PINK RADIO
Sleeping With Sirens – An Ending In Itself
Οκτώ δίσκοι μετά, οι Sleeping With Sirens προσπαθούν να κλείσουν έναν κύκλο. Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρεις ποιον κύκλο ακριβώς κλείνουν.
Οι Sleeping With Sirens είναι ένα από αυτά τα ονόματα που, αν μεγάλωσες με post-hardcore και Warped Tour, τα ξέρεις απ’ έξω. Σήμερα η μπάντα αποτελείται από τον Kellin Quinn στα φωνητικά, τον Nick Martin στην κιθάρα, τον Justin Hills στο μπάσο, τον Matty Best στα drums, και τον πιο πρόσφατο προσθήκη, τον Tony Pizzuti, στην κιθάρα. Σχεδόν 20 χρόνια ζωή σαν μπάντα, και αυτό είναι το όγδοο στούντιο album τους.
Τα δύο προηγούμενα άλμπουμ τους, το How It Feels To Be Lost (2019) και το Complete Collapse (2022), είχαν φέρει πίσω μια ενέργεια που έλειπε από την πιο «καθαρή» δουλειά τους στα μέσα 2010s. Το An Ending In Itself υποτίθεται ότι είναι το σημείο όπου αυτή η πορεία κλείνει.
Παράγωγος είναι ο Will Yip, ο άνθρωπος με credits σε Turnstile, Circa Survive, Movements. Ο δίσκος παρουσιάζεται από την ίδια τη μπάντα ως «η επιστροφή στο σπίτι» αλλά και σαν αναμέτρηση, μια προσπάθεια να ξαναβρούν το ανήσυχο πνεύμα του κλασικού τους ήχου, σε συνδιασμό με την εμπειρία των τελευταίων χρόνων. Ο ίδιος ο Kellin το περιγράφει σαν κορύφωση και συνέχεια ταυτόχρονα — το τέλος μιας συναισθηματικής διαδρομής που ξεκίνησε με τα δύο προηγούμενα άλμπουμ.
Η φωνή που πάει από τον ψίθυρο στην κραυγή χωρίς προειδοποίηση — το συναισθηματικό κέντρο της μπάντας, ακόμα και όταν παρακάνει το δράμα.
Τα riffs που κρατάνε ζωντανή τη νοσταλγική, post-hardcore ταυτότητα της μπάντας.
Η σταθερή ραχοκοκαλιά κάτω από το χάος — αθόρυβος αλλά απαραίτητος.
Ο ρυθμός που δίνει στα πιο βαριά κομμάτια την ένταση που χρειάζονται.
Το νεότερο αίμα της μπάντας, φέρνει φρέσκια ενέργεια σε ένα ήδη δοκιμασμένο σχήμα.
Πώς ακούγεται, τι δουλεύει και τι όχι
Να ξεκινήσω λέγοντας ότι δεν έχω ξεκάθαρη εικόνα ποιοι είναι οι Sleeping With Sirens σε αυτόν τον δίσκο. Έχει metal, έχει post-hardcore, έχει νοσταλγία για το παλιό τους sound, και όλα είναι καλό υλικό αλλά δεν δένουν πάντα σε κάτι ενιαίο. Τα τραγούδια αλλάζουν πρόσωπο συνέχεια, κι αυτό κάποιες φορές δουλεύει, κάποιες φορές όχι.
Το άνοιγμα είναι δυνατό — το “Forever/Always”, το “God In My Head” και το “Need You Here” έχουν τον Kellin να δίνει τα ρέστα του και νιώθεις αμέσως ότι ο δίσκος έχει ενέργεια. Αλλά σε κάποια άλλα κομμάτια, όπως στο “Waiting For You” και στο “Paralyzed”, η ερμηνεία του γίνεται υπερβολικά θεατρική και χάνει την αμεσότητά της — καταλαβαίνω τι προσπαθεί να κάνει, αλλά κάποιες φορές το «παίζει» περισσότερο απ’ όσο το νιώθει. Υπάρχουν επίσης κομμάτια που χάνουν τον δρόμο τους δομικά — το “Process” τραβάει παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται, και στο “Left On Repeat” το ρεφρέν χρειαζόταν σίγουρα ένα δεύτερο πέρασμα.
Το καλό είναι ότι οι πιο ήρεμες, πιο soft στιγμές του δίσκου δουλεύουν πολύ καλά — το “Looking Back At Me” και το “Storm Clouds” είναι από τα κομμάτια που μου έμειναν περισσότερο, ίσως γιατί εκεί ο Kellin δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα φωνητικά.
Στίχοι και παραγωγή
Στο γραψιμο, η μπάντα τα πάει καλά — κάθε τραγούδι έχει μια ιστορία πίσω του, δεμένη με την προσωπική ζωή του Kellin. Το τραγούδι-τίτλος είναι ίσως το πιο δυνατό παράδειγμα: «μην τα παρατάς, μην αφήνεις τα πράγματα να σε θάψουν», με ένα μήνυμα που λέει απλά μην υποφέρεις σιωπηλά, είναι εντάξει να αφήσεις τους ανθρώπους να σε βοηθήσουν. Λειτουργεί και ως δίσκος που μπορείς απλά να κουνήσεις το κεφάλι σου χωρίς να εμβαθύνεις στους στίχους, αλλά και ως δίσκος που, αν σταθείς λίγο παραπάνω, σου λέει κάτι παραπάνω.
Στην παραγωγή ο Will Yip κάνει σταθερά καλή δουλειά — οι κιθάρες και τα drums είναι παντού δυνατά, σπάνια χάνουν τον στόχο τους, είτε το κομμάτι πάει προς το alt-pop είτε προς το πιο βαρύ metalcore.
Συμπέρασμα
Ο δίσκος έχει ταυτότητα, απλά δεν είναι πάντα ξεκάθαρη — και αυτό τον κάνει λίγο ανισόρροπο. Υπάρχει ένα μπλοκ τραγουδιών στην αρχή του δεύτερου μισού που με αφήνει αδιάφορο, αλλά συνολικά ο δίσκος κρατιέται όρθιος χάρη στο γράψιμο και την παραγωγή. Είναι σαν μια hard alternative metal μπάντα να έχει βάλει στο μικρόφωνο έναν τραγουδιστή με boyband αισθητική — κάποιες φορές αυτό το contrast δουλεύει υπέρ τους, κάποιες φορές τους προδίδει.
Δεν θα το πω κακή κυκλοφορία — έχει 1-2 κομμάτια που μου έμειναν και αρκετά που ακούγονται καλά εκείνη τη στιγμή. Απλά δύσκολα θα τον ξανάβαζα να τον ακούσω ολόκληρο. Αξίζει όμως μια ευκαιρία.
