Shinedown – EI8HT
Τέσσερα χρόνια μετά το Planet Zero, οι Shinedown δεν γυρνάνε για να αποδείξουν κάτι. Γυρνάνε γιατί έχουν 18 τραγούδια να πουν και κανείς δεν μπορεί να τους σταματήσει.
Υπάρχουν μπάντες που στον όγδοό τους δίσκο έχουν αρχίσει να επαναλαμβάνονται, να ζουν από το brand name τους, να παράγουν με το αυτόματο. Και υπάρχουν οι Shinedown. Οι Shinedown, που βγάζουν 18 τραγούδια και 64 λεπτά μουσικής, ανοίγουν με ένα κομμάτι που ακούγεται σαν να έχουν κάτι να αποδείξουν, και κλείνουν με ακουστική κιθάρα και φωνή — χωρίς να χρειάζεται να δικαιολογήσουν τίποτα.
Το αξιοσημείωτο με τους Shinedown και το EI8HT είναι οτι ο Brent Smith είχε αποκαλύψει ήδη πριν κυκλοφορήσει το Planet Zero το 2022 ότι ο επόμενος δίσκος ήταν «ήδη γραμμένος». Ο δίσκος λοιπόν βρισκόταν σε κάποια μορφή από πολύ νωρίς και με τέσσερα χρόνια διάστημα επεξεργασίας των κομματιών το αποτέλεσμα έρχετε να δικαιώσει την μπάντα και να μας σημειώσει οτι η αναμονή άξιζε τον κόπο.
Πριν από την κυκλοφορία, η μπάντα είχε ήδη ρίξει έξι singles μέσα σε 16 μήνες — ένας αριθμός που φαίνεται υπερβολικός μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι ο δίσκος έχει 18 τραγούδια συνολικά.
Η Μπάντα
Οι Shinedown σχηματίστηκαν το 2001 στο Jacksonville της Florida από τον τραγουδιστή Brent Smith, αρχικά με τους Brad Stewart (μπάσο), Jasin Todd (κιθάρα) και Barry Kerch (τύμπανα). Η τρέχουσα σύνθεση — Smith, ο κιθαρίστας Zach Myers, ο μπασίστας και παραγωγός Eric Bass και ο drummer Barry Kerch — έχει σταθεροποιηθεί εδώ και πάνω από μια δεκαετία και αποτελεί ίσως την πιο ισορροπημένη εκδοχή της μπάντας. Από τους τέσσερις, μόνο ο Smith και ο Kerch είναι ιδρυτικά μέλη.
Ήχος, Ύφος & Παίξιμο
Το EI8HT είναι ένας δίσκος που δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις μονολεκτικά. Στα πρώτα τρία τραγούδια μόνο — το “At the Bottom”, το “Dance, Kid, Dance” και το “Burning Down the Disco” — έχεις ήδη arena rock, pop-inflected hard rock και funk-tinged groove. Η μπάντα κινείται ανάμεσα σε χώρους χωρίς να χάνει τον εαυτό της, κάτι που είναι πιο δύσκολο από ό,τι ακούγεται. Ο Brent Smith είναι ακόμα από τους πιο δυνατούς frontmen στο είδος.
Και στιχουργικά όμως οι Shinedown δεν ήταν ποτέ μπάντα που γράφει επιφανειακά. Το “Dance, Kid, Dance” είναι ένα από τα πιο έξυπνα κοινωνικά σχόλια που έχουν γράψει — αναφέρεται στην τάση της κοινωνίας να παρεμβαίνει φαρμακευτικά στη συμπεριφορά των παιδιών, με τον Smith να τραγουδά από τη σκοπιά ενός παιδιού που δεν ξέρει τι του γίνεται. Το “Three Six Five” κινείται σε πιο προσωπικό έδαφος — μιλά για την αίσθηση μιας επερχόμενης καταιγίδας που δεν έρχεται από μεταφυσικές αλλά από εντελώς ανθρώπινες αιτίες.
Παραγωγή και Artwork
Ο Eric Bass ξέρει πλέον ακριβώς πώς ηχεί μια μπάντα Shinedown στα 2020s. Η παραγωγή του EI8HT είναι ζεστή, ανοιχτή και ταυτόχρονα punchy — δεν χάνεται μέσα στο processing, και η ανάσα κάθε κομματιού είναι αισθητή. Ο Ted Jensen ανέλαβε το mastering και έχει κάνει πολύ καλή δουλειά καθώς ο δίσκος ακούγεται σωστά τόσο σε ακουστικά όσο και σε μεγάλα ηχεία.
Το εξώφυλλο του EI8HT δεν ακολουθεί το σκοτεινό, post-apocalyptic μονοπάτι του Planet Zero. Η αισθητική είναι πιο ανοιχτή, πιο ελεύθερη, σχεδόν αισιόδοξη σε σχέση με τον προκάτοχό του. Δεν θα χαρακτήριζα το artwork ως το πιο εντυπωσιακό στην δισκογραφία τους, αλλά είναι συνεπές με το πνεύμα του δίσκου.
Highlights
Dance, Kid, Dance — Το καλύτερο ενιαίο κομμάτι του δίσκου ίσως. Ενεργειακό, έξυπνο, με hook που δεν ξεχνάς. Και κρύβει μέσα του κριτική κοινωνική παρατήρηση, χωρίς να γίνεται λεκτικά βαρύ.
Three Six Five — Εκεί που σταματά το arena rock και αρχίζει κάτι πιο προσωπικό. Ένα από τα καλύτερα φωνητικά του Smith στον δίσκο. Από τα πιο ειλικρινά κομμάτια που έχει γράψει η μπάντα εδώ και καιρό.
Searchlight — Η μεγαλύτερη έκπληξη. Ένα country ballad με banjo, lap steel και fiddle που δεν ακούγεται εκτός τόπου.
The Pilot — Κλείνει τον δίσκο με ακουστική κιθάρα και φωνή. Τίποτα άλλο δεν χρειάζεται. Αρκεί.
Συμπέρασμα
Το EI8HT δεν είναι ο δίσκος που θα ικανοποιήσει όσους θέλουν τους Shinedown του 2008. Είναι ο δίσκος που είναι οι Shinedown το 2026 — πιο ανοιχτοί, πιο εκλεκτικοί, και αρκετά σίγουροι για να μην δικαιολογούν καμία επιλογή τους. Τα 18 τραγούδια είναι πολλά, και κάποια θα τα παραλείψεις στις επόμενες ακροάσεις. Αλλά ο πυρήνας του δίσκου είναι δυνατός — και αυτό αρκεί.
