PINK RADIO
Οι Limp Bizkit ήρθαν, είδαν και έσπασαν τα πάντα
Οι Limp Bizkit έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα και η Πλατεία Νερού δεν ήταν έτοιμη για αυτό που επρόκειτο να πάθει.
Υπάρχουν βραδιές που ξέρεις μέσα σου οτι κάτι θα συμβεί αλλά δεν μπορείς να το προσδιορίσεις με ακρίβεια και είναι κάτι που σου δημιουργεί μια αντάρα μέσα σου. Η Δευτέρα βράδυ, 15 Ιουνίου στην Πλατεία Νερού ήταν μια απο αυτές τις βραδιές. Το Release Athens άνοιξε την φετινή χρονιά με μια δόξα απο τα παλιά, με μια ηχητική αλητεία αν θέλετε: πρώτη φορά Limp Bizkit στην Ελλάδα. Οχι σε κάποια «ιστορικά χρυσά» χρόνια του nu-metal, όταν τους ακούγαμε στο MTV και κρύβαμε τα baggy jeans. Σήμερα. Το 2026.
Παρόλο που το Σαββατοκύριακο πέρασε νεράκι η Δευτέρα το πρωί ήταν Γολγοθάς, να κοιτάς το ρολόι και η ώρα να μην περνάει μέχρι να μπείς στο αυτοκίνητο και να πάρεις τη διαδρομή για το γνωστό καλοκαιρινό στέκι για όσους δίνουν παρόν σε αυτό το μεγάλο ετήσιο καλοκαιρινό Φεστιβάλ.
Το παρκάρισμα στην περιοχή παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα unsolved mysteries της Αθήνας των συναυλιών, αλλά ας αφήσουμε αυτό για άλλη συζήτηση. Η Ecca Vandal άνοιξε το event νωρίς και δυστυχώς δεν πρόλαβα να τη δω· η Αυστραλέζα punk-hip hop firebrand περιγράφεται ως sound που συγκρούει punk fury με hip-hop grit και alt-rock crunch. Σε πρώτη ευκαιρία θα είμαι εκεί να δω απο κοντά και να κρίνω... αυτή τη φορά χωρίς δικαιολογίες.
Πρώτη εμφάνιση στην Ελλάδα, 27 χρόνια μετά το «Significant Other». Μαθήματα πώς να έχεις επίκαιρο live show χωρίς νέο άλμπουμ.
Σουηδική χαοτική ενέργεια που ζέστανε τον κόσμο καλύτερα από κάθε «λογική» επιλογή support act.
Η Αυστραλέζα firebrand που δεν πρόλαβα να δω λόγω parking. Επόμενη φορά χωρίς δικαιολογίες.
Viagra Boys
Οταν ανακοινώθηκε ότι οι Viagra Boys θα ανοίξουν για τους Limp Bizkit, η πρώτη αντίδραση ήταν ένα «ωραία, αλλά… τι δουλειά έχουν μαζί;». Σουηδικό post-punk με καυστική σάτιρα και grooves που μυρίζουν μπύρα και ψάρι να μπαίνει πριν από το απόλυτο κατεστημένο του nu-metal; Στο χαρτί δε βγαίνει.
Στη Πλατεία Νερού, όμως, βγήκε αλλά να νας εξηγήσω πως τα κατάφεραν. Οι Σουηδοί έχουν κάτι που λίγα συγκροτήματα μπορούν να καταφέρουν ως support act: δεν προσπαθούν να γίνουν η μπάντα που ακολουθεί. Παίζουν τους εαυτούς τους — αδιάφοροι αν το κοινό τους περιμένε ή όχι. Ο Sebastian Murphy στο μικρόφωνο κινείται σαν κάποιος που δεν έχει ιδέα — ή δεν τον νοιάζει — τι θεωρείται «κατάλληλη» σκηνική συμπεριφορά. Το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό με τον πιο απροσδόκητο τρόπο.
Οι πινελιές απο το σαξόφωνο, οι μεθυσμένοι post-punk ρυθμοί, η σκοτεινή σάτιρα πάνω σε grooves που θα ταίριαζαν εξίσου σε dive bar και σε festival stage — όλα αυτά λειτούργησαν ως ιδανικό ορεκτικό για τη συνέχεια.
Οι Viagra Boys δεν άνοιξαν απλώς τη συναυλία — άνοιξαν τον κόσμο. Κι αυτό είναι πολύ δυσκολότερο.
Ο κόσμος που είχε μαζευτεί, από τους hardcore Bizkit fans μέχρι τους περιέργους της τελευταίας στιγμής, ανακάλυψε ότι κάτι συμβαίνει πριν τους headliners. Αυτό το ανέλπιστο μισανθρωπικό χιούμορ των Viagra Boys λειτούργησε. Το πάντρεμα αποδείχθηκε στην πράξη πιο έξυπνο απ’ ό,τι έδειχνε στο χαρτί. Ο κόσμος ζεστάθηκε κυριολεκτικά και μεταφορικά. Και σε μια βραδιά που θα μπορούσε εύκολα να γίνει μονοδιάστατη nostalgia trip, οι Σουηδοί πρόσφεραν κάτι αδόκητα σύγχρονο πριν χτυπήσουν τα ’90s
Setlist — Viagra Boys
Limp Bizkit
Υπήρξε η αναπόφευκτη διακοπή μεταξύ των δύο acts. Οι τεχνικοί στήθηκαν, η σκηνή ετοιμάστηκε, και ο κόσμος αγόρασε μπύρες — σε ουρές που θα αναλύσουμε αμέσως μετά. Στη σκηνή εμφανίστηκε κάτι που σπάνια βλέπεις: ένα countdown χρονόμετρο για την εμφάνιση των Limp Bizkit. Ωραίο τέχνασμα, θα πεις. Κι ήταν — μέχρι που το χρονόμετρο έφτασε στο μηδέν. Και ξανάρχισε. Και ξανά. Δύο, τρεις φορές. Ο κόσμος γέλασε, σφύριξε, γύρισε να κοιτάξει τους διπλανούς του με εκείνο το βλέμμα «τι γίνεται εδώ;» — και χωρίς να το καταλάβει, ήταν ήδη μέσα στην παράσταση. Πριν ακόμα ακουστεί νότα.
Δεν είναι συγκρότημα που έχει κάτι να αποδείξει πλέον. Ούτε χρειάζεται. Το 2024 στο Download είχαν τραβήξει περισσότερο κόσμο από τους actual headliners Avenged Sevenfold — και τώρα επέστρεψαν στο ίδιο φεστιβάλ κατευθείαν ως headliners. Στην Αθήνα, η δυναμική ήταν παρόμοια: η πρώτη τους εμφάνιση εδώ δεν λειτούργησε σαν «ανακάλυψη» αλλά σαν αποπληρωμή χρέους. Ο κόσμος ήξερε ακριβώς τι ήθελε και το ζητούσε απο την πρώτη στιγμή.
Το σετ άρχισε με ενθουσιασμό και απο τις πρώτες κιόλας νότες απο το Just Like This έγινε έκρηξη. Κάποια στιγμή στη μέση του σετ, ο Fred Durst σταμάτησε να τραγουδά και άρχισε να μιλά. Είπε στον κόσμο ότι ξέρει — δουλεύουν αύριο. Ότι πρέπει να κλείσουν νωρίς για να πάνε να ξεκουραστούν, να κάνουν justice to their work. Κι αμέσως μετά, σαν να τον πήρε ο νους του, ξέσπασε: να πούνε στα αφεντικά τους ότι ήταν μαζί τους το προηγούμενο βράδυ. Ότι όλα θα είναι εντάξει. Το χαμόγελο που σκόρπισε στο πλήθος ήταν πιο ζεστό από κάθε mosh pit.
Και τότε ήρθε η στιγμή που σημάδεψε τη βραδιά. Το Behind Blue Eyes αφιερώθηκε στον Sam Rivers, τον ιδρυτικό μπασίστα των Limp Bizkit, που έφυγε από τη ζωή τον Οκτώβριο του 2025, λίγο πριν ξεκινήσει αυτή η περιοδεία. Ο Fred Durst στάθηκε για λίγο, κοίταξε το πλήθος και κάλεσε τον κόσμο να κάνει crowdsurf «για όλους όσους χάσαμε». Χιλιάδες άνθρωποι τραγουδούσαν μαζί και η μουσική έγινε γέφυρα ανάμεσα σε αυτούς που ήταν εκεί και σε αυτούς που δεν ήταν. Ήταν η στιγμή να θυμηθούμε ενώ χορεύουμε.
Setlist — Limp Bizkit
Δεκαέξι τραγούδια. Ολα τα χτυπήματα — Break Stuff, Nookie, Rollin’, Take a Look Around. Δύο covers που δουλεύουν καλύτερα απ’ ό,τι έχεις δικαίωμα να περιμένεις: το Faith του George Michael μέσα από τα χέρια του Wes Borland ακούγεται σαν ψυχοσωματική εμπειρία. Και το Behind Blue Eyes ήταν, όπως μάθαμε, κάτι πολύ περισσότερο από cover.
Αυτό που δεν ήταν αυτονόητο: πόσο σφιχτό ακούγεται το συγκρότημα ζωντανά το 2026. Ο Wes Borland παραμένει ένας από τους πιο ενδιαφέρον performers/κιθαρίστες πάνω σε σκηνή. Ο DJ Lethal ακόμα κάνει αυτό το πράγμα που λες «άρα οι DJs στις rock μπάντες μπορεί τελικά να έχουν νόημα». Ο John Otto πίσω στα drums κρατά τα πάντα όρθια.
Ειλικρινής παρατήρηση, ωστόσο: ο Durst έβγαλε τη βραδιά χωρίς να φαίνεται να ιδρώνει ιδιαίτερα. Δεν ήταν η αγριεμένη, σωματική παρουσία που κάποιοι θυμούνται — ή φαντάζονται — από τα peak χρόνια. Η ένταση στη σκηνή έλειπε σε αρκετές στιγμές. Διοικούσε με την εμπειρία, όχι με την ορμή. Αυτό μπορεί να διαβαστεί ως ωριμότητα ή ως λιγότερη φωτιά — ανάλογα με τι ψάχνεις. Το κοινό, πάντως, δεν το έψαχνε· ήταν ήδη αναμμένο από μόνο του.
Ο Fred Durst δεν ήταν απλώς ο frontman μιας συναυλίας. Ήταν ο άνθρωπος που ανέλαβε να μετατρέψει μια αθηναϊκή Δευτέρα σε Woodstock του nu-metal — και τα κατάφερε.
Ο κόσμος έφυγε ιδρωμένος, χαρούμενος και με βραχνή φωνή και αυτή είναι η καλύτερη κριτική που μπορείς να γράψεις για μια rock συναυλία.
Στιγμές
Το χρονόμετρο έφτασε στο μηδέν. Και ξανάρχισε. Δύο, τρεις φορές. Πριν ακόμα ακουστεί νότα, ο κόσμος ήταν ήδη μέσα στην παράσταση — γελώντας, σφυρίζοντας, κοιτώντας ο ένας τον άλλο με εκείνο το βλέμμα που λέει «ε, αυτοί είναι έτσι».
Ο Durst σταμάτησε στη μέση του σετ και μίλησε στον κόσμο: «ξέρω ότι δουλεύετε αύριο». Ξέσπασε. Είπε να πούνε στα αφεντικά ότι ήταν μαζί τους το προηγούμενο βράδυ — και ότι όλα θα είναι εντάξει. Το πλήθος ανταποκρίθηκε όπως μόνο ένα ελληνικό κοινό μπορεί.
Το cover των The Who αφιερώθηκε ρητά στον ιδρυτικό μπασίστα που έφυγε τον Οκτώβριο του 2025. Ο Durst κάλεσε τον κόσμο να κάνει crowdsurf για «όλους όσους χάσαμε». Δεν ήταν πένθος — ήταν συλλογική άδεια να θυμηθούμε ενώ χορεύουμε.
Κανείς δεν το περίμενε. Σουηδικό post-punk πριν από nu-metal headliners — στο χαρτί δε βγαίνει. Στην πράξη, μέχρι που τελείωσαν οι Σουηδοί, η Πλατεία Νερού ήταν ήδη αναμμένη. Ίσως η πιο ευφυής επιλογή support της χρονιάς.
Ουρά 30 λεπτών για μάρκες. Μετά ουρά 30 λεπτών για αγορά. Μηχανήματα που κολάνε. Ταινίες απόδειξης που τελειώνουν. Αυτό δεν είναι «μικρό» πρόβλημα — είναι εμπόδιο που σε αποτρέπει να απολαύσεις την εμπειρία για την οποία πλήρωσες. Η online αγορά μαρκών πριν από την εκδήλωση είναι τεχνολογία που υπάρχει. Μηχανήματα tap-to-pay που δεν κολάνε επίσης. Υπάρχουν τρόποι — χρειαζόμαστε μόνο βούληση.