PINK RADIO
Muse · The Wow! Signal — Ανισόρροπο, αλλά όταν πετυχαίνει, πετυχαίνει σκληρά
Ένα άλμπουμ που δεν ξέρει τι θέλει να είναι — και ίσως αυτό να είναι ακριβώς το δυνατό του σημείο.
Το δέκατο άλμπουμ των Muse δεν είναι δίσκος που ακούγεται με μιας. Είναι δίσκος που σε κουνάει σαν κούνια — ένα κομμάτι σε κάνει να σκέφτεσαι “θα βάλω κάτι άλλο” και το επόμενο σε αρπάζει και σου θυμίζει γιατί αγάπησες αυτή τη μπάντα. Δεν είναι συνεπής δίσκος, αλλά όταν τα κομμάτια πετυχαίνουν, πετυχαίνουν δυνατά.
Ο τίτλος δανείζεται το όνομα του σήματος που εντοπίστηκε το 1977 από το ραδιοτηλεσκόπιο του Ohio State, με τον αστρονόμο που το ανακάλυψε να γράφει απλά “Wow!” στην εκτύπωση. Θεματικά, ο δίσκος κινείται γύρω από κοσμικό μυστήριο και την πιθανότητα επαφής με κάτι μεγαλύτερο από εμάς — αλλά πίσω από τη space-rock μυθολογία κρύβεται κάτι πολύ πιο προσωπικό: ο χωρισμός του Matt Bellamy.
Ήχος & Σύνθεση
Το The Dark Forest ανοίγει σαν κινηματογραφική σκηνή — blockbuster, με ορχηστρικές πινελιές που θυμίζουν τις πιο επικές στιγμές των Black Holes & Revelations. Το Space Debris κλείνει τον δίσκο με τον αντίθετο τρόπο: πιο τρυφερό, πιο ορχηστρικό, σαν μια ανάσα μετά απ’ όλη την υπερβολή. Ανάμεσα στα δύο αυτά άκρα, ο δίσκος δεν κρατάει σταθερή πορεία — και αυτό είναι το ζητούμενο πρόβλημά του.
Αν το Will of the People (2022) ήταν οι Muse να κλείνονται σε ένα δυστοπικό, σχεδόν παρανοϊκό κουκούλι, το The Wow! Signal είναι η αντίθετη κίνηση — άνοιγμα προς τα έξω, προς το διάστημα, προς το μεγαλείο. Το στυλ εδώ είναι σαφώς πιο μαξιμαλιστικό: ορχηστρικές πινελιές, χορωδίες, synth αρπέζ που θυμίζουν retro sci-fi soundtrack, και ένα γενικότερο αίσθημα θεατρικότητας που η μπάντα δεν φοβάται καθόλου. Δεν είναι δίσκος συγκρατημένος — είναι δίσκος που πάει all-in σε κάθε ιδέα, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να βάλει disco δίπλα σε epic ballad δίπλα σε κάτι που θυμίζει Bond theme.
Αυτή η ανομοιογένεια στυλ είναι το χαρακτηριστικό-κλειδί του δίσκου: δεν προσπαθεί να κρατήσει μία γραμμή. Πηδάει από synth-disco σε orchestral rock σε metal-edged breakdown χωρίς δισταγμό. Για κάποιους αυτό θα φανεί ασυνέπεια, για άλλους θα φανεί μπάντα που, δέκα άλμπουμ μετά, ακόμα δεν φοβάται να δοκιμάσει.
Παραγωγή
Πίσω από την κονσόλα βρίσκεται ο Dan Lancaster — μέλος της ζωντανής τους formation στα keys, που έχει επίσης δουλέψει στο “Nex Gen” των Bring Me the Horizon. Η παρουσία του ακούγεται: η παραγωγή είναι πιο σφιχτή και πιο εστιασμένη απ’ ότι στα τελευταία δύο άλμπουμ της μπάντας, χωρίς να χάνεται η χαρακτηριστική υπερβολή των Muse.
Είναι παραγωγή που δεν φοβάται τον όγκο — ορχήστρα (London Metropolitan Orchestra) και χορωδία (Crouch End Festival Chorus) δίνουν στα πιο επικά κομμάτια μια κινηματογραφική διάσταση, ενώ παράλληλα η μίξη αφήνει χώρο στα πιο electronic στοιχεία να αναπνεύσουν — κάτι που ακούγεται καθαρά στο Nightshift Superstar, όπου το disco bassline δεν πνίγεται κάτω από τα συνηθισμένα rock στρώματα. Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος που ακούγεται μεγάλος χωρίς να ακούγεται χαοτικός — κάτι που δεν συνέβαινε πάντα στα πιο πρόσφατα Muse album.
Highlights
Από τις πιο δυνατές στιγμές του δίσκου — μελωδικό και σίγουρο.
Plug In Baby ανάποδα, αλλά σίγουρα το hit του δίσκου.
Disco ήχος βγαλμένος από τα σεντούκια των Daft Punk — χιτάκι για τα μπαράκια της Αθήνας.
Θα μπορούσε να κατέβει Eurovision, αλλά είναι από τις ευχάριστες εκπλήξεις του δίσκου.
Artwork
Το εξώφυλλο απεικονίζει το πραγματικό κύμα του Wow! signal — φανταστικό ως τρισδιάστατο αντικείμενο, να αιωρείται στο διάστημα μπροστά από την Ευρώπη, τον πάγο-καλυμμένο δορυφόρο του Δία. Είναι μια έννοια αρκετά κομψή πάνω στο χαρτί: ένα ηχητικό κύμα από το 1977 μετατρέπεται σε φυσικό αντικείμενο μέσα στο σύμπαν, ακριβώς το concept γύρω από το οποίο χτίστηκε όλος ο δίσκος.
Στην πράξη όμως, το αποτέλεσμα δεν συγκλονίζει. Το κύμα μοιάζει με μεταλλικό, γυαλιστερό αντικείμενο που θα ταίριαζε πιο εύκολα σε movie poster μπλοκμπάστερ παρά σε album cover — κάποιοι το έχουν παρομοιάσει, όχι άδικα, με «διαστημικό κρουασάν». Είναι τεχνικά εντυπωσιακό (το CGI/VFX πίσω του είναι αναμφισβήτητα δουλεμένο), αλλά λείπει η ατμόσφαιρα ή το μυστήριο που θα περίμενε κανείς από έναν δίσκο που μιλάει για κοσμικό μυστήριο και μοναξιά. Λειτουργικό εξώφυλλο, όχι όμως από αυτά που θα μείνουν στη μνήμη.
Το The Wow! Signal δεν είναι ομοιόμορφο, και ίσως ποτέ δεν επρόκειτο να είναι — δέκα κομμάτια που τραβάνε προς διαφορετικές κατευθύνσεις, από disco μέχρι space-rock μπαλάντα. Αλλά οι κορυφές του είναι αρκετά ψηλές για να συγχωρέσεις τις κοιλάδες. Καλό άλμπουμ, με στιγμές που το κάνουν κάτι παραπάνω.
