Brann Dailor: Η απώλεια του Brent Hinds και ο δύσκολος δρόμος προς το νέο album των Mastodon

Ο Brann Dailor μίλησε για μία από τις δυσκολότερες περιόδους στην ιστορία των Mastodon, την απώλεια του Brent Hinds και τον τρόπο με τον οποίο όλα όσα συνέβησαν επηρέασαν τη δημιουργία του νέου τους album, Marrow Deep.

Σε συνέντευξή του στο The Downbeat Podcast με τον Craig Reynolds των Stray From The Path, ο ντράμερ και τραγουδιστής των Mastodon αναφέρθηκε στη σχέση του με τον πρώην κιθαρίστα της μπάντας, στον θάνατο της μητέρας του και στην απόφαση του συγκροτήματος να μπει στο studio μόλις μία εβδομάδα μετά τον θάνατο του Hinds.

Το Marrow Deep, που κυκλοφόρησε στις 28 Αυγούστου 2026, είναι ένας δίσκος ιδιαίτερα φορτισμένος για τους Mastodon. Δεν είναι μόνο η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά τους με τον Nick Johnston στην κιθάρα, αλλά και ένα album που δημιουργήθηκε μέσα σε μια περίοδο μεγάλων προσωπικών απωλειών.

Τον Φεβρουάριο του 2025 ο Dailor έχασε τη μητέρα του, Michele Lawrence. Έναν μήνα αργότερα ανακοινώθηκε η αποχώρηση του Brent Hinds από τους Mastodon, έπειτα από 25 χρόνια κοινής πορείας. Η αποχώρηση συνοδεύτηκε από ένταση και δημόσιες αντιπαραθέσεις, με τον Hinds να υποστηρίζει ότι απομακρύνθηκε από την μπάντα, παρά την αρχική ανακοίνωση περί κοινής απόφασης.

Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, ο Hinds έχασε τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα με τη μοτοσικλέτα του στην Ατλάντα, σε ηλικία 51 ετών.

Για τον Dailor, ο θάνατός του ήρθε να προστεθεί σε μια ήδη δύσκολη περίοδο. Όπως παραδέχθηκε, η σχέση τους είχε φτάσει σε ένα σημείο που κανείς δεν επιθυμούσε, αλλά εξακολουθούσε να ελπίζει ότι κάποια στιγμή θα μπορούσαν να αφήσουν πίσω τους τις διαφωνίες και να ξαναβρεθούν.

Αυτή η δυνατότητα χάθηκε οριστικά με τον θάνατο του Hinds.

Το Marrow Deep ως τρόπος να διαχειριστούν όσα συνέβησαν

Ο Dailor αποκάλυψε ότι οι Mastodon μπήκαν στο studio περίπου επτά ημέρες μετά τον θάνατο του Brent Hinds. Οι ημερομηνίες είχαν ήδη κλειστεί και οι μετακινήσεις των συνεργατών είχαν οργανωθεί, όμως ο ίδιος δεν ήταν καθόλου σίγουρος ότι μπορούσε να ανταποκριθεί.

«Δεν ήμουν σε καλή κατάσταση, ούτε ψυχολογικά ούτε σωματικά. Ένιωθα ένα τεράστιο βάρος και ήμουν άρρωστος από όλο αυτό», εξήγησε.

Η πρώτη του σκέψη ήταν να απομονωθεί στο σπίτι και να περιμένει μέχρι να καταφέρει να αισθανθεί καλύτερα. Τελικά αποφάσισε να πάει στο studio και, όπως λέει σήμερα, αποδείχθηκε ότι ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν.

Οι ηχογραφήσεις ξεκίνησαν με το «Barbarians Blood». Στο τέλος της πρώτης ημέρας ο Dailor αισθάνθηκε λίγο καλύτερα. Το ίδιο συνέβη και την επόμενη, καθώς η συγκέντρωση στις λεπτομέρειες των συνθέσεων του έδινε τη δυνατότητα να ασχοληθεί με κάτι δημιουργικό.

«Στο τέλος κάθε ημέρας ένιωθα λίγο καλύτερα. Γύριζα στο σπίτι και αισθανόμουν ότι είχα κάνει κάτι ουσιαστικό. Ότι το σωστό ήταν να βρίσκομαι εκεί και να συνεχίσω να παίζω μουσική».

Το ενδιαφέρον είναι ότι, παρότι μεγάλο μέρος της μουσικής είχε ήδη γραφτεί, οι στίχοι δεν είχαν ολοκληρωθεί.

Σύμφωνα με τον Dailor, όταν ξεκίνησαν οι ηχογραφήσεις υπήρχαν ολοκληρωμένοι στίχοι μόνο για τα «Out Like A Lamb» και «Poisonous Weapons». Τα υπόλοιπα τραγούδια ήταν ουσιαστικά ανοιχτά ως προς το στιχουργικό τους περιεχόμενο.

Έτσι, όσα είχαν συμβεί τους προηγούμενους μήνες βρήκαν τον δρόμο τους μέσα στον δίσκο. Η απώλεια του Hinds, ο θάνατος της μητέρας του Dailor και η δύσκολη κατάσταση που είχε προηγηθεί στην μπάντα έγιναν βασικά θέματα των τραγουδιών.

Ο Dailor στάθηκε ιδιαίτερα στις ομοιότητες που έβλεπε ανάμεσα στον Brent και τη μητέρα του.

Όπως εξήγησε, ήταν δύο άνθρωποι που όλοι γύρω τους πίστευαν ότι είχαν εννέα ζωές. Η μητέρα του αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας για πολλά χρόνια, είχε νοσηλευτεί επανειλημμένα και είχε καταφέρει να ξεπεράσει καταστάσεις που έμοιαζαν αδύνατες.

Ο Hinds, από την άλλη, ήταν ένας άνθρωπος που ζούσε συχνά στα άκρα, παίρνοντας αποφάσεις και ρίσκα που οι υπόλοιποι δυσκολεύονταν ακόμη και να κατανοήσουν.

Ο Dailor τον περιέγραψε ως ένα ελεύθερο πνεύμα που έμπαινε συνεχώς σε καταστάσεις από τις οποίες άλλοι δύσκολα θα έβγαιναν αλώβητοι.

«Ήταν σαν τον Keith Richards», είπε, εξηγώντας ότι πάντα πίστευε πως ο Brent θα κατάφερνε να ξεπεράσει οποιαδήποτε δυσκολία.

Αυτή η αίσθηση ότι ορισμένοι άνθρωποι μπορούν να επιβιώσουν από τα πάντα βρίσκεται και στον πυρήνα του Marrow Deep.

Το εξώφυλλο του album βασίζεται στις τρεις Μοίρες της ελληνικής μυθολογίας, που καθορίζουν τη διάρκεια της ανθρώπινης ζωής. Η Κλωθώ γνέθει το νήμα, η Λάχεσις καθορίζει την πορεία του και η Άτροπος το κόβει.

Για τον Dailor, αυτή η εικόνα συνδέει τις δύο απώλειες που σημάδεψαν τη ζωή του. Όσο κι αν κάποιος φαίνεται άτρωτος, κάποια στιγμή το νήμα τελειώνει.

Πέρα όμως από το προσωπικό βάρος, ο νέος δίσκος σηματοδοτεί και μια διαφορετική δημιουργική περίοδο για τους Mastodon.

Η παρουσία του Nick Johnston και του πληκτρά João Nogueira έφερε νέα ενέργεια στο studio. Ο Dailor παραδέχθηκε ότι η συμμετοχή τους ήταν ιδιαίτερα σημαντική, καθώς δεν κουβαλούσαν με τον ίδιο τρόπο το βάρος μιας σχέσης 25 χρόνων που είχε πλέον τελειώσει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Nogueira δεν είχε προσωπική σχέση με τον Hinds. Όμως η διάθεσή τους να δουλέψουν πάνω στις νέες συνθέσεις βοήθησε τους υπόλοιπους να προχωρήσουν.

Το Marrow Deep είναι επίσης ένας αρκετά απαιτητικός μουσικά δίσκος, με σύνθετες ενορχηστρώσεις και πολλές λεπτομέρειες. Ο Dailor εξήγησε ότι αυτή ακριβώς η πολυπλοκότητα λειτούργησε θετικά για τον ίδιο. Η συνεχής δουλειά πάνω στις δομές, στους ρυθμούς και στις μεταβάσεις των τραγουδιών τον κρατούσε συγκεντρωμένο.

Η μπάντα έχει αφιερώσει το album στη μνήμη του Brent Hinds και της Michele Lawrence, χωρίς όμως να προσπαθεί να κρύψει ότι οι σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της είχαν περάσει από πολύ δύσκολες καταστάσεις.

Και αυτό είναι ίσως το πιο ουσιαστικό στοιχείο της συνέντευξης.

Ο Dailor δεν παρουσιάζει την ιστορία του Brent Hinds σαν μια απλή αφήγηση συμφιλίωσης ούτε επιχειρεί να διαγράψει τις εντάσεις που προηγήθηκαν. Μιλά για έναν άνθρωπο που αγάπησε, με τον οποίο μοιράστηκε ένα τεράστιο μέρος της ζωής του, αλλά και για μια σχέση που είχε γίνει ιδιαίτερα δύσκολη τα τελευταία χρόνια.

Οι Mastodon συνεχίζουν πλέον χωρίς ένα από τα ιδρυτικά τους μέλη, έχοντας πίσω τους μια κοινή ιστορία που δεν μπορεί να αντικατασταθεί. Το Marrow Deep δεν προσπαθεί να προσποιηθεί ότι δεν συνέβη τίποτα.

Αντίθετα, είναι ένας δίσκος που κουβαλά όλο αυτό το βάρος, μαζί με την ανάγκη των μουσικών να συνεχίσουν να δημιουργούν.

Και όπως φαίνεται από όσα περιγράφει ο Brann Dailor, η δημιουργία του δεν ήταν απλώς το επόμενο επαγγελματικό βήμα των Mastodon. Ήταν και ένας τρόπος να καταφέρουν να προχωρήσουν μετά από όσα είχαν συμβεί.