Draconian

Έξι χρόνια μετά το Under a Godless Veil, τον δίσκο που πολλοί θεωρούν την κορύφωση της καριέρας τους, οι Σουηδοί Draconian επιστρέφουν με το όγδοό τους άλμπουμ. Η αναμονή ήταν μακρά. Το αποτέλεσμα δεν απογοητεύει.

Το In Somnolent Ruin κυκλοφόρησε στις 8 Μαΐου μέσω Napalm Records και σηματοδοτεί την επίσημη επιστροφή της Lisa Johansson, φωνή της μπάντας για τα πρώτα πέντε άλμπουμ. Η σύγκριση με την Heike Langhans είναι αναπόφευκτη: η Heike είχε μια αθώα, ιπτάμενη αέρινη φωνή που έδινε στα τελευταία άλμπουμ μια σχεδόν ψυχρή ομορφιά. Η Lisa, από την άλλη, έχει βάθος και η φωνή της ριζώνει μέσα σου οταν την ακούς, και δεν αιωρείται. Για έναν δίσκο με θέμα την πλατωνική θεωρία της ψυχής και τη λησμονιά, αυτή η επιλογή ακούγεται σωστή.

Ήχος & Σύνθεση

Αν αγαπάς τους My Dying Bride, τους Paradise Lost της μεταβατικής τους περιόδου ή τους Swallow the Sun, το In Somnolent Ruin έχει αυτό το DNA. Βαρύ, βραδύτατο, με ατμόσφαιρα που συσσωρεύεται σαν σύννεφα πριν τη βροχή. Ο Johan Ericson κινεί τα κομμάτια με την ίδια υπομονή που έχει πάντα, κανένα βιαστικό riff, καμία λύτρωση που δεν έχει κερδηθεί.

Το άλμπουμ ανοίγει με το I Welcome Thy Arrow, ένα κομμάτι που δεν σε αρπάζει από τα μουτρα, αλλα σε τυλίγει αργά. Το interplay ανάμεσα στις φωνές του Anders Jacobsson και της Lisa είναι αμέσως εμφανές ότι δουλεύει: ο ένας σκοτεινός, ο άλλος φωτεινός, και όταν συναντιούνται κάτι σπάει μέσα σου.

Artwork

Εδώ χρειάζετε ιδιαίτερη αναφορά καθώς κάθε εξώφυλλο Draconian από το 2008 και μετά είναι δουλειά του Agostino Arrivabene, ενός Ιταλού ζωγράφου που δουλεύει μόνος του σε ένα σπίτι του 17ου αιώνα έξω από το Μιλάνο, φτιάχνει μόνος του τις χρωστικές του και χρησιμοποιεί τεχνικές ξεχασμένες από τους δασκάλους της Αναγέννησης. Το αποτέλεσμα δεν μοιάζει με album cover. Μοιάζει με πίνακα που δανείστηκε την μπάντα για λίγο.

Για το In Somnolent Ruin, ο Arrivabene δίνει ένα από τα πιο σωματικά, φθαρμένα έργα του για τη μπάντα. Σε σύγκριση με το πιο θρησκευτικό, ψυχρό artwork του Under a Godless Veil, αυτό εδώ έχει μια αίσθηση της αγνότητας και της ομορφιάς που χάνεται και εξασθενίζει αργά. Η θεματολογία της ψυχής, της λήθης, του ονείρου εικονογραφείται χωρίς να εξηγείται. Είναι αρκετός λόγος από μόνος του να αποκτήσεις φυσικό αντίτυπο.

Highlights

Το artwork δεν είναι το μόνο highlight σε αυτόν το καλοδουλεμένο album. Το I Welcome Thy Arrow στο άνοιγμα δίνει τον τόνο — υπομονετικό, σκοτεινό, αμέσως αναγνωρίσιμο σαν Draconian. Το The Face of God είναι ένα από τα πιο δυνατά στιχουργικά στιγμιότυπα του δίσκου. Η εικόνα ενός θεού που κλαίει δεν αφήνει περιθώριο ερμηνείας.

Το Misanthrope River του οποίου ο τίτλος υπήρχε από τις ηχογραφήσεις του Under a Godless Veil και έπρεπε να περιμένει χρόνια για να βρει μουσική για να έρθει το αποτέλεσμα και να δικαιώσει την αναμονή. Τέλος, το Lethe, ο ποταμός της λησμονιάς στην ελληνική μυθολογία. Επτά λεπτά επικού κλεισίματος οπου ο δίσκος φεύγει όπως ήρθε, αργά και αναπόφευκτα.

Συμπέρασμα

Οι Draconian δεν επιστρέφουν — συνεχίζουν. Το In Somnolent Ruin δεν προσπαθεί να ξαναφτιάξει το Under a Godless Veil, ούτε να αποδείξει κάτι. Απλώς υπάρχει, βαρύ και αναπόφευκτο, όπως ο ποταμός που δίνει το όνομά του στο τελευταίο κομμάτι. Αν το doom είναι η γλώσσα σου, αυτός ο δίσκος σου μιλάει απευθείας.