PINK RADIO
Η Βραδιά που Περιμέναμε 21 Χρόνια
Ιστορική βραδιά για δύο λόγους, όχι έναν. Οι Pantera έπαιξαν εδώ για πρώτη φορά ποτέ — και οι Trivium έδωσαν μία από τις καλύτερες εμφανίσεις που έχουν γίνει στο Release Athens. Αν η ηχητική αντιμετώπιση των Pantera ήταν στο ύψος της στιγμής, μιλούσαμε για 9άρι χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ήταν δύο ιστορικές πρωτιές μέσα στην ίδια βραδιά: οι Pantera για πρώτη φορά στην Ελλάδα, οι Trivium επίσης για πρώτη φορά στη χώρα μας. Το Release Athens έχει πλέον καθιερωθεί ως το φεστιβάλ που κάνει πραγματικότητα συναυλιακά απωθημένα, όμως η 9η Ιουλίου στην Πλατεία Νερού είχε ένα βάρος που δύσκολα συγκρίνεται με οποιαδήποτε προηγούμενη διοργάνωση.
Δεν ήταν απλώς άλλη μία μεγάλη συναυλία. Ήταν η πρώτη φορά που ο ήχος του groove metal ακούστηκε ζωντανά στην Ελλάδα από τους ίδιους τους Pantera. Και ταυτόχρονα υπήρχε η σιωπηλή συνειδητοποίηση ότι αυτή η ευκαιρία ήταν μοναδική. Η συγκεκριμένη σύνθεση δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξει. Δεν ήταν μια συναυλία που μπορούσες να αναβάλεις για «την επόμενη φορά», γιατί όλοι γνωρίζαμε πως επόμενη φορά, έτσι όπως τη ζήσαμε, δεν θα υπάρξει.
Deathcore · Florida
Heavy Metal · Orlando · Est. 1999
Headliner · 1η Ελλάδα
Bodysnatcher
Πριν ακόμη ανέβουν στη σκηνή τα δύο μεγάλα ονόματα της βραδιάς, οι Bodysnatcher κλήθηκαν να αναλάβουν έναν δύσκολο ρόλο: να ανοίξουν μια συναυλία όπου το μεγαλύτερο μέρος του κοινού περίμενε με ανυπομονησία τους Pantera. Δεν είναι εύκολη αποστολή για καμία μπάντα, πόσο μάλλον για ένα deathcore σχήμα. Κι όμως, στα σαράντα πέντε λεπτά που είχαν στη διάθεσή τους, απέδειξαν ότι άξιζαν τη θέση τους στο πρόγραμμα.
Από το εναρκτήριο «The Maker» μέχρι το «Twelve/Seventeen», παρέδωσαν ένα σετ γεμάτο ένταση, βαρύτητα και ασταμάτητη επιθετικότητα. Το κοινό μπορεί αρχικά να τους αντιμετώπισε με την ανυπομονησία εκείνου που περιμένει το κυρίως πιάτο, όμως όσο περνούσαν τα κομμάτια οι συζητήσεις σταμάτησαν, τα βλέμματα στράφηκαν στη σκηνή και τα πρώτα headbangs έκαναν την εμφάνισή τους. Ήταν ακριβώς το ξεκίνημα που χρειαζόταν μια βραδιά αφιερωμένη στο βαρύ ήχο.
Setlist — Bodysnatcher
Trivium
Οι Trivium ανέβηκαν στη σκηνή κουβαλώντας κάτι που σπάνια βλέπεις σε φεστιβαλικές εμφανίσεις: γνήσια συγκίνηση. Πριν καν ξεκινήσει το σετ, ο Matt Heafy μοιράστηκε με το κοινό ότι η μπάντα περίμενε 21 χρόνια για να παίξει επιτέλους στην Ελλάδα. Είκοσι ένα χρόνια αναμονής, σχεδόν όλη η ιστορία των Trivium. Δεν έμοιαζε με μια τυπική ατάκα για να κερδίσει το χειροκρότημα· ακουγόταν σαν μια προσωπική εξομολόγηση, και αυτό φάνηκε σε όσα ακολούθησαν.
Η εμφάνισή τους ήταν από εκείνες που δύσκολα ξεχνάς. Τεχνικά άψογοι, με ενέργεια που δεν έπεσε ούτε για δευτερόλεπτο, παρέδωσαν ένα από τα πιο ολοκληρωμένα σετ που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στο Release Athens. Από το «Pull Harder on the Strings of Your Martyr», που άνοιξε αμέσως το πρώτο τεράστιο pit της βραδιάς, μέχρι το εκρηκτικό «In Waves» στο φινάλε, κάθε τραγούδι παιζόταν με την ένταση μιας μπάντας που ένιωθε ότι αυτή ήταν η στιγμή που περίμενε μια ζωή. Δεν είχαν τίποτα να αποδείξουν πλέον· κι όμως έπαιξαν σαν να είχαν τα πάντα.
Ο Heafy δεν έκρυψε ούτε την ιδιαίτερη σχέση του με την Ελλάδα. Μίλησε για την αγάπη του προς την ελληνική μυθολογία, για το πώς αυτή έχει επηρεάσει τη δημιουργία τραγουδιών των Trivium, ενώ παραδέχθηκε πως θα μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του να μένει εδώ. Πριν αποχαιρετήσει το κοινό, υποσχέθηκε ότι η επιστροφή δεν θα αργήσει — και μάλιστα ως headliners, μέσα στα επόμενα ένα ή δύο χρόνια. Αν κρίνουμε από την υποδοχή που γνώρισαν, αυτό δεν ακούγεται καθόλου απίθανο.
«Είκοσι ένα χρόνια για να φτάσουμε εδώ. Αλλά τώρα που φτάσαμε, δεν έχω καμία πρόθεση να φύγω σύντομα.»
Setlist — Trivium
Pantera
Οι Pantera ανέβηκαν στη σκηνή στις 21:50 και η Πλατεία Νερού μετατράπηκε σε ένα τεράστιο κύμα ενέργειας. Ήταν η πρώτη φορά που αυτά τα τραγούδια ακούγονταν ζωντανά στην Ελλάδα από τους ίδιους τους δημιουργούς τους. Μόνο αυτή η σκέψη ήταν αρκετή για να δώσει στη βραδιά ιστορική διάσταση.
Ο Phil Anselmo επικοινώνησε με το κοινό με τον τρόπο που τον χαρακτηρίζει εδώ και δεκαετίες: ακατέργαστος, αυθόρμητος και χωρίς ίχνος σκηνικής προσποίησης. Ωστόσο, ήταν εμφανές ότι η περιοδεία είχε αφήσει το αποτύπωμά της. Προσπαθούσε συχνά να καθαρίσει τη φωνή του ανάμεσα στα κομμάτια και σε αρκετές στιγμές, ιδιαίτερα στα πιο απαιτητικά ψηλά περάσματα, η καταπόνηση ήταν αισθητή. Η ζέστη, τα συνεχόμενα live και τα πυροτεχνήματα δημιουργούσαν ένα απαιτητικό περιβάλλον ακόμη και για έναν τραγουδιστή της εμπειρίας του.
Από την άλλη πλευρά, ο Zakk Wylde δεν βρέθηκε στην πιο εμπνευσμένη βραδιά του. Ορισμένα σόλο έμοιαζαν πιο ελεύθερα και διαφορετικά από τις αυθεντικές εκτελέσεις, ενώ αρκετά τραγούδια ακούστηκαν αισθητά χαμηλωμένα σε τόνο. Ακόμη πιο προβληματική ήταν η μίξη του ήχου: το μπάσο του Rex Brown, θεμελιώδες στοιχείο του χαρακτηριστικού groove των Pantera, σχεδόν εξαφανίστηκε σε μεγάλο μέρος του σετ. Για μια μουσική που βασίζεται τόσο πολύ στη σύμπραξη κιθάρας και μπάσου, αυτό ήταν μια σημαντική απώλεια.
Η ηχητική μίξη στο set των Pantera δεν αντιπροσώπευε το συγκρότημα δίκαια. Το μπάσο ήταν σχεδόν ανύπαρκτο στη συνολική εικόνα — και σε μουσική που χτίστηκε πάνω στο groove του Rex Brown, αυτό είναι σημαντικό κενό. Τα dropped tunings σε συνδυασμό με τη ζέστη και τα pyro της σκηνής δυσκόλεψαν ακόμα περισσότερο την ήδη απαιτητική δουλειά της μπάντας.
Κι όμως, τίποτα από αυτά δεν κατάφερε να μειώσει τη δύναμη της στιγμής. Το «Walk» προκάλεσε τη μαζική έκρηξη που όλοι περίμεναν, το «Mouth for War» άνοιξε mosh pits που δύσκολα θα ξεχάσουν όσοι βρέθηκαν εκεί, ενώ το «Cowboys from Hell» έκλεισε το κυρίως σετ με την ορμή μιας ασταμάτητης μηχανής.
Δεν ήταν μια τέλεια εμφάνιση. Είχε αδυναμίες, είχε προβλήματα στον ήχο και στιγμές όπου η φθορά της περιοδείας ήταν εμφανής. Ήταν όμως μια ειλικρινής εμφάνιση. Οι Pantera δεν προσπάθησαν να κρύψουν τίποτα· ανέβηκαν στη σκηνή, έδωσαν ό,τι είχαν εκείνο το βράδυ και χάρισαν στο ελληνικό κοινό μια συναυλία που, ανεξάρτητα από τις ατέλειές της, θα μείνει στην ιστορία επειδή συνέβη. Για όσους βρέθηκαν στην Πλατεία Νερού στις 9 Ιουλίου, αυτή δεν ήταν απλώς μια ακόμα συναυλία· ήταν μια στιγμή που περίμεναν μια ζωή.
«When we come back — if we come back.» Ο Anselmo άφησε μια χαραμάδα ανοιχτή. Την κρατάμε.
Setlist — Pantera
Στιγμές
Ο Heafy ανακοίνωσε ότι πάλευαν δύο δεκαετίες για να παίξουν στην Ελλάδα. Και μετά έπαιξαν σαν να το εννοούσαν απόλυτα. Ένα από τα καλύτερα support σετ που έχουμε δει στο Release.
Το riff που έχουν ακούσει όλοι, σε ζωντανή εκτέλεση, στην Ελλάδα, για πρώτη φορά ποτέ. Δεν υπάρχει τρόπος να το περιγράψεις σε κάποιον που δεν ήταν εκεί.
Ο Anselmo το είπε με αμφιταλάντευση. Δεν ήταν σκηνική ατάκα — ήταν ειλικρίνεια. Η χαραμάδα που άφησε ανοιχτή είναι αρκετή για να κρατηθούμε.
Το φινάλε των Trivium με χιλιάδες φωνές να τραγουδούν το ρεφρέν μαζί. Για μια μπάντα που ήρθε για πρώτη φορά — αυτό δεν ήταν υποδοχή, ήταν αποθέωση.
Κάποια στιγμή στη μέση του σετ, ο Phil Anselmo σταμάτησε — και άρχισε να τραγουδά acapella «Fifty Ways to Leave Your Lover» του Paul Simon, παίζοντας με τον κόσμο. Από τον άνθρωπο που έγραψε «Mouth for War», αυτό δεν το έχουν δει πολλοί.
