PINK RADIO
Megadeth Δύο αποχαιρετισμοί, ένας χαιρετισμός και ο Dave Mustaine σε άλλο πλανήτη
Megadeth και Sepultura στην ίδια σκηνή, και οι δύο σε αποχαιρετιστήριες περιοδείες, με τους Sylosis να ανεβάζουν τον πήχη από το πρώτο λεπτό. Το καλύτερο lineup που έχει παρουσιάσει το Release Athens — και στα χαρτιά, και στην πράξη.
«Δύο αποχαιρετισμοί σε μία βραδιά — και ένα opening act που έπαιξε σαν να μην υπάρχει αύριο.»
Το βάρος της βραδιάς ήταν ασήκωτο, καθώς η συναισθηματική φόρτιση κυριάρχησε. Τόσο οι Megadeth όσο και οι Sepultura διανύουν το τελευταίο κεφάλαιο της ζωντανής τους πορείας. Δύο ονόματα-πυλώνες, που διαμόρφωσαν το thrash και το heavy metal παγκοσμίως, μοιράστηκαν την ίδια σκηνή για τελευταία φορά επί ελληνικού εδάφους. Αυτό που ζήσαμε στην Πλατεία Νερού δεν ήταν απλώς ένα ακόμα live ή ένα δυνατό line-up. Ήταν το οριστικό κλείσιμο ενός τεράστιου, ιστορικού κεφαλαίου για την παγκόσμια metal κοινότητα, γραμμένο με ιδρώτα, ένταση και απόλυτο σεβασμό.
Reading, UK. Josh Middleton και παρέα. Headliner ενέργεια σε opening slot — moshpits από το πρώτο λεπτό.
Belo Horizonte, Βραζιλία. «Celebrating Life Through Death» — η τελευταία εμφάνισή τους στην Ελλάδα.
San Francisco. Dave Mustaine σε κατάσταση βετεράνου που δεν έχει τίποτα να αποδείξει — και αποδεικνύει τα πάντα.
SYLOSIS
Το opening slot σε μια βραδιά που κυριαρχούν ονόματα όπως οι Megadeth και οι Sepultura είναι, παραδοσιακά, ένας άχαρος ρόλος που οι περισσότεροι ξεχνούν γρήγορα. Οι Sylosis, ωστόσο, ξεκαθάρισαν από την πρώτη στιγμή ότι δεν είχαν καμία πρόθεση να συμβιβαστούν με αυτό το κλισέ. Από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα της εμφάνισής τους, ο Josh Middleton και η παρέα του ανέβηκαν στη σκηνή με τον αέρα και την ορμή headliners. Η ανταπόκριση ήταν ακαριαία: moshpits άνοιξαν μέσα σε ελάχιστα λεπτά, καθώς το κοινό, που είχε φτάσει νωρίς στον χώρο, ήξερε πολύ καλά τι πήγαινε να δει. Εδώ η ενέργεια δεν χρειάστηκε χρόνο για να «χτιστεί» σταδιακά· ήταν εκεί, ισοπεδωτική και ηλεκτρισμένη, από το πρώτο κιόλας riff.
Τα τελευταία χρόνια, οι Sylosis έχουν καταφέρει αθόρυβα αλλά ουσιαστικά να αποτελέσουν τη ραχοκοκαλιά της σύγχρονης βρετανικής metal σκηνής. Έχουν τελειοποιήσει έναν ήχο-υβρίδιο, ο οποίος παντρεύει τη μελωδική death metal ακρίβεια με την καθαρόαιμη thrash αδρεναλίνη, χωρίς να κάνει εκπτώσεις σε κανένα από τα δύο είδη. Η Πλατεία Νερού «διάβασε» αμέσως αυτή τη δυναμική. Το set τους ήταν από εκείνες τις σπάνιες εναρκτήριες εμφανίσεις που σε καθηλώνουν και σε αναγκάζουν να ανοίξεις το Spotify για να ξεσκονίσεις τη δισκογραφία τους στη διαδρομή της επιστροφής.
Setlist — Sylosis
SEPULTURA
Στις 19:45 η σκηνή ανήκε στους Sepultura — αλλά λίγο πριν ανεβούν, ο χώρος είχε ήδη ζεσταθεί με μια punk εισαγωγή: το Polícia, cover του βραζιλιάνικου punk συγκροτήματος Titãs, ένα κομμάτι που οι Sepultura έχουν διασκευάσει στο παρελθόν και λειτούργησε σαν ανακοίνωση: αυτό δεν θα είναι μια βαρετή αποχαιρετιστήρια τελετή. Derrick Green, Andreas Kisser, Paulo Jr. και Greyson Nekrutman — τέσσερις μουσικοί που γνώριζαν ότι αυτό ήταν το τελευταίο τους «αντίο» στο ελληνικό κοινό. Και δεν το αντιμετώπισαν με νοσταλγία — το αντιμετώπισαν με ενέργεια.
Το σετ διήρκεσε περίπου 70 λεπτά και ήταν χορταστικό: κλασικά τραγούδια, χορός, ενέργεια που γέμιζε τον χώρο. Και οι δύο μπάντες — Sepultura και Megadeth — έκαναν πολλές αναφορές στην Αθήνα και την Ελλάδα κατά τη διάρκεια των σετ, και φαινόντουσαν ξεκάθαρα να απολαμβάνουν τις στιγμές. Δεν ήταν η αίσθηση μπάντας που εκτελεί setlist — ήταν η αίσθηση μπάντας που το ζει.
Από το «Inner Self» ως το «Roots Bloody Roots» — τέσσερις δεκαετίες συμπυκνωμένες σε μία ώρα και δέκα λεπτά. Ο Derrick Green κράτησε τη σκηνή με αυτή την ελεγχόμενη παρουσία που έχει εδραιώσει εδώ και χρόνια, ενώ ο Kisser έδωσε ό,τι χρειαζόταν στις κιθάρες — καθαρά, αποτελεσματικά, χωρίς υπερβολές. Ένας αποχαιρετισμός που ταίριαζε στο μέγεθος της κληρονομιάς.
Setlist — Sepultura
MEGADETH
Στις 21:45 ο Dave Mustaine ανέβηκε στη σκηνή. Και από εκεί και πέρα, η βραδιά πέρασε σε άλλο επίπεδο.
Οι Megadeth είναι πραγματικά από άλλο πλανήτη. Δεν ήταν ένα show που στηριζόταν αποκλειστικά στον Mustaine. Ήταν ένα άρτιο performance από μια μπάντα που λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένη μηχανή. Η συνεχής εναλλαγή των solo ανάμεσα στους δύο κιθαρίστες ήταν απολαυστική, ενώ υπήρχαν αρκετές στιγμές που άφηναν χώρο και στον Dirk Verbeuren πίσω από τα τύμπανα αλλά και στον James LoMenzo στο μπάσο να δείξουν γιατί θεωρούνται από τους καλύτερους μουσικούς στον χώρο.
Ο ίδιος ο Mustaine έχει πει αρκετές φορές ότι δεν είναι ιδιαίτερα επικοινωνιακός πάνω στη σκηνή. Εγώ είδα ακριβώς το αντίθετο — τηρουμένων πάντα των αναλογιών. Έπαιζε με τον κόσμο, χαμογελούσε, φαινόταν να απολαμβάνει πραγματικά τη στιγμή και έδειχνε πως περνούσε εξίσου καλά με το κοινό.
Κάποια στιγμή σήκωσε τα χέρια του ψηλά και είπε κάτι που μου έμεινε: «These are the hands of a guitar player.» Δεν ήταν απλώς μια ατάκα. Ήταν μια υπενθύμιση προς όλους όσοι βιάζονται να δηλώσουν κιθαρίστες ότι άλλο είναι να κρατάς μια κιθάρα και άλλο να παίζεις πραγματικά κιθάρα… if you know what I mean.
Οι Megadeth έπαιξαν αρκετό υλικό από το νέο άλμπουμ. Τα Tipping Point, I Don’t Care, Let There Be Shred και Puppet Parade ακούστηκαν σχεδόν σαν παλιά αγαπημένα. Και αυτό ήταν ίσως το πιο εντυπωσιακό. Ο κόσμος τραγουδούσε τους στίχους σαν να υπήρχαν εδώ και είκοσι χρόνια. Σε μια thrash metal συναυλία αυτό δεν είναι καθόλου δεδομένο και δείχνει ότι ο νέος δίσκος έχει ήδη βρει τη θέση του.
Αν έπρεπε να σταθώ σε κάτι αρνητικό, θα ήταν μόνο ο ήχος της φωνής. Προσωπικά θεωρώ ότι το μικρόφωνο του Dave ήταν αρκετά δυνατά στη μίξη, φέρνοντας τη φωνή του πολύ μπροστά, ενώ ο ίδιος τραγουδούσε αρκετά συγκρατημένα, χωρίς να πιέζει ιδιαίτερα την έκτασή του. Σε ορισμένες στιγμές μου έδινε την αίσθηση περισσότερο μιας studio ερμηνείας παρά μιας open-air συναυλίας. Αλλά, πραγματικά, αυτά είναι τα… «να ‘χαμε να λέγαμε». Γιατί όταν έπιανε την κιθάρα, κάθε σκέψη εξαφανιζόταν. Τα solo ήταν διαβολεμένα, απόλυτα ακριβή και παιγμένα με εκείνη την αυτοπεποίθηση που αποκτάς μόνο μετά από δεκαετίες στην κορυφή. Δεν προσπαθούσε να αποδείξει τίποτα. Ήξερε ακριβώς πόσο καλός είναι και το έδειχνε με κάθε νότα.
Υπήρχαν όμως και δύο στιγμές που είχαν ξεχωριστή βαρύτητα για όποιον γνωρίζει την ιστορία του Dave Mustaine. Το Mechanix, το τραγούδι που μετά την αποχώρησή του από τους Metallica εξελίχθηκε στο The Four Horsemen, και το Ride the Lightning, ένα κομμάτι στο οποίο ο Mustaine είχε συνθετική συμβολή όσο ήταν ακόμη μέλος της μπάντας. Δεν ήταν απλώς δύο ακόμη τραγούδια στο setlist. Ήταν σαν να έβλεπες έναν μουσικό να ξαναπιάνει στα χέρια του ένα κομμάτι της δικής του ιστορίας. Και όταν τα έπαιξε εκεί, στη Φάληρο, έδινε την αίσθηση πως δεν προσπαθούσε να αποδείξει τίποτα σε κανέναν· απλώς διεκδικούσε κάτι που πάντα του ανήκε.
Και λίγο πριν φύγουν από τη σκηνή είπε κάτι που έμοιαζε περισσότερο με υπόσχεση παρά με αποχαιρετισμό. Ότι αυτή η συνάντηση δεν θα είναι η τελευταία.
Ειλικρινά, μετά από αυτό το βράδυ, εύχομαι να κρατήσει την υπόσχεσή του.
Setlist — Megadeth
Στιγμές
Moshpits από το πρώτο λεπτό, κοινό που είχε φτάσει νωρίς και ήξερε κάθε κομμάτι. Ο Josh Middleton και η παρέα του δεν ήρθαν να «ζεστάνουν» τον χώρο — ήρθαν να τον κατακτήσουν.
Ο Mustaine ύψωσε τα χέρια του και τα έδειξε στο κοινό. Υπενθύμιση — ήρεμη, αυτοπεποίθητη — ότι υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να κρατάς κιθάρα και στο να παίζεις κιθάρα.
Τέσσερα κομμάτια από το νέο άλμπουμ, και το κοινό τα τραγούδαγε σαν να τα ξέρει χρόνια. Αυτό δεν είναι σύμπτωση — αυτό είναι επιβεβαίωση ότι το «Tripping Point» έχει ήδη κερδίσει τη θέση του.
Το Mechanix έγινε The Four Horsemen. Το Ride the Lightning έμεινε Ride the Lightning. Και τα δύο τα έγραψε ο Mustaine όσο ήταν ακόμα στους Metallica — στη Φάληρο τα έπαιξε και τα δύο, σαν να κλείνει έναν κύκλο που ποτέ πραγματικά δεν άνοιξε.
Η δήλωση του Mustaine στο τέλος του σετ — κάτι ανάμεσα σε υπόσχεση και αίνιγμα. Το κοινό την πήρε ως το καλύτερο encore που θα μπορούσε να ακούσει.
Sepultura και Megadeth, οι δύο σε αποχαιρετιστήριες περιοδείες, στην ίδια σκηνή — και οι δύο με αναφορές για την Αθήνα, για την Ελλάδα, με φανερή διάθεση να απολαμβάνουν τη στιγμή.
Η βραδιά αυτή είχε ό,τι δεν περίμενα να γράψω: η εξυπηρέτηση ήταν η καλύτερη που έχω συναντήσει φέτος σε όλες τις συναυλίες. Εξέτασα διαφορετικά σημεία κατά τη διάρκεια της βραδιάς και η εικόνα ήταν σταθερή — προσωπικό πρόθυμο, εξυπηρέτηση άμεση. Με μάρκες αγορασμένες από την προηγούμενη μέρα, μπύρες, νερά και αναψυκτικά έρχονταν χωρίς ουρές και χωρίς αναμονή. Το ίδιο και το φαγητό. Σε έναν κλάδο που έχει συνηθίσει να παρουσιάζει οργανωτικά προβλήματα ως αναπόφευκτα, η συγκεκριμένη βραδιά έδειξε ότι δεν είναι.
Δύο σημειώσεις για τα λιγότερο καλά: το parking έξω από την Πλατεία Νερού ήταν ο αργός τρόπος να φύγεις — 30 λεπτά πεζοπορία προς την Ποσειδώνος θα ήταν καλύτερη επιλογή. Και για τα σνακ έξω από τον χώρο: 10 ευρώ για ένα λουκάνικο. Δεν χρειάζεται σχόλιο.
Η θερμοκρασία ήταν υψηλή χωρίς να αφαιρεί τίποτα από τη βραδιά — αλλά μία σκέψη: αν υπήρχε πτώση νερού στο κοινό, θα ήταν τρομερή ιδέα σε αυτό το σετ. Ήχος, φωνή, κιθάρες σε αυτό το επίπεδο, και από πάνω κρύο νερό σε ένα αθηναϊκό καλοκαίρι — θα αποθέωνε τη βραδιά. Ίσως για την επόμενη φορά, αφού ο Mustaine υποσχέθηκε ότι δεν θα είναι η τελευταία.
Verdict
Ίσως το καλύτερο lineup που έχει παρουσιάσει το Release Athens — και στα χαρτιά και στην πράξη. Οι Sylosis έδειξαν γιατί είναι από τις σημαντικότερες δυνάμεις της σύγχρονης metal σκηνής, οι Sepultura αποχαιρέτησαν με αξιοπρέπεια και ενέργεια, και οι Megadeth έπαιξαν σαν μπάντα που έχει κάθε λόγο να αποχαιρετά στο απόγειό της — ή μάλλον, σαν μπάντα που μπορεί να μην αποχαιρετά ακόμα. Συγχαρητήρια στους διοργανωτές για ένα lineup και μία διοργάνωση που λειτούργησε — και ας πάρουν στα σοβαρά την ιδέα της πτώσης νερού για τις επόμενες θερινές βραδιές.
