, αλλά αναμφίβολα δεν έλειψε το εντυπωσιακό αποτέλεσμα.
Σε κάθε εμφάνισή του στο ΟΑΚΑ, η μπάντα τον αντιμετώπιζε όπως πάντα: όχι ως σκηνικό, αλλά ως συμμέτοχο. Και το κοινό απαντούσε αντίστοιχα. Υπάρχει κάτι βαθιά ευχάριστο στο να βλέπεις πενήντα χιλιάδες ανθρώπους να αλληλεπιδρούν συναισθηματικά με μια animatronic κατασκευή που τους κοιτά. Είναι ένα σύμπαν, και ο Eddie είναι το κέντρο βάρους του.
Η Διοργάνωση
Το κομμάτι αυτό δεν είναι πλέον σπάνιο σε ελληνικές live αναφορές — αλλά εδώ χρειάζεται ειδική μνεία, και ακόμα περισσότερο αν αναλογιστεί κανείς τι έγινε δύο εβδομάδες πριν στους Metallica. Ο διοργανωτής –High Priority Promotions– αξίζει ενα καλό λόγο και τα συγχαρητήριά μας. Φαίνεται ότι κάποιος κάθισε, μελέτησε τα λάθη του προηγούμενου event και πήρε αποφάσεις που έκαναν τη διαφορά. Πολύ θα ήθελα να πιστεύω ότι άκουσαν τις δικές μας μουρμούρες και προτάσεις και έστριψαν το τιμόνι — αλλά δεν έχω ντοκουμέντα. Έχω μόνο αποτελέσματα.
Νερό: Η Απλή Λύση που Άλλαξε τα Πάντα
Η απόφαση να επιτραπεί στο κοινό να εισέρχεται στο χώρο με νερό από το εξωτερικό ήταν η κομβική. Οι ουρές στα bar στον εξωτερικό χώρο, που στους Metallica έφταναν τα 60+ λεπτά αναμονή, συρρικνώθηκαν σε 5-10 λεπτά το πολύ. Η λογική είναι απλή: όταν οι άνθρωποι δεν αισθάνονται ότι θα αφυδατωθούν αν περάσουν τις πύλες, αποκτούν άλλη ψυχολογία. Επιπλέον το bar επισκέπτονται όσοι θέλουν να πιούν κάτι και δεν μπουχτίζει ο χώρος. Στο διάλειμμα του show, κόσμος πήγαινε για μπύρες και αναψυκτικά και επέστρεφε στη θέση του σε 20 λεπτά. Χωρίς άγχος, χωρίς αποπροσανατολισμό.
Εστίαση και Εξυπηρέτηση
Οι πάγκοι φαγητού ήταν περισσότεροι σε σχέση με ό,τι έχουμε συνηθίσει, το αποτέλεσμα ήταν άμεση εξυπηρέτηση χωρίς τα απίθανα bottlenecks που μετατρέπουν ένα διάλειμμα σε ατελείωτη αναμονή. Φυσικά, η αρένα είχε περισσότερο κόσμο από αντίστοιχες διοργανώσεις — και εκεί φάνηκε ακόμα πιο καθαρά η βελτίωση στη ροή.
Το προσωπικό ήταν σαφώς πιο εξυπηρετικό και προετοιμασμένο, με τους απαραίτητους τρόπους απέναντι στον κόσμο που εξυπηρετούσε, αποφεύγοντας εκνευρισμούς και εκείνη την αδικαιολόγητη αγένεια που έχουμε συνηθίσει να αντιμετωπίζουμε σε αντίστοιχες περιστάσεις. Και το πιο σημαντικό: εκείνο το «από δω κάρτες, από κει μετρητά» εξαφανίστηκε. Ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.
Πενήντα Χιλιάδες που Ήξεραν Πού Βρίσκονταν
Στο τέλος, κάθε συναυλία είναι είναι η αλληλεπίδραση του κοινού με τους performers και το ελληνικό κοινό έδωσε στους Iron Maiden ό,τι καλύτερο μπορούσε: ήταν εκεί, ήξερε κάθε νότα, τραγούδησε μαζί από την αρχή ως το τέλος, και αποφάσισε να μην κρατήσει τίποτα για μετά.
Μαύρες μπλούζες Maiden everywhere, χορός και χτύπημα μέσα στην αρένα, πανώ να γυρίζουν απο χέρι σε χέρι στην κερκίδα και το απαραίτητο κύμα για τον ενθυσιασμό και την ανυπομονησία. Ναι, άναψαν καπνογόνα, ναι πετάχτηκαν μπουκάλια με νερά μέσα στον κόσμο — αλλά κανείς δεν έπαθε τίποτα. Άλλωστε όσοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή είναι προετοιμασμένη για το γεγονός και μάλιστα το διασκεδάζουν. Με το αίμα να βράζει και 130 λεπτά live metal, λίγο νερό είναι μάλλον ευλογία.
Το γήπεδο τραγούδησε μαζί — και το εννοώ κυριολεκτικά. Δεν ήταν μόνο η αρένα, δεν ήταν μόνο οι κοντινές κερκίδες. Ήταν κάθε γωνιά του ΟΑΚΑ. Στα slow parts, στα fast parts, στις ανάσες ανάμεσα στα κομμάτια. Το κοινό γνώριζε ακριβώς πού βρισκόταν και δεν σκόπευε να το χάσει.
Σκόπευε να ζήσει όλη εκείνη την arena rock διάθεση που έχουμε να δούμε από τότε που η μεγαλύτερη arena rock μπάντα όλων των εποχών — οι Queen — μας έδειξαν πώς γίνεται. Οι Iron Maiden ήρθαν στην Αθήνα για αυτό ακριβώς. Και το έδωσαν με τόκο.
SCREAM FOR ME ATHENS
Το Verdict
Η Αθήνα δεν ήταν απλώς μια στάση σε ένα tour — ήταν το καλύτερο δυνατό εναρκτήριο σημείο. Το ΟΑΚΑ αναδείχθηκε, η διοργάνωση που έμαθε από τα λάθη της, και οι Iron Maiden θύμισαν γιατί εξακολουθούν να υπάρχουν λόγοι να πηγαίνεις σε stadium shows. Ο Dickinson, η σημαία, το ούζο, ο Eddie — ήταν μια βραδιά που δεν σβήνει εύκολα. Μόνη αδυναμία: η αρτιότητα σε μερικά σημεία στον ήχο των κερκίδων που έχρηζαν καλύτερης ισορροπίας. Τίποτα που να μετράει πραγματικά, μπροστά στο σύνολο.
