PINK RADIO
Deep Purple – SPLAT!
Όλα τα συστατικά του κλασικού Deep Purple ήχου είναι εδώ — κιθάρα, Hammond, Gillan. Η συνταγή όμως χρειαζόταν λιγότερες επαναλήψεις και περισσότερες εκπλήξεις.
Οι Deep Purple δεν χρειάζονται εισαγωγή. Από τους ιδρυτές του hard rock, ενεργοί από το 1968, με ένα κατάλογο που περιλαμβάνει το Machine Head, το Burn, το Perfect Strangers — και αρκετές δεκαετίες αλλαγών lineup που κάθε φορά προκαλούσαν αμφιβολίες και κάθε φορά η μπάντα επέζησε. Η τρέχουσα σύνθεση: ο Ian Gillan στα φωνητικά (80 ετών), ο Roger Glover στο μπάσο (80), ο Ian Paice στα τύμπανα (70), ο Don Airey στα keyboards (78) — και ο Simon McBride στην κιθάρα, 47 ετών, που μπήκε το 2022 αντικαθιστώντας τον Steve Morse μετά από 28 χρόνια. Το SPLAT! είναι ο 24ος δίσκος τους και ο δεύτερος με τον McBride, μετά το =1 του 2024.
Αξιοσημείωτο: η ιδέα πίσω από αυτόν τον δίσκο — το τέλος της ανθρωπότητας ως μεταμόρφωση, όχι ως καταστροφή — γεννήθηκε κατά την περίοδο του Whoosh! (2020). Χρειάστηκαν έξι χρόνια για να βρει τη σωστή μορφή. Και ο Gillan παραδέχτηκε ότι το νέο υλικό έχει για αυτόν κάτι από την ενέργεια της κλασικής 1969-73 περιόδου. Δεν είναι λάθος — αλλά δεν είναι και ακριβές.
Στα 80 του χρόνια παραμένει ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους frontmen του hard rock, με φωνή που δεν έχει χάσει ούτε τη χροιά ούτε τη δύναμη.
Μέλος της κλασικής Mark II σύνθεσης. Η ραχοκοκαλιά του ήχου των Deep Purple από το 1969.
Ο μοναδικός μουσικός που έχει παίξει σε κάθε lineup της μπάντας από την αρχή. Στα τύμπανα από το 1968, σταθερός και αναντικατάστατος.
Αντικατέστησε τον θρυλικό Jon Lord. Ο άνθρωπος που κρατά ζωντανή την ατμόσφαιρα του Hammond που έχει ορίσει τον ήχο της μπάντας.
Αντικατέστησε τον Steve Morse μετά από 28 χρόνια και έχει ήδη αποδείξει ότι δεν ήρθε απλώς να γεμίσει τη θέση.
Ήχος, Ύφος & Παίξιμο
Ο Bob Ezrin παράγει Deep Purple για έκτη φορά συνεχόμενα από το Now What?! του 2013, και ξέρει ακριβώς τι κάνει: κρατά τα κομμάτια σύντομα (τίποτα δεν ξεπερνά τα πέντε λεπτά, τα περισσότερα κάτω από τέσσερα), αφαιρεί τις υπερβολές και κρατά τη μπάντα στο ζωντανό, ζεστό ήχο που τους ταιριάζει. Ηχογραφήθηκε όπως πάντα — μαζί, στο στούντιο, ταυτόχρονα. Αυτό ακούγεται.
Το πρόβλημα δεν είναι η εκτέλεση — είναι η επανάληψη. Κιθάρα solo, keyboards solo, κιθάρα solo, keyboards solo — σε κάθε τραγούδι, με την ίδια δομή, με την ίδια αίσθηση. Ο McBride είναι εξαιρετικός μουσικός, αλλά και ο Airey είναι αξιόλογος στο Hammond. Το θέμα είναι ότι η εναλλαγή τους γίνεται τόσο προβλέψιμη ώστε χάνει κάθε έκπληξη. Μέχρι το πέμπτο κομμάτι ξέρεις ακριβώς πότε θα μπει το solo και πόσο θα διαρκέσει. Αξιοσημείωτη εξαίρεση: το Diablo φιλοξενεί τον Keith Urban στην κιθάρα — φαίνεται η πρώτη φορά που έχει έρθει guest κιθαρίστας σε δίσκο των Deep Purple.
Φωνητικά, Στίχοι
Εδώ δεν υπάρχει παράπονο. Ο Gillan στα 80 του χρόνια τραγουδά με μια φωνή που δεν έχει χάσει ούτε τη χροιά ούτε τη δύναμη που χρειάζεται αυτός ο ήχος. Αυτό δεν είναι δεδομένο — είναι σχεδόν ανεξήγητο. Από τα ελάχιστα πράγματα στον δίσκο που δεν αφήνουν χώρο για κριτική.
Στους στίχους εντοπίζεται η μεγαλύτερη αδυναμία του δίσκου. Ο Gillan έχει γράψει κλασικά κείμενα στο παρελθόν — ειρωνικά, αινιγματικά, με ύφος. Εδώ τα περισσότερα κινούνται σε επίπεδο που δυσκολεύεσαι να θυμηθείς μισή ώρα μετά. Εξαίρεση το “Arrogant Boy” που έχει την ειρωνεία και το bite που θυμίζει Deep Purple στα καλύτερά τους — και το “The Beating of Wings” που στέκεται με αξιοπρέπεια. Τα υπόλοιπα δεν φτάνουν εκεί.
Παραγωγή και Artwork
Ο Ezrin κάνει σωστή δουλειά — ζεστός ήχος, τα instruments αναπνέουν, ο Gillan βγαίνει μπροστά χωρίς να πνίγεται από το Hammond. Η παραγωγή είναι το δυνατό χαρτί αυτού του δίσκου και ο μόνος λόγος που η επανάληψη δεν γίνεται εντελώς κουραστική.
Το artwork είναι χαρακτηριστικό, αναγνωρίσιμο, με την αισθητική που ταιριάζει στο brand των Deep Purple χωρίς να εκπλήσσει. Κάνει τη δουλειά του.
Highlights
Το καλύτερο κομμάτι του δίσκου χωρίς συζήτηση. Galloping riff, Gillan στα καλύτερά του, στίχοι με ειρωνεία. Παραπέμπει σε Highway Star χωρίς να το αντιγράφει.
Το πιο ξεχωριστό κομμάτι του δίσκου για διαφορετικό λόγο: ο Keith Urban εμφανίζεται ως guest κιθαρίστας, κάτι που φαίνεται να είναι πρώτη φορά στην ιστορία των Deep Purple. Το riff παραπέμπει σε Zappa, η ενέργεια δουλεύει.
Από τα λίγα κομμάτια που στέκονται με σεβασμό απέναντι στο παρελθόν της μπάντας χωρίς να νιώθεις ότι ακούς revival.
Η πιο ήρεμη στιγμή του δίσκου, με folk στοιχεία που δίνουν λίγη ανάσα στην υπόλοιπη μονοτονία.
Συμπέρασμα
Το SPLAT! είναι ένας δίσκος που δεν σε ενοχλεί ενώ τον ακούς — και δεν σε απασχολεί και μετά. Τα υλικά υπάρχουν: ο Gillan σε καλή φόρμα, ο Ezrin στα κουμάντα, ο McBride να φέρνει νέα ενέργεια. Αλλά η συνταγή κουθράς-κιθάρας-keyboards-solo δεν αντέχει 13 κομμάτια. Στα καλύτερά τους — “Arrogant Boy”, “The Beating of Wings” — θυμίζεις γιατί αυτή η μπάντα μετράει. Στα υπόλοιπα, ακούς μια μπάντα που κάνει αυτό που ξέρει, με ακρίβεια, χωρίς έκπληξη.
