Το μυστικό των 40 χρόνων Paradise Lost σύμφωνα με τον Gregor Mackintosh, είναι το χιούμορ και αποδοχή

Λίγα συγκροτήματα στην ιστορία του metal μπορούν να καυχηθούν για σχεδόν αναλλοίωτη σύνθεση εδώ και τέσσερις δεκαετίες. Οι Paradise Lost είναι ένα από αυτά — και ο Gregor Mackintosh έχει μια ξεκάθαρη εξήγηση για το πώς το κατάφεραν.

Σε συνέντευξή του στο γερμανικό Metal.de, ο κιθαρίστας ρωτήθηκε πώς ο ίδιος και οι συμπαίκτες του κατάφεραν να διατηρήσουν την αρχική τους σύνθεση σχεδόν αναλλοίωτη για τέσσερις δεκαετίες. Απάντησε: «Νομίζω ότι υπάρχουν μερικά πράγματα. Πρώτα απ’ όλα, το χιούμορ. Πρέπει να έχεις παρόμοιο αίσθηση του χιούμορ. Δεν χρειάζεται να έχεις καλό χιούμορ, απλά παρόμοιο, ώστε να μπορείς να γελάς με τα ίδια πράγματα. Δεν παίρναμε ποτέ τους εαυτούς μας σοβαρά… Παίρνουμε τη μουσική πολύ σοβαρά, αλλά ποτέ δεν παίρναμε σοβαρά τους εαυτούς μας. Πάντα γελούσαμε από τις παρυφές, χωρίς να πιστεύουμε στο hype ή σε οτιδήποτε παρόμοιο. Έτσι είχαμε πάντα τα πόδια μας στη γη.»

Πρόσθεσε όμως και ένα δεύτερο, εξίσου σημαντικό στοιχείο: την αποδοχή. «Μαθαίνεις πόσο μπορείς να πιέσεις τους ανθρώπους, πότε να τους αφήσεις ήσυχους, πότε να δώσεις στους άλλους χώρο.»

Σε προηγούμενη συνέντευξή του, ο Mackintosh είχε αναλύσει περισσότερο τη φύση αυτού του κοινού χιούμορ: «Έχουμε το ίδιο είδος χιούμορ — αυτοσαρκαστικό, βόρειο. Μεγαλώσαμε σε πολύ παρόμοιο περιβάλλον, μια εργατική, ταπεινή νοοτροπία, και αυτό συνδυάστηκε με μια δόση φιλίας.» Σε άλλη παλαιότερη κουβέντα, είχε εξηγήσει επιπλέον πόσο δύσκολο είναι να αναπτύξεις εγωισμό μέσα σε αυτή τη δυναμική: «Το είδος του χιούμορ που έχουμε στη βόρεια Αγγλία είναι πολύ αυτοσαρκαστικό — θα δυσκολευόσουν να αναπτύξεις εγωισμό, γιατί μόλις φανεί η παραμικρή ίχνη εγωισμού, οι άνθρωποι από την περιοχή σε φέρνουν αμέσως στη γη.»

Ερωτηθείς αν οι Paradise Lost λειτουργούν σαν δεύτερη οικογένεια γι’ αυτόν, ο Mackintosh απάντησε καταφατικά: «Ναι. Λοιπόν, εκτός από την πραγματική οικογένεια, είναι το μόνο σταθερό στη ζωή μου, γιατί τα πράγματα έρχονται και φεύγουν. Αλλά είναι πάντα κάπως εκεί, από πριν γίνω 18 — 17, από τα 17 μου. Οπότε, ναι, είναι εκεί όσο και η πλειοψηφία της οικογένειας.»

Ο τραγουδιστής Nick Holmes είχε δώσει μια συμπληρωματική, λιγότερο φιλοσοφική εξήγηση πέρυσι, στο Graspop Metal Meeting του Βελγίου: μεγάλωσαν μαζί σαν παιδιά, μπήκαν στο συγκρότημα πολύ αθώα, και ήταν τυχεροί που βρέθηκαν στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή — μια απλή, αλλά εξίσου ειλικρινής εκδοχή της ίδιας ιστορίας.

Τον περασμένο Φεβρουάριο, ο Mackintosh αποκάλυψε ότι αντιμετωπίζει «προβλήματα υγείας», τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα σημαντική απώλεια βάρους. Σε ανάρτησή του τότε, εξήγησε: «Δεν θα σχολίαζα κανονικά κάτι τόσο προσωπικό, αλλά νομίζω ότι είναι το καλύτερο σε αυτή την περίπτωση, για να σταματήσουν περαιτέρω εικασίες. Έχω κάποια συνεχόμενα προβλήματα υγείας, που έχουν ενταθεί τελευταία. Δεν θα κουράσω κανέναν με τις λεπτομέρειες, αλλά λαμβάνω καλή φροντίδα και νιώθω καλά. Τίποτα από αυτά δεν επηρεάζει την ικανότητά μου να παίζω, και βρίσκομαι αυτή τη στιγμή σε περιοδεία με τους Paradise Lost.»

Οι Paradise Lost συνεχίζουν την περιοδεία τους υποστηρίζοντας το 17ο άλμπουμ τους, «Ascension», που κυκλοφόρησε τον περασμένο Σεπτέμβριο μέσω Nuclear Blast Records — το πρώτο LP του συγκροτήματος σε πέντε χρόνια, μετά το κριτικά αναγνωρισμένο «Obsidian» του 2020. Σχηματισμένοι στο Halifax το 1988, με πωλήσεις πάνω από δύο εκατομμύρια άλμπουμ, οι Paradise Lost παραμένουν αδιαμφισβήτητοι βασιλιάδες της σκοτεινής πλευράς του metal.